Φέτος, η ιστορική έκθεση του Βερολίνου άνοιξε την 50ή «αυλαία» της. Είναι η μεγαλύτερη έκθεση καταναλωτικών ηλεκτρονικών επί ευρωπαϊκού εδάφους, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, ενώ έχει ιδιαίτερη σημασία για όλους όσους ασχολούνται –με οποιονδήποτε τρόπο– με τα ηλεκτρονικά∙ από τις βιομηχανίες και τους κατασκευαστές, έως τον ειδικό Τύπο και τους καταναλωτές. Αυτό συμβαίνει γιατί εκ παραδόσεως πρόκειται για τον καθρέφτη της αγοράς των καταναλωτικών ηλεκτρονικών. Όλες οι καινοτομίες που αφούν στο συγκεγκιρμένο τομέα παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση – η οποία από το 2005 διεξάγεται πλέον σε ετήσια βάση και όχι κάθε δύο χρόνια, όπως παλιότερα. Κάθε χρόνο στον εκθεσιακό χώρο της Messe Berlin στις αρχές του Σεπτέμβρη σταθμίζονται οι αντιδράσεις του κοινού, η αποδοχή των νέων προϊόντων, διαγράφονται τάσεις και καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό οι μελλοντικές κινήσεις των εταιρειών. Η ευρωπαϊκή οικονομική συγκυρία έδινε στην αποτίμηση της 50ής IFA ιδιαίτερη βαρύτητα πριν αυτή ακόμη ξεκινήσει. Πριν από μερικές ημέρες έφτασε το closing report των διοργανωτών το οποίο αναφέρει ότι όλα τα μεγέθη που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία του διεθνούς αυτού event είναι ανοδικά. Η έκταση που χρησιμοποίησε η 50ή IFA από τον εκθεσιακό χώρο του Βερολίνου αυξήθηκε κατά 11%, ενώ ρεκόρ αποτελούν οι 1.423 εκθέτες που συμμετείχαν. Οι επισκέπτες ανέρχονται σε 235.000, δηλαδή, 8% περισσότεροι από ό,τι πέρυσι, ενώ κατά 8% (125.000) αυξήθηκε και ο αριθμός των εμπορικών επισκεπτών. Την ίδια στιγμή κατά 9% άνοδο σημείωσε το ποσό των παραγγελιών που έγιναν κατά τη διάρκεια της έκθεσης, αγγίζοντας τα 3,5 δισ. ευρώ.
Το μυστικό της επιτυχίας
Σημαντικό ρόλο στην αύξηση των μεγεθών της IFA τα τελευταία χρόνια συνέβαλε το γεγονός ότι σε αυτή παρουσιάζονται και λευκές συσκευές. Βέβαια, αυτό δεν αναιρεί την επιτυχία που περιγράψαμε στην προηγούμενη παράγραφο, καθώς τα νούμερα είναι σχετικά με την περσινή χρονιά. Το γεγονός ότι με οικονομικούς όρους η IFA –που είναι έκθεση καταναλωτικών προϊόντων και σχετίζεται με την προώθησή τους σε κάθε επίπεδο– γνωρίζει ανάπτυξη την ίδια ώρα που η κατανάλωση μειώνεται μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Ο ένας είναι ότι θα επανέλθει η αγορά σε αναπτυξιακούς ρυθμούς. Πιθανό. Το χρησιμότερο όμως για την αγορά θα ήταν να παραδειγματιστεί για το πώς οι διοργανωτές καταφέρνουν να αναπτύσσουν την IFA εν μέσω αυτής της συγκυρίας. Από τη σκοπιά μου μπορώ να σας πω ότι η προβολή που γνώρισε η 50ή IFA φέτος –πριν αυτή λάβει χώρα– ήταν άνευ προηγουμένου για τα τελευταία 15 χρόνια που την παρακολουθώ δημοσιογραφικά. Αυτό συνέβη γιατί οι διοργανωτές δεν θεωρούν την προβολή του προϊόντος που παράγουν (κατά μία έννοια) ως «έξοδο που θα πρέπει να περικόψουν» με την πρώτη ευκαιρία, αλλά ως επένδυση στο προϊόν τους και σε αυτό που πρεσβεύει η IFA. Σε αντίθεση με αυτό που ίσως θα σκεπτόταν ένας πανικόβλητος manager σε μία παρόμοια οικονομική κατάσταση, η υποστήριξη προς τον Τύπο στο χώρο της έκθεσης ήταν άνευ προηγουμένου. Οι ημερομηνίες των λεγόμενων Press Days απλώθηκαν προκειμένου να είναι καλύτερη η κάλυψη, γεγονός που συνεπάγεται την αύξηση του λειτουργικού κόστους. Και όχι μόνο αυτό. Η διοργάνωση ήταν σαφές ότι έχει τραβήξει το ενδιαφέρον περισσότερο από κάθε άλλη φορά και σε κάθε επίπεδο, προκειμένου να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο ευχαριστημένος ο κάθε επισκέπτης μεμονωμένα της 50ής IFA. Και του χρόνου.
22 Σεπ 2010
22 Ιουλ 2010
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ;
Δεν ξέρω για σας, αλλά με όλα τα κόλπα που βάζουν οι κατασκευαστές στα κινητά, πάντα έχω την απορία να δω τι τελικά από όλ’ αυτά χρησιμοποιεί ο κόσμος. Πολλά από τα χαρακτηριστικά τα βρίσκω γελοία, ωστόσο γελοία έβρισκα και την ιδέα του sms, που έχει σαρώσει τον κόσμο προς έκπληξη όλων (και των εταιρειών, αφού στην αρχή κάποιες τα έδιναν δωρεάν, θεωρώντας ότι είναι απλώς ένα δωράκι μικρής αξίας!).
Βρήκα, λοιπόν, μια έρευνα που έγινε πρόσφατα στην Αμερική, η οποία μου φάνηκε ιδιαίτερα διαφωτιστική, αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι στην Αμερική η διείσδυση των smartphones είναι σημαντικά μεγαλύτερη από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο (blackberry, palm, iPhone, android κ.λπ.). Επίσης, στην Αμερική η χρήση του Internet είναι πολύ πιο έντονη και πολυποίκιλη από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο, άρα και από αυτή την άποψη τα αποτελέσματα είναι άκρως διαφωτιστικά. Διευκρινίζουμε ότι έρευνα έγινε σε όλους τους χρήστες κινητών, όχι μόνο στους χρήστες smartphones, άρα τα νούμερα αφορούν στο σύνολο των χρηστών.
Το πρώτο, συγκλονιστικό για μένα, εύρημα είναι η εκτεταμένη χρήση της φωτογραφίας, η οποία όχι μόνο ξεπερνά σε δημοτικότητα τη χρήση του sms, αλλά συνεχίζει να αυξάνει πιο γρήγορα από αυτή του sms: 66% των χρηστών έπαιρναν φωτογραφίες με το κινητό τους πέρσι, έναντι 76% φέτος, δηλαδή +10% – αντίστοιχα το sms ήταν 65% πέρσι και φέτος πήγε 72%, δηλαδή +7%. Πρόβλημα για τους κατασκευαστές φωτογραφικών μηχανών; Χμ, για τις πολύ φτηνές μηχανές ίσως – γιατί να πάρω μια μικρή κόμπακτ που έχει περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά με τη μηχανή του τηλεφώνου; Από κει και πέρα όμως, μάλλον οι φωτογραφικές των κινητών δίνουν ώθηση στις πωλήσεις μηχανών. Πολύ απλά, ο κόσμος έβαλε την ψηφιακή φωτογραφία γρήγορα στη ζωή του, έμαθε να τραβά και να τη στέλνει με μηνύματα, και έτσι τραβάει πολύ περισσότερες φωτογραφίες από ό,τι θα τραβούσε αν έπρεπε να κουβαλάει μαζί του φωτογραφική μηχανή. Με αυτό τον τρόπο όμως, ασχολείται περισσότερο με τη φωτογραφία και καταλαβαίνει τις διαφορές, και, όταν θέλει κάτι καλύτερο, πηγαίνει σε κανονική μηχανή, και μάλιστα όχι ιδιαίτερα φτηνή, γι’ αυτό και το μπουμ των dSLR.
Το επόμενο, μάλλον απρόσμενο γεγονός, είναι η μεγάλη προτίμηση στα παιχνίδια, που δείχνει επίσης να αυξάνεται γρήγορα – 34% φέτος έναντι 27% πέρσι. Η προτίμηση αυτή είναι απρόσμενη αν συγκριθεί με τη χρήση του e-mail, που είναι ακριβώς ίδια, 34%, αν και με μεγαλύτερη ταχύτητα ανόδου. Γενικά, πάντως, οι τρεις κατηγορίες –παιχνίδια, e-mail και Internet– είναι η περιοχή των smartphone και η άνοδος σε αυτές τις χρήσεις είναι αναμενόμενη και υποδηλώνει την αύξηση της διείσδυσης των smartphones.
Η αύξηση της χρήσης της μουσικής σχετίζεται και με ένα άλλο φαινόμενο, την κάμψη στη ζήτηση των iPod και λοιπών MP3 Player – κάτι αναμενόμενο, αφού, αν κάποιος μπορεί να έχει τη μουσική του στο κινητό του, γιατί να κουβαλάει μαζί του και άλλη συσκευή; (Υπάρχει λόγος, μια και ίσως θέλουμε να μιλάμε στο τηλέφωνο την ώρα που έχουμε το MP3όφωνο καρφωμένο σε βάση και να παίζει στο σύστημα του αυτοκινήτου ή άλλο οικιακό. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση κάποιος θα έχει φορτώσει τη μουσική του και στο τηλέφωνο και το MP3όφωνο – οπότε η χρήση καταγράφεται στην έρευνα.)
Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως έρχεται από την τελευταία χρήση, την εγγραφή βίντεο, που έχει και τη μεγαλύτερη αύξηση: 34% φέτος, έναντι 19% πέρσι, ήτοι +15%. Φαίνεται ότι ο κόσμος είναι «έτοιμος» από τη φωτογραφία, τόσο ψυχολογικά όσο και από πλευράς διαδικασιών, εξοπλισμού κ.λπ., οπότε γρήγορα βάζει τη βιντεοληψία μέσω κινητού στη ζωή του. Τι θα σημαίνει αυτό για τις βιντεοκάμερες; Μάλλον ό,τι σήμαινε και για τη φωτογραφία – εξαφάνιση του κάτω κομματιού της αγοράς (τι ωραία που έκανε η Flip και πουλήθηκε στη Cisco πέρσι!) και μετατόπιση των αγορών ένα κλικ προς τα πάνω. Πάντως, δεν ξέρω αν το έχετε δοκιμάσει, αλλά τράβηγμα βίντεο με smartphone και ανέβασμα στο YouTube είναι dt, και έχω δει ανθρώπους να το κάνουν και να χαίρονται πολύ – τραβάνε βιντεάκι στο ελληνικό νησί με τα παιδιά και σε δύο τρία λεπτά το βλέπουν οι παππούδες στην Αμερική μέσω μηνύματος. Αυτό σημαίνει ευχαριστημένους χρήστες και συνεχή αύξηση των πωλήσεων των έξυπνων κινητών.
Αυτά στην Αμερική σήμερα – στην Ελλάδα μάλλον τα ίδια, ίσως σε ένα δύο χρόνια. Καλό καλοκαίρι.
Βρήκα, λοιπόν, μια έρευνα που έγινε πρόσφατα στην Αμερική, η οποία μου φάνηκε ιδιαίτερα διαφωτιστική, αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι στην Αμερική η διείσδυση των smartphones είναι σημαντικά μεγαλύτερη από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο (blackberry, palm, iPhone, android κ.λπ.). Επίσης, στην Αμερική η χρήση του Internet είναι πολύ πιο έντονη και πολυποίκιλη από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο, άρα και από αυτή την άποψη τα αποτελέσματα είναι άκρως διαφωτιστικά. Διευκρινίζουμε ότι έρευνα έγινε σε όλους τους χρήστες κινητών, όχι μόνο στους χρήστες smartphones, άρα τα νούμερα αφορούν στο σύνολο των χρηστών.
Το πρώτο, συγκλονιστικό για μένα, εύρημα είναι η εκτεταμένη χρήση της φωτογραφίας, η οποία όχι μόνο ξεπερνά σε δημοτικότητα τη χρήση του sms, αλλά συνεχίζει να αυξάνει πιο γρήγορα από αυτή του sms: 66% των χρηστών έπαιρναν φωτογραφίες με το κινητό τους πέρσι, έναντι 76% φέτος, δηλαδή +10% – αντίστοιχα το sms ήταν 65% πέρσι και φέτος πήγε 72%, δηλαδή +7%. Πρόβλημα για τους κατασκευαστές φωτογραφικών μηχανών; Χμ, για τις πολύ φτηνές μηχανές ίσως – γιατί να πάρω μια μικρή κόμπακτ που έχει περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά με τη μηχανή του τηλεφώνου; Από κει και πέρα όμως, μάλλον οι φωτογραφικές των κινητών δίνουν ώθηση στις πωλήσεις μηχανών. Πολύ απλά, ο κόσμος έβαλε την ψηφιακή φωτογραφία γρήγορα στη ζωή του, έμαθε να τραβά και να τη στέλνει με μηνύματα, και έτσι τραβάει πολύ περισσότερες φωτογραφίες από ό,τι θα τραβούσε αν έπρεπε να κουβαλάει μαζί του φωτογραφική μηχανή. Με αυτό τον τρόπο όμως, ασχολείται περισσότερο με τη φωτογραφία και καταλαβαίνει τις διαφορές, και, όταν θέλει κάτι καλύτερο, πηγαίνει σε κανονική μηχανή, και μάλιστα όχι ιδιαίτερα φτηνή, γι’ αυτό και το μπουμ των dSLR.
Το επόμενο, μάλλον απρόσμενο γεγονός, είναι η μεγάλη προτίμηση στα παιχνίδια, που δείχνει επίσης να αυξάνεται γρήγορα – 34% φέτος έναντι 27% πέρσι. Η προτίμηση αυτή είναι απρόσμενη αν συγκριθεί με τη χρήση του e-mail, που είναι ακριβώς ίδια, 34%, αν και με μεγαλύτερη ταχύτητα ανόδου. Γενικά, πάντως, οι τρεις κατηγορίες –παιχνίδια, e-mail και Internet– είναι η περιοχή των smartphone και η άνοδος σε αυτές τις χρήσεις είναι αναμενόμενη και υποδηλώνει την αύξηση της διείσδυσης των smartphones.
Η αύξηση της χρήσης της μουσικής σχετίζεται και με ένα άλλο φαινόμενο, την κάμψη στη ζήτηση των iPod και λοιπών MP3 Player – κάτι αναμενόμενο, αφού, αν κάποιος μπορεί να έχει τη μουσική του στο κινητό του, γιατί να κουβαλάει μαζί του και άλλη συσκευή; (Υπάρχει λόγος, μια και ίσως θέλουμε να μιλάμε στο τηλέφωνο την ώρα που έχουμε το MP3όφωνο καρφωμένο σε βάση και να παίζει στο σύστημα του αυτοκινήτου ή άλλο οικιακό. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση κάποιος θα έχει φορτώσει τη μουσική του και στο τηλέφωνο και το MP3όφωνο – οπότε η χρήση καταγράφεται στην έρευνα.)
Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως έρχεται από την τελευταία χρήση, την εγγραφή βίντεο, που έχει και τη μεγαλύτερη αύξηση: 34% φέτος, έναντι 19% πέρσι, ήτοι +15%. Φαίνεται ότι ο κόσμος είναι «έτοιμος» από τη φωτογραφία, τόσο ψυχολογικά όσο και από πλευράς διαδικασιών, εξοπλισμού κ.λπ., οπότε γρήγορα βάζει τη βιντεοληψία μέσω κινητού στη ζωή του. Τι θα σημαίνει αυτό για τις βιντεοκάμερες; Μάλλον ό,τι σήμαινε και για τη φωτογραφία – εξαφάνιση του κάτω κομματιού της αγοράς (τι ωραία που έκανε η Flip και πουλήθηκε στη Cisco πέρσι!) και μετατόπιση των αγορών ένα κλικ προς τα πάνω. Πάντως, δεν ξέρω αν το έχετε δοκιμάσει, αλλά τράβηγμα βίντεο με smartphone και ανέβασμα στο YouTube είναι dt, και έχω δει ανθρώπους να το κάνουν και να χαίρονται πολύ – τραβάνε βιντεάκι στο ελληνικό νησί με τα παιδιά και σε δύο τρία λεπτά το βλέπουν οι παππούδες στην Αμερική μέσω μηνύματος. Αυτό σημαίνει ευχαριστημένους χρήστες και συνεχή αύξηση των πωλήσεων των έξυπνων κινητών.
Αυτά στην Αμερική σήμερα – στην Ελλάδα μάλλον τα ίδια, ίσως σε ένα δύο χρόνια. Καλό καλοκαίρι.
Το Rapidshare τρελάθηκε
Τι παίζει με το Rapidshare; Τώρα τελευταία οι τύποι έχουν τρελαθεί εντελώς. Πριν από λίγο καιρό (τέλη Ιουνίου) άλλαξαν τον τρόπο χρέωσης στο μαγαζί τους, από χρονοχρέωση σε ένα κράμα ογκοχρονοχρέωσης, παρουσιάζοντας μια νέα μονάδα χρήματος, το rapid. Επιπλέον, έκοψαν τα κίνητρα στους uploader, με αποτέλεσμα αυτοί να ετοιμάζονται να αναχωρήσουν προς άλλες πολιτείες (τουτέστι εταιρείες file sharing). Και αν οι ανεβαστήρες (ελληνιστί uploader) σταματήσουν να ανεβάζουν υλικό στο Rapidshare, ποιος ο λόγος να παραμείνουν εκεί και οι κατεβαστήρες (όλοι εμείς οι downloader δηλαδή), αφού δεν θα υπάρχει υλικό για να κατεβάσουν; Γιατί μη μου πείτε ότι όλοι εσείς οι πελάτες του Rapidshare το χρησιμοποιείτε μόνο πολιτικώς ορθά (ήτοι για να αποθηκεύετε υλικό του οποίου διαθέτετε τα πνευματικά δικαιώματα και το μοιράζεστε μόνο με τους φίλους σας). Όλοι κατεβάζετε μετά μανίας υλικό κλόπιραϊτ. Οι αλλαγές στο Rapidshare ταρακούνησαν για τα καλά τη σχετική κοινότητα (uploader και downloader). Οι αντιδράσεις υπήρξαν άμεσες και πολλές, μεταφέροντας τον πανικό των πελατών του Rapidshare και στο ίδιο, το οποίο αντέδρασε αλλάζοντας εκ νέου τους όρους χρήσης, μπερδεύοντας ακόμη περισσότερο τον κόσμο. Μετά το απίστευτο κράξιμο που (ξανα)φάγανε οι του Rapidshare άλλαξαν για μία ακόμη φορά τους όρους χρήσης. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι χρήστες του Rapidshare είναι μπερδεμένοι και δεν γνωρίζουν τι (νέα φαεινή ιδέα) θα τους ξημερώσει. Είναι όλοι τους φανερά δυσαρεστημένοι και σαφώς περιμένουν να δουν σε ποια ανταγωνιστική εταιρεία File Sharing θα πάνε οι uploader για να πάνε και αυτοί. Ήδη πολλές νέες σειρές και ταινίες δεν ανεβαίνουν στο Rapidshare και ο κόσμος τις βρίσκει στο Megaupload, στο Hotfile κ.λπ. Τώρα γιατί οι του Rapidshare αυτοκτόνησαν, την περίοδο που όλα τους πήγαιναν πολύ καλά (μάλιστα, πριν από λίγο καιρό είχαν κερδίσει στα αμερικανικά δικαστήρια μια σημαντική υπόθεση πνευματικών δικαιωμάτων), παραμένει μυστήριο. Επισήμως η θέση τους είναι ότι αναγκάζουν τους uploader να φύγουν, ώστε να μην υπάρχουν υπόνοιες ότι υποθάλπουν την πειρατεία(!). Όσο για τις αλλαγές στον τρόπο χρέωσης των υπηρεσιών τους, αυτές γίνονται προς το όφελος των πελατών τους. Το τελευταίο μπορεί εν μέρει να ισχύει, (το νέο σύστημα σαφώς ευνοεί όσους κάνουν μικρή χρήση των υπηρεσιών της εταιρείας, αλλά καθιστά πανάκριβη την εντατική χρήση), όμως εφαρμόστηκε με τέτοιο τρόπο που έχει τρομοκρατήσει τους χρήστες, ακόμη και εκείνους που ωφελούνται από τις αλλαγές. Η ουσία είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια το Rapidshare, λειτουργώντας στις παρυφές της νομιμότητας, απέφερε τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες του. Κέρδη που αποκόμισε βοηθώντας τους πελάτης του να ανταλλάσσουν «πειρατικά» αρχεία. Τώρα ξαφνικά αποφάσισαν να γίνει νόμιμο, όχι μόνο στους τύπους (όπου πάντα ήταν), αλλά και στην ουσία, αποθαρρύνοντας το διαμοιρασμό «πειρατικού» υλικού. Επιπλέον, εφαρμόζοντας την καινούργια πολιτική χρέωσης, προσπαθεί να μειώσει την κίνηση στους σέρβερ του. Αν επιμείνει στη νέα πολιτική, το σίγουρο είναι ότι σύντομα η κίνηση στους σέρβερ του θα πέσει κατακόρυφα. Το ίδιο όμως και ο αριθμός των συνδρομητών (οι οποίοι θα στραφούν σε άλλο μαγαζί), άρα και τα έσοδα. Επομένως, είτε οι ιδιοκτήτες του Rapidshare χόρτασαν χρήμα και αποφάσισαν να πάψουν να ζουν στην κόψη του ξυραφιού, προσαρμόζοντας το μαγαζί τους προς το νομιμότερο (αλλά και λιγότερο προσοδοφόρο), είτε εκτίμησαν λάθος τη θέση ισχύος που (νόμιζαν ότι) είχαν στην αγορά. Θεωρούν ίσως ότι με τις νέες αλλαγές ο κόσμος θα τους ακολουθούσε, όπως τους ακολούθησε όταν πριν από δύο χρόνια μείωσαν σημαντικά το όριο των GB που μπορούσες να κατεβάσεις τη μέρα. Ο κόσμος όμως δεν τους ακολούθησε και άρχισαν οι κινήσεις πανικού. Και βέβαια αυτό που διώχνει τον κόσμο από το Rapidshare δεν είναι τα Rapid, αλλά η έλλειψη νέου υλικού. Το Rapidshare έγινε μεγάλο, χάρη στην πολιτική ανταμοιβής των uploader του, οι οποίοι, ανεβάζοντας υλικό, εξασφάλιζαν δωρεάν συνδρομή στην υπηρεσία. Μια ευφυής πολιτική που με μηδενικό κόστος συσσώρευε στο Rapidshare υλικό, το οποίο προσέλκυε τους επί πληρωμή συνδρομητές. Τώρα πλέον αυτό δεν ισχύει, τη στιγμή που ο ανταγωνισμός όχι μόνο προσφέρει δωρεάν συνδρομές στους uploader, αλλά σε πολλές περιπτώσεις μέχρι και ζεστό χρήμα! Αποφάσισε, λοιπόν, να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα το Rapidshare; Μάλλον ναι.
Οι Αμερικανοί έχουν τρελαθεί προ πολλού
Καλά τους λένε μπάτσους του πλανήτη. Αφού, λοιπόν, εξόντωσαν τους πειρατές μέχρι τελευταίου στη χώρα τους (γνωστή και ως home of the free!), οι φίλοι μας οι Αμερικανοί αποφάσισαν να σώσουν και τον πλανήτη ολόκληρο. Από τους πειρατές φυσικά. Όχι τους Σομαλούς. Τους ψηφιακούς. Και, όπως επιβάλλουν τη Δημοκρατία παγκοσμίως, αποφάσισαν να μας επιβάλλουν να πληρώνουμε και να ξαναπληρώνουμε αδρά για κάθε ψηφιακό αρχείο (βίντεο, μουσικής, λογισμικού κ.λπ.) made in USA. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Joe Biden κήρυξε πριν από λίγες μέρες τον πόλεμο κατά της διεθνούς πειρατείας αμερικανικών προϊόντων (κατά πώς η προηγούμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας ένα πράμα). Πλέον, η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει τα πειρατικά site σε όλο τον πλανήτη, με κάθε τρόπο. Από τις προσφιλείς στους (αθεράπευτα δικομανείς) Αμερικανούς μηνύσεις μέχρι στις επίσημες και ανεπίσημες (ο νοών νοείτω) πιέσεις στις κυβερνήσεις κρατών που δεν κυνηγούν όσο πρέπει (για τα αμερικανικά συμφέροντα) την πειρατεία. Υπ’ αριθμόν 1 εχθρός είναι φυσικά η Κίνα, με αδιαμφισβήτητο νούμερο 2 τη Ρωσία και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες να ακολουθούν κατά πόδας. Ήδη αμερικανικές κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν κλείσει πολλά site που διανέμουν ταινίες (με download ή streaming), με διάφορες μεθόδους, τις οποίες η αμερικανική κυβέρνηση φιλοδοξεί να εφαρμόσει και σε αντίστοιχα site του εξωτερικού. Προσωπικά, το βλέπω δύσκολο να καταφέρει να επιβληθεί στις κυβερνήσεις κρατών κραταιών όπως η Κίνα και η Ρωσία, αλλά στις διάφορες μπανανίες-δορυφόρους της τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Τη μεγαλύτερη προσπάθεια την κάνουν οι Αμερικανοί για να προστατέψουν τα προϊόντα του Χόλιγουντ (του επίσημου προπαγανδιστή της αμερικανικής κουλτούρας και τρόπου ζωής), καθώς και τα προϊόντα λογισμικού υπολογιστών, ενώ ακολουθεί η μουσική βιομηχανία (ή ό,τι τέλος πάντων απόμεινε από αυτή). Πέρα από την προστασία των ψηφιακών προϊόντων, τα οποία αντιγράφονται και διανέμονται αστραπιαία μέσω του Διαδικτύου, ο πόλεμος που κήρυξε η αμερικανική κυβέρνηση κατά της πειρατείας αφορά και στα υλικά προϊόντα τα οποία καταπατούν πατέντες κατοχυρωμένες από αμερικανικές εταιρείες, τις γνωστές μας μαϊμούδες. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον, αλλά και μάλλον προβλέψιμο (καθώς οι πρακτικές και ο τρόπος σκέψης των Αμερικανών είναι γνωστές) το τι θα συμβεί στη διάρκεια του συγκεκριμένου πολέμου. Το σίγουρο είναι ότι, αν καταφέρουν να μας κόψουν το downloading ταινιών, δεν θα αρχίσουμε μαζικά να αγοράζουμε DVD και (αδικαιολόγητα ακριβά) Blu-ray, σε εποχή οικονομικής κρίσης, ούτε θα ανοίξουν ξανά τα βιντεοκλάμπ (τα οποία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, θυμίζοντας μέρες της δεκαετίας του ‘90). Κάτι άλλο θα βρούμε, ενώ στο κάτω κάτω, μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς το ανούσιο και προπαγανδιστικό Χόλιγουντ.
Τι παίζει με το Rapidshare; Τώρα τελευταία οι τύποι έχουν τρελαθεί εντελώς. Πριν από λίγο καιρό (τέλη Ιουνίου) άλλαξαν τον τρόπο χρέωσης στο μαγαζί τους, από χρονοχρέωση σε ένα κράμα ογκοχρονοχρέωσης, παρουσιάζοντας μια νέα μονάδα χρήματος, το rapid. Επιπλέον, έκοψαν τα κίνητρα στους uploader, με αποτέλεσμα αυτοί να ετοιμάζονται να αναχωρήσουν προς άλλες πολιτείες (τουτέστι εταιρείες file sharing). Και αν οι ανεβαστήρες (ελληνιστί uploader) σταματήσουν να ανεβάζουν υλικό στο Rapidshare, ποιος ο λόγος να παραμείνουν εκεί και οι κατεβαστήρες (όλοι εμείς οι downloader δηλαδή), αφού δεν θα υπάρχει υλικό για να κατεβάσουν; Γιατί μη μου πείτε ότι όλοι εσείς οι πελάτες του Rapidshare το χρησιμοποιείτε μόνο πολιτικώς ορθά (ήτοι για να αποθηκεύετε υλικό του οποίου διαθέτετε τα πνευματικά δικαιώματα και το μοιράζεστε μόνο με τους φίλους σας). Όλοι κατεβάζετε μετά μανίας υλικό κλόπιραϊτ. Οι αλλαγές στο Rapidshare ταρακούνησαν για τα καλά τη σχετική κοινότητα (uploader και downloader). Οι αντιδράσεις υπήρξαν άμεσες και πολλές, μεταφέροντας τον πανικό των πελατών του Rapidshare και στο ίδιο, το οποίο αντέδρασε αλλάζοντας εκ νέου τους όρους χρήσης, μπερδεύοντας ακόμη περισσότερο τον κόσμο. Μετά το απίστευτο κράξιμο που (ξανα)φάγανε οι του Rapidshare άλλαξαν για μία ακόμη φορά τους όρους χρήσης. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι χρήστες του Rapidshare είναι μπερδεμένοι και δεν γνωρίζουν τι (νέα φαεινή ιδέα) θα τους ξημερώσει. Είναι όλοι τους φανερά δυσαρεστημένοι και σαφώς περιμένουν να δουν σε ποια ανταγωνιστική εταιρεία File Sharing θα πάνε οι uploader για να πάνε και αυτοί. Ήδη πολλές νέες σειρές και ταινίες δεν ανεβαίνουν στο Rapidshare και ο κόσμος τις βρίσκει στο Megaupload, στο Hotfile κ.λπ. Τώρα γιατί οι του Rapidshare αυτοκτόνησαν, την περίοδο που όλα τους πήγαιναν πολύ καλά (μάλιστα, πριν από λίγο καιρό είχαν κερδίσει στα αμερικανικά δικαστήρια μια σημαντική υπόθεση πνευματικών δικαιωμάτων), παραμένει μυστήριο. Επισήμως η θέση τους είναι ότι αναγκάζουν τους uploader να φύγουν, ώστε να μην υπάρχουν υπόνοιες ότι υποθάλπουν την πειρατεία(!). Όσο για τις αλλαγές στον τρόπο χρέωσης των υπηρεσιών τους, αυτές γίνονται προς το όφελος των πελατών τους. Το τελευταίο μπορεί εν μέρει να ισχύει, (το νέο σύστημα σαφώς ευνοεί όσους κάνουν μικρή χρήση των υπηρεσιών της εταιρείας, αλλά καθιστά πανάκριβη την εντατική χρήση), όμως εφαρμόστηκε με τέτοιο τρόπο που έχει τρομοκρατήσει τους χρήστες, ακόμη και εκείνους που ωφελούνται από τις αλλαγές. Η ουσία είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια το Rapidshare, λειτουργώντας στις παρυφές της νομιμότητας, απέφερε τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες του. Κέρδη που αποκόμισε βοηθώντας τους πελάτης του να ανταλλάσσουν «πειρατικά» αρχεία. Τώρα ξαφνικά αποφάσισαν να γίνει νόμιμο, όχι μόνο στους τύπους (όπου πάντα ήταν), αλλά και στην ουσία, αποθαρρύνοντας το διαμοιρασμό «πειρατικού» υλικού. Επιπλέον, εφαρμόζοντας την καινούργια πολιτική χρέωσης, προσπαθεί να μειώσει την κίνηση στους σέρβερ του. Αν επιμείνει στη νέα πολιτική, το σίγουρο είναι ότι σύντομα η κίνηση στους σέρβερ του θα πέσει κατακόρυφα. Το ίδιο όμως και ο αριθμός των συνδρομητών (οι οποίοι θα στραφούν σε άλλο μαγαζί), άρα και τα έσοδα. Επομένως, είτε οι ιδιοκτήτες του Rapidshare χόρτασαν χρήμα και αποφάσισαν να πάψουν να ζουν στην κόψη του ξυραφιού, προσαρμόζοντας το μαγαζί τους προς το νομιμότερο (αλλά και λιγότερο προσοδοφόρο), είτε εκτίμησαν λάθος τη θέση ισχύος που (νόμιζαν ότι) είχαν στην αγορά. Θεωρούν ίσως ότι με τις νέες αλλαγές ο κόσμος θα τους ακολουθούσε, όπως τους ακολούθησε όταν πριν από δύο χρόνια μείωσαν σημαντικά το όριο των GB που μπορούσες να κατεβάσεις τη μέρα. Ο κόσμος όμως δεν τους ακολούθησε και άρχισαν οι κινήσεις πανικού. Και βέβαια αυτό που διώχνει τον κόσμο από το Rapidshare δεν είναι τα Rapid, αλλά η έλλειψη νέου υλικού. Το Rapidshare έγινε μεγάλο, χάρη στην πολιτική ανταμοιβής των uploader του, οι οποίοι, ανεβάζοντας υλικό, εξασφάλιζαν δωρεάν συνδρομή στην υπηρεσία. Μια ευφυής πολιτική που με μηδενικό κόστος συσσώρευε στο Rapidshare υλικό, το οποίο προσέλκυε τους επί πληρωμή συνδρομητές. Τώρα πλέον αυτό δεν ισχύει, τη στιγμή που ο ανταγωνισμός όχι μόνο προσφέρει δωρεάν συνδρομές στους uploader, αλλά σε πολλές περιπτώσεις μέχρι και ζεστό χρήμα! Αποφάσισε, λοιπόν, να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα το Rapidshare; Μάλλον ναι.
Οι Αμερικανοί έχουν τρελαθεί προ πολλού
Καλά τους λένε μπάτσους του πλανήτη. Αφού, λοιπόν, εξόντωσαν τους πειρατές μέχρι τελευταίου στη χώρα τους (γνωστή και ως home of the free!), οι φίλοι μας οι Αμερικανοί αποφάσισαν να σώσουν και τον πλανήτη ολόκληρο. Από τους πειρατές φυσικά. Όχι τους Σομαλούς. Τους ψηφιακούς. Και, όπως επιβάλλουν τη Δημοκρατία παγκοσμίως, αποφάσισαν να μας επιβάλλουν να πληρώνουμε και να ξαναπληρώνουμε αδρά για κάθε ψηφιακό αρχείο (βίντεο, μουσικής, λογισμικού κ.λπ.) made in USA. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Joe Biden κήρυξε πριν από λίγες μέρες τον πόλεμο κατά της διεθνούς πειρατείας αμερικανικών προϊόντων (κατά πώς η προηγούμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας ένα πράμα). Πλέον, η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει τα πειρατικά site σε όλο τον πλανήτη, με κάθε τρόπο. Από τις προσφιλείς στους (αθεράπευτα δικομανείς) Αμερικανούς μηνύσεις μέχρι στις επίσημες και ανεπίσημες (ο νοών νοείτω) πιέσεις στις κυβερνήσεις κρατών που δεν κυνηγούν όσο πρέπει (για τα αμερικανικά συμφέροντα) την πειρατεία. Υπ’ αριθμόν 1 εχθρός είναι φυσικά η Κίνα, με αδιαμφισβήτητο νούμερο 2 τη Ρωσία και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες να ακολουθούν κατά πόδας. Ήδη αμερικανικές κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν κλείσει πολλά site που διανέμουν ταινίες (με download ή streaming), με διάφορες μεθόδους, τις οποίες η αμερικανική κυβέρνηση φιλοδοξεί να εφαρμόσει και σε αντίστοιχα site του εξωτερικού. Προσωπικά, το βλέπω δύσκολο να καταφέρει να επιβληθεί στις κυβερνήσεις κρατών κραταιών όπως η Κίνα και η Ρωσία, αλλά στις διάφορες μπανανίες-δορυφόρους της τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Τη μεγαλύτερη προσπάθεια την κάνουν οι Αμερικανοί για να προστατέψουν τα προϊόντα του Χόλιγουντ (του επίσημου προπαγανδιστή της αμερικανικής κουλτούρας και τρόπου ζωής), καθώς και τα προϊόντα λογισμικού υπολογιστών, ενώ ακολουθεί η μουσική βιομηχανία (ή ό,τι τέλος πάντων απόμεινε από αυτή). Πέρα από την προστασία των ψηφιακών προϊόντων, τα οποία αντιγράφονται και διανέμονται αστραπιαία μέσω του Διαδικτύου, ο πόλεμος που κήρυξε η αμερικανική κυβέρνηση κατά της πειρατείας αφορά και στα υλικά προϊόντα τα οποία καταπατούν πατέντες κατοχυρωμένες από αμερικανικές εταιρείες, τις γνωστές μας μαϊμούδες. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον, αλλά και μάλλον προβλέψιμο (καθώς οι πρακτικές και ο τρόπος σκέψης των Αμερικανών είναι γνωστές) το τι θα συμβεί στη διάρκεια του συγκεκριμένου πολέμου. Το σίγουρο είναι ότι, αν καταφέρουν να μας κόψουν το downloading ταινιών, δεν θα αρχίσουμε μαζικά να αγοράζουμε DVD και (αδικαιολόγητα ακριβά) Blu-ray, σε εποχή οικονομικής κρίσης, ούτε θα ανοίξουν ξανά τα βιντεοκλάμπ (τα οποία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, θυμίζοντας μέρες της δεκαετίας του ‘90). Κάτι άλλο θα βρούμε, ενώ στο κάτω κάτω, μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς το ανούσιο και προπαγανδιστικό Χόλιγουντ.
HDBaseT 1.0 και… αντίο, HDMI
Θυμάμαι, εδώ και αρκετά χρόνια, τις υποσχέσεις από διάφορους οργανισμούς και συμπράξεις εταιρειών, που αφορούσαν τη χρήση του οικιακού μας δικτύου και του πρωτόκολλου Ethernet για να περάσουμε, εκτός από data, εικόνα και ήχο• όπως και τις αντίστοιχες υποσχέσεις άλλων τεχνολογιών ότι θα περάσουμε εικόνα, ήχο και data από τις ηλεκτρικές καλωδιώσεις του σπιτιού μας. Ωστόσο, στην πρώτη περίπτωση, οι υποσχέσεις είτε έμειναν απλά υποσχέσεις είτε μας έδωσαν πρωτόκολλα επικοινωνίας περιορισμένων δυνατοτήτων, ενώ στη δεύτερη περίπτωση οι υποσχέσεις μπορεί να υλοποιήθηκαν, αλλά παρουσιάζουν προβλήματα χαμηλών ταχυτήτων και έντονων παρεμβολών, κατά περίπτωση. Ειδικά τώρα που το HDMI 1.4 έρχεται για να λύσει πολλά από αυτά τα προβλήματα, περνώντας από το δίαυλο εικόνα 3D, αναλύσεις έως και 4K, ήχο HD, την επιστροφή ήχου της τηλεοπτικής μας λήψης και δίκτυο, όλες οι παραπάνω υποσχέσεις φαντάζουν ανούσιες. Αντίστοιχα, οι υποσχέσεις, αλλά και τα ήδη υπαρκτά πρωτόκολλα περί ασύρματης μεταφοράς ήχου και εικόνας υψηλής ευκρίνειας έχουν να αντιμετωπίσουν διάφορα πολύ σοβαρά προβλήματα, όπως οι παρεμβολές από άλλα ασύρματα δίκτυα, καθώς και η περιορισμένη εμβέλεια, ειδικά στην περίπτωση που το επιθυμητό bandwidth είναι ιδιαίτερα υψηλό.
Έτσι, η συμμαχία HDBaseT –που αποτελείται από τις Sony Pictures, Samsung Electronics, LG Electronics και Valens Semiconductors– ανακοίνωσε προ ημερών την ολοκλήρωση της προδιαγραφής 1.0, του πρωτοκόλλου ενσύρματης επικοινωνίας HDBaseT. Σκοπός του πρωτοκόλλου –όπως και της τεχνολογίας του HDBaseT– που δημιούργησε η συμμαχία αυτή είναι η μεταφορά από ένα απλό καλώδιο δικτύου CAT5e/6 σημάτων εικόνας, ήχου, δικτύου, ισχύος και εντολών ελέγχου (5Play). Εξάλλου, στην περίπτωση του HDBaseT μιλάμε για τόσο υψηλό διαθέσιμο bandwidth ώστε από ένα και μόνον καλώδιο δικτύου να μπορεί να περάσει εικόνα HD, 3D ή 4K, ήχος HD, δίκτυο Gigabit, σήματα ελέγχου, συνδεσιμότητα USB, αλλά και ισχύς έως και 100W. Εντάξει, όσοι σκεφτόσασταν έως τώρα ότι έχουμε το HDMI 1.4 για όλα αυτά, τι να κάνουμε τα νέα πρωτόκολλα, καταλάβατε ήδη ότι το HDBaseT αποτελεί μια πραγματική επανάσταση στον τομέα της οικιακής συνδεσιμότητας. Μάλιστα το νέο πρωτόκολλο μπορεί να ξεπεράσει σε διαθέσιμο bitrate ακόμα και το HDMI 1.4 (10,2Gbps), καθώς μπορεί να «ανεβάσει» ρυθμό διαμεταγωγής δεδομένων έως και 20Gbps. Εξάλλου εκεί όπου το HDMI 1.4 περιορίζεται σε μέγιστο μήκος περί τα 15, άντε 20 μέτρα, το HDBaseT μεταφέρει με άνεση όλα τα δεδομένα που υποστηρίζει, σε απόσταση 100 μέτρων, επιτρέποντας μάλιστα και οκταπλή συνδεσμολογία, δηλαδή 8 επί 100 μέτρα. Ως προς το θέμα του κόστους των καλωδίων, εννοείται ότι το HDBaseT δεν έχει αντίπαλο, καθώς το απλό καλώδιο CAT6 είναι πάμφθηνο, ενώ τα καλώδια HDMI 1.4 είναι πανάκριβα ακόμα και σε μικρά μήκη. Αντίστοιχα, το γνωστό εύχρηστο βύσμα RJ-45, που «κουμπώνει», είναι σαφώς πιο αξιόπιστο από το αποδεδειγμένα αναξιόπιστο βύσμα του διαύλου HDMI. Σημαντική, επίσης, ευκολία του συγκεκριμένου πρωτοκόλλου αποτελεί η δυνατότητα μεταφοράς ισχύος έως και 100W, κάτι που σημαίνει ότι το HDBaseT θα απελευθερώσει ακόμα και «μεγάλες» οικιακές συσκευές από το καθιερωμένο βύσμα ρεύματος και την πρίζα, όπως μια τηλεόραση. Ως προς τη μεταφορά δεδομένων δικτύου, το HDBaseT είναι συμβατό με συνδέσεις Gigabit, σε αντίθεση με το 100Mbps του HDMI 1.4. Βέβαια το πιο σημαντικό πλεονέκτημα του νέου πρωτοκόλλου είναι ότι τα σπίτια μας είναι ήδη δικτυωμένα με καλώδια Cat5e/6 ή μπορούν ανά πάσα στιγμή να δικτυωθούν απλά και εύκολα με Ethernet, ενώ ο τερματισμός κάθε απόληξης γίνεται επιτόπου, εύκολα και γρήγορα, με το γνωστό ειδικό εργαλείο. Εξάλλου όλες οι συσκευές που θα είναι συνδεδεμένες στην αλυσίδα του HDBaseT θα επικοινωνούν πλήρως μεταξύ τους (εικόνα, ήχος, εντολές ελέγχου, δίκτυο, ρεύμα), ενώ το πρωτόκολλο επιτρέπει και εκτεταμένες συνδεσμολογίες Daisy Chain και Star.
Λογικά μέχρι το τέλος του έτους θα παρουσιαστούν οι πρώτες καταναλωτικές συσκευές με συνδεσιμότητα HDBaseT, ενώ το 2011 (άντε, το 2012) θα δούμε το νέο πρωτόκολλο να υπερισχύει και, λογικά, να αντικαθιστά στο HDMI 1.4 και τους συμβατικούς τρόπους σύνδεσης και δικτύωσης. Εάν αναλογιστείτε μάλιστα ότι στη στήλη Επαφές, αλλά και στις δοκιμές Blu-ray 3D και TV 3D του τρέχοντος τεύχους παρουσιάζουμε συσκευές όπου το HDMI 1.4 αποτελεί «ολοκαίνουργια» δυνατότητα, καταλαβαίνετε ότι το HDBaseT βρίσκεται πολύ μπροστά από την εποχή του. Δεν απέχει, λοιπόν, πολύ η μέρα που πίσω από τις συσκευές μας θα υπάρχει ένα και μοναδικό βύσμα, το RJ-45, άντε και ένας ρευματολήπτης, για τα μηχανήματα που χρειάζονται παραπάνω από 100W για να λειτουργήσουν. Και, βέβαια, όλα αυτά θα επιτευχθούν με την απόλυτη ασφάλεια της ενσύρματης δικτύωσης και όχι με ασύρματες τεχνολογίες που μας βομβαρδίζουν με λογιών λογιών βλαβερές ακτινοβολίες. Αντίο, λοιπόν, HDMI 1.4, αν και ακόμα δεν πρόλαβες να φτάσεις στα σπίτια και τα συστήματά μας.
Έτσι, η συμμαχία HDBaseT –που αποτελείται από τις Sony Pictures, Samsung Electronics, LG Electronics και Valens Semiconductors– ανακοίνωσε προ ημερών την ολοκλήρωση της προδιαγραφής 1.0, του πρωτοκόλλου ενσύρματης επικοινωνίας HDBaseT. Σκοπός του πρωτοκόλλου –όπως και της τεχνολογίας του HDBaseT– που δημιούργησε η συμμαχία αυτή είναι η μεταφορά από ένα απλό καλώδιο δικτύου CAT5e/6 σημάτων εικόνας, ήχου, δικτύου, ισχύος και εντολών ελέγχου (5Play). Εξάλλου, στην περίπτωση του HDBaseT μιλάμε για τόσο υψηλό διαθέσιμο bandwidth ώστε από ένα και μόνον καλώδιο δικτύου να μπορεί να περάσει εικόνα HD, 3D ή 4K, ήχος HD, δίκτυο Gigabit, σήματα ελέγχου, συνδεσιμότητα USB, αλλά και ισχύς έως και 100W. Εντάξει, όσοι σκεφτόσασταν έως τώρα ότι έχουμε το HDMI 1.4 για όλα αυτά, τι να κάνουμε τα νέα πρωτόκολλα, καταλάβατε ήδη ότι το HDBaseT αποτελεί μια πραγματική επανάσταση στον τομέα της οικιακής συνδεσιμότητας. Μάλιστα το νέο πρωτόκολλο μπορεί να ξεπεράσει σε διαθέσιμο bitrate ακόμα και το HDMI 1.4 (10,2Gbps), καθώς μπορεί να «ανεβάσει» ρυθμό διαμεταγωγής δεδομένων έως και 20Gbps. Εξάλλου εκεί όπου το HDMI 1.4 περιορίζεται σε μέγιστο μήκος περί τα 15, άντε 20 μέτρα, το HDBaseT μεταφέρει με άνεση όλα τα δεδομένα που υποστηρίζει, σε απόσταση 100 μέτρων, επιτρέποντας μάλιστα και οκταπλή συνδεσμολογία, δηλαδή 8 επί 100 μέτρα. Ως προς το θέμα του κόστους των καλωδίων, εννοείται ότι το HDBaseT δεν έχει αντίπαλο, καθώς το απλό καλώδιο CAT6 είναι πάμφθηνο, ενώ τα καλώδια HDMI 1.4 είναι πανάκριβα ακόμα και σε μικρά μήκη. Αντίστοιχα, το γνωστό εύχρηστο βύσμα RJ-45, που «κουμπώνει», είναι σαφώς πιο αξιόπιστο από το αποδεδειγμένα αναξιόπιστο βύσμα του διαύλου HDMI. Σημαντική, επίσης, ευκολία του συγκεκριμένου πρωτοκόλλου αποτελεί η δυνατότητα μεταφοράς ισχύος έως και 100W, κάτι που σημαίνει ότι το HDBaseT θα απελευθερώσει ακόμα και «μεγάλες» οικιακές συσκευές από το καθιερωμένο βύσμα ρεύματος και την πρίζα, όπως μια τηλεόραση. Ως προς τη μεταφορά δεδομένων δικτύου, το HDBaseT είναι συμβατό με συνδέσεις Gigabit, σε αντίθεση με το 100Mbps του HDMI 1.4. Βέβαια το πιο σημαντικό πλεονέκτημα του νέου πρωτοκόλλου είναι ότι τα σπίτια μας είναι ήδη δικτυωμένα με καλώδια Cat5e/6 ή μπορούν ανά πάσα στιγμή να δικτυωθούν απλά και εύκολα με Ethernet, ενώ ο τερματισμός κάθε απόληξης γίνεται επιτόπου, εύκολα και γρήγορα, με το γνωστό ειδικό εργαλείο. Εξάλλου όλες οι συσκευές που θα είναι συνδεδεμένες στην αλυσίδα του HDBaseT θα επικοινωνούν πλήρως μεταξύ τους (εικόνα, ήχος, εντολές ελέγχου, δίκτυο, ρεύμα), ενώ το πρωτόκολλο επιτρέπει και εκτεταμένες συνδεσμολογίες Daisy Chain και Star.
Λογικά μέχρι το τέλος του έτους θα παρουσιαστούν οι πρώτες καταναλωτικές συσκευές με συνδεσιμότητα HDBaseT, ενώ το 2011 (άντε, το 2012) θα δούμε το νέο πρωτόκολλο να υπερισχύει και, λογικά, να αντικαθιστά στο HDMI 1.4 και τους συμβατικούς τρόπους σύνδεσης και δικτύωσης. Εάν αναλογιστείτε μάλιστα ότι στη στήλη Επαφές, αλλά και στις δοκιμές Blu-ray 3D και TV 3D του τρέχοντος τεύχους παρουσιάζουμε συσκευές όπου το HDMI 1.4 αποτελεί «ολοκαίνουργια» δυνατότητα, καταλαβαίνετε ότι το HDBaseT βρίσκεται πολύ μπροστά από την εποχή του. Δεν απέχει, λοιπόν, πολύ η μέρα που πίσω από τις συσκευές μας θα υπάρχει ένα και μοναδικό βύσμα, το RJ-45, άντε και ένας ρευματολήπτης, για τα μηχανήματα που χρειάζονται παραπάνω από 100W για να λειτουργήσουν. Και, βέβαια, όλα αυτά θα επιτευχθούν με την απόλυτη ασφάλεια της ενσύρματης δικτύωσης και όχι με ασύρματες τεχνολογίες που μας βομβαρδίζουν με λογιών λογιών βλαβερές ακτινοβολίες. Αντίο, λοιπόν, HDMI 1.4, αν και ακόμα δεν πρόλαβες να φτάσεις στα σπίτια και τα συστήματά μας.
3D Sweep Panorama
Σε επίπεδο ανακοινώσεων, ήταν η σημαντικότερη τεχνολογική καινοτομία που έφεραν οι NEX της Sony. Πρόκειται για τις πρώτες μηχανές στον κόσμο που καταγράφουν τρισδιάστατες εικόνες με ένα μόνο φακό, οι οποίες μπορούν να προβληθούν ως 2D και φυσικά ως 3D σε τηλεοράσεις (μόνο επί του παρόντος) που είναι 3D Ready. Όμως, το εγχείρημα της Sony θα ήταν λάθος να το δούμε μονοδιάστατα, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη τις καλλιτεχνικές και τεχνικές διαστάσεις του εγχειρήματος. Πολλά θα πρέπει να γραφτούν, ή έστω να ξαναγραφτούν, καθώς οι τεχνικές που προσδίδουν βάθος σε μία κανονική φωτογραφία αποκτούν πλέον την πιο ισχυρή και πειστική έκφρασή τους. Επίσης, υπάρχει η πραγματιστική προσέγγιση, η «αναμνηστική» φωτογραφία που μας υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο –με μία επιπλέον διάσταση– το πού ήμασταν πριν, όταν τη λαμβάναμε, καθώς επίσης η οικονομικό-τεχνολογική προσέγγιση. Οι 3D φωτογραφίες των NEX είναι το σημαντικότερο έως τώρα προϊόν που παντρεύει τη φωτογραφία με τα κλασικά «καταναλωτικά ηλεκτρονικά», τις «μαύρες» συσκευές. Για πρώτη φορά, όποια εμπειρία και αν διαθέτει ένας φωτογράφος, έχει τόσο μεγάλη σημασία το πόσο καλή θα είναι η 3D τηλεόρασή του. Ο κάτοχος μιας τέτοιας τηλεόρασης έχει ένα από τα σημαντικότερα έως τώρα κίνητρα να αποκτήσει μία τέτοια μηχανή.
Όμως, για να έχουν νόημα όλα αυτά θα πρέπει το 3D Sweep Panorama να δουλεύει. Το ότι έχω αφιερώσει το χώρο του Imagemaker (και) αυτόν το μήνα στις NEX σημαίνει ότι προφανώς δουλεύει. Δεν είχα τη δυνατότητα να δοκιμάσω νωρίτερα αυτή τη λειτουργία, καθώς είναι διαθέσιμη από το τέλος Ιουνίου. Για να αποκτήσει και η δική σας ΝΕΧ τη δυνατότητα 3D Panorama θα πρέπει να την αναβαθμίσετε έτσι ώστε να τρέχει το firmware v.2, το οποίο θα βρείτε στο site υποστήριξης της Sony http://support.sony-europe.com. Μετά την αναβάθμιση στα mode λήψης είναι διαθέσιμο, πέρα από το Sweep Panorama, και το 3D Panorama.
Πώς γίνεται
Ως γνωστόν, κατά τη λήψη Sweep Panorama «σαρώνουμε» τον ορίζοντα (η λήψη μπορεί να γίνει και καθέτως). Οι μηχανές της Sony που διαθέτουν τη λειτουργία κάνουν διαδοχικές λήψεις με γρήγορο ρυθμό, τις οποίες συνενώνουν δημιουργώντας μία πανοραμική εικόνα, η οποία μπορεί να καλύπτει ένα τόξο έως 224 μοίρες. Οι μηχανικοί της Sony εξέλιξαν ακόμη περισσότερο αυτή την ευφυή τεχνική, έτσι ώστε η λήψη να γίνει τρισδιάστατη πανοραμική. Η ιδέα έχει ως εξής: Οι διαδοχικές λήψεις χωρίζονται σε ζεύγη στο buffer της ΝΕΧ, με την πρώτη να αντιστοιχίζεται στο αριστερό μάτι και η δεύτερη στο δεξί (με δεδομένο ότι η «σάρωση» του ορίζοντα γίνεται από αριστερά προς δεξιά). Αν αναπαράγουμε την 3D πανοραμική λήψη σε μία Bravia (ή οποιαδήποτε άλλη 3D Ready τηλεόραση) η εικόνα που βλέπουμε είναι τρισδιάστατη. Η τεχνική προβολής είναι η Side-by-Side, με τα ζεύγη των εικόνων να μοιράζονται εναλλάξ στα δύο μάτια από τα shutter glasses. Αξίζει να αναφέρω ότι δοκίμασα και τη μετατροπή 2D σε 3D μιας τέτοιας πανοραμικής λήψης, μέσω του αντίστοιχου αλγόριθμου της KDL-40HX800, όπως επίσης και με άλλες τηλεοράσεις 3D. Η αίσθηση της πρωτογενούς πανοραμικής λήψης 3D είναι μοναδική στην απόδοση του βάθους της εικόνας και πολύ πιο ρεαλιστική από την εικόνα που δημιουργεί μόνη της μία τηλεόραση 3D, μέσω της μετατροπής 2D σε 3D.
Σε επίπεδο ανακοινώσεων, ήταν η σημαντικότερη τεχνολογική καινοτομία που έφεραν οι NEX της Sony. Πρόκειται για τις πρώτες μηχανές στον κόσμο που καταγράφουν τρισδιάστατες εικόνες με ένα μόνο φακό, οι οποίες μπορούν να προβληθούν ως 2D και φυσικά ως 3D σε τηλεοράσεις (μόνο επί του παρόντος) που είναι 3D Ready. Όμως, το εγχείρημα της Sony θα ήταν λάθος να το δούμε μονοδιάστατα, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη τις καλλιτεχνικές και τεχνικές διαστάσεις του εγχειρήματος. Πολλά θα πρέπει να γραφτούν, ή έστω να ξαναγραφτούν, καθώς οι τεχνικές που προσδίδουν βάθος σε μία κανονική φωτογραφία αποκτούν πλέον την πιο ισχυρή και πειστική έκφρασή τους. Επίσης, υπάρχει η πραγματιστική προσέγγιση, η «αναμνηστική» φωτογραφία που μας υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο –με μία επιπλέον διάσταση– το πού ήμασταν πριν, όταν τη λαμβάναμε, καθώς επίσης η οικονομικό-τεχνολογική προσέγγιση. Οι 3D φωτογραφίες των NEX είναι το σημαντικότερο έως τώρα προϊόν που παντρεύει τη φωτογραφία με τα κλασικά «καταναλωτικά ηλεκτρονικά», τις «μαύρες» συσκευές. Για πρώτη φορά, όποια εμπειρία και αν διαθέτει ένας φωτογράφος, έχει τόσο μεγάλη σημασία το πόσο καλή θα είναι η 3D τηλεόρασή του. Ο κάτοχος μιας τέτοιας τηλεόρασης έχει ένα από τα σημαντικότερα έως τώρα κίνητρα να αποκτήσει μία τέτοια μηχανή.
Όμως, για να έχουν νόημα όλα αυτά θα πρέπει το 3D Sweep Panorama να δουλεύει. Το ότι έχω αφιερώσει το χώρο του Imagemaker (και) αυτόν το μήνα στις NEX σημαίνει ότι προφανώς δουλεύει. Δεν είχα τη δυνατότητα να δοκιμάσω νωρίτερα αυτή τη λειτουργία, καθώς είναι διαθέσιμη από το τέλος Ιουνίου. Για να αποκτήσει και η δική σας ΝΕΧ τη δυνατότητα 3D Panorama θα πρέπει να την αναβαθμίσετε έτσι ώστε να τρέχει το firmware v.2, το οποίο θα βρείτε στο site υποστήριξης της Sony http://support.sony-europe.com. Μετά την αναβάθμιση στα mode λήψης είναι διαθέσιμο, πέρα από το Sweep Panorama, και το 3D Panorama.
Πώς γίνεται
Ως γνωστόν, κατά τη λήψη Sweep Panorama «σαρώνουμε» τον ορίζοντα (η λήψη μπορεί να γίνει και καθέτως). Οι μηχανές της Sony που διαθέτουν τη λειτουργία κάνουν διαδοχικές λήψεις με γρήγορο ρυθμό, τις οποίες συνενώνουν δημιουργώντας μία πανοραμική εικόνα, η οποία μπορεί να καλύπτει ένα τόξο έως 224 μοίρες. Οι μηχανικοί της Sony εξέλιξαν ακόμη περισσότερο αυτή την ευφυή τεχνική, έτσι ώστε η λήψη να γίνει τρισδιάστατη πανοραμική. Η ιδέα έχει ως εξής: Οι διαδοχικές λήψεις χωρίζονται σε ζεύγη στο buffer της ΝΕΧ, με την πρώτη να αντιστοιχίζεται στο αριστερό μάτι και η δεύτερη στο δεξί (με δεδομένο ότι η «σάρωση» του ορίζοντα γίνεται από αριστερά προς δεξιά). Αν αναπαράγουμε την 3D πανοραμική λήψη σε μία Bravia (ή οποιαδήποτε άλλη 3D Ready τηλεόραση) η εικόνα που βλέπουμε είναι τρισδιάστατη. Η τεχνική προβολής είναι η Side-by-Side, με τα ζεύγη των εικόνων να μοιράζονται εναλλάξ στα δύο μάτια από τα shutter glasses. Αξίζει να αναφέρω ότι δοκίμασα και τη μετατροπή 2D σε 3D μιας τέτοιας πανοραμικής λήψης, μέσω του αντίστοιχου αλγόριθμου της KDL-40HX800, όπως επίσης και με άλλες τηλεοράσεις 3D. Η αίσθηση της πρωτογενούς πανοραμικής λήψης 3D είναι μοναδική στην απόδοση του βάθους της εικόνας και πολύ πιο ρεαλιστική από την εικόνα που δημιουργεί μόνη της μία τηλεόραση 3D, μέσω της μετατροπής 2D σε 3D.
21 Ιουν 2010
Ο ΠΟΘΟΣ
Ο σεξουαλικός πόθος είναι καλά γνωστός σε όλους μας. Ωστόσο, ο πόθος για ένα μηχάνημα, ένα κατασκεύασμα, είναι κάτι που πολύ συχνά αμφισβητείται έως και λοιδορείται. Υπάρχει κάποιο ένστικτο που μας κάνει να ποθούμε ερωτικά ένα άψυχο αντικείμενο; Η απλά πρόκειται για «μετρία ψυχολογική διαταραχή»; Όσοι βάζουν τέτοια ερωτήματα δεν έχουν διαβάσει Αριστοτέλη! Η άποψή του είναι ότι επιζητούμε την τελειότητα, όχι μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά και για τα πάντα γύρω μας, και όσο πιο τέλειο θεωρούμε ένα αντικείμενο τόσο περισσότερο μας ελκύει και μάλιστα θέλουμε να το έχουμε στην κατοχή μας. Όλα αυτά τα έλεγε ο γίγαντας δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν από το iPhone 4. Φανταστείτε να ζούσε στις μέρες μας τι θα έλεγε! Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα, στην επαφή με το iPhone 4, ο συνειρμός με την τελειότητα του Αριστοτέλη ήταν ακαριαίος – ακόμη και από τις φωτογραφίες και τις περιγραφές. Είναι ωραίο, είναι σέξι, είναι παντοδύναμο, είναι ΤΕΛΕΙΟ – και άρα, ΤΟ ΘΕΛΩ. Ιδού ο κύκλος του πόθου. Ιδού το μυστικό του Steve Jobs, που μέσα σε μία δεκαετία έκανε την Apple την πρώτη σε αξία εταιρεία τεχνολογίας στον κόσμο, ξεπερνώντας και τη Microsoft. Ναι, το μυστικό που ξέρει καλά ο Steve είναι να προκαλεί τον πόθο μας. Στα παλιότερα χρόνια, τα ίδια έκανε, μόνο που δεν ήταν πρόσφορο το περιβάλλον. Τα πρώτα χρόνια των υπολογιστών ήταν γεμάτα από άγχος, το άγχος του να μάθουμε το τερατώδες μηχάνημα, να κάνουμε τα πρώτα μας μαγικά, όπως να γράψουμε ένα κείμενο ή να φτιάξουμε έναν πίνακα με υπολογισμούς. Εκείνη την εποχή, ένα πιο σέξι κουτί δεν είχε και πολλά να μας δώσει. Το ερωτικό αντίστοιχο είναι να σε έχει στο τραπέζι των βασανιστηρίων μια κουκλάρα – δεν σκέφτεται ότι την ποθείς, σκέφτεσαι πώς θα σταματήσεις να πονάς! Έπειτα, την εποχή εκείνη ο όγκος ήταν θέμα, ενώ τα γραφικά και οι τρόποι επικοινωνίας ήταν άγρια και κακομούτσουνα, ό,τι και να έκανες. Τώρα όμως; Πρώτα πρώτα, το άγχος της χρήσης είναι ανύπαρκτο. Προχθές ο γιος μου, 8,5 ετών, προσπαθούσε να με πείσει να του πάρω το πρώτο του iPod, λέγοντάς μου ότι ξέρει να το δουλεύει, γιατί είναι σαν το PSP και τον υπολογιστή του, και το μόνο που έχει να μάθει είναι να συνδέει το iPod με το PC. Δεν έχει σημασία αν έχει δίκιο, σημασία έχει ότι δεν φοβάται τα μηχανάκια, έχει γεννηθεί μαζί τους. Άρα, όχι άγχος και βασανιστήρια. Από την άλλη, τα γραφικά έχουν γίνει σουπερ-ντούπερ, με ανάλυσης οθόνη που ξεπερνά τη διακριτική ικανότητα του ματιού. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτα ελκυστικά γραφικά, που γίνονται κάθε μέρα και πιο ελκυστικά με τους μοντέρνους σχεδιασμούς. Μαζί με το νέο τρόπο επικοινωνίας μαθαίνουμε να χαϊδεύουμε το μηχανάκι για να κάνουμε τη δουλειά μας! Βεβαίως, οι παλαιότεροι από μας τα συναισθήματα τα ξέρουμε καλά πολλές δεκαετίες πριν τα κάνει μόδα ο Steve Jobs. Από τις μυρωδάτες Koetsu μέχρι τα αέρινα ηλεκτροστατικά και από τα θηριώδη ενισχυτικά Mark Levinson μέχρι την τελειότητα εικόνας που λεγόταν Faroudja. Ναι, λοιπόν, είδα το iPhone 4 και το θέλω, όπως ήθελα την Koetsu, τα Quad ESL, τους Mark Levinson N.33 και τον Faroudja. Ίδια, όμως, όχι περισσότερο. Χαίρομαι όμως που σήμερα όλοι μας καταλαβαίνουν καλύτερα…
Επιτέλους, σωστό 3D
Είχα αρχίσει, λοιπόν, να απογοητεύομαι από τη νέα γενιά τηλεοράσεων 3D, καθώς όλο κάτι περίμενα από τις νέες συσκευές και δεν το έβρισκα σε αυτές. Οι πρώτες διδάξασες της Samsung, οι πρώτες τηλεοράσεις 3D της παγκόσμιας και της ελληνικής αγοράς, με προβλημάτισαν κατά την αναπαραγωγή 3D, καθώς το διαβόητο crosstalk (η μια εικόνα που μπαίνει μέσα στην άλλη) ήταν ορατό σε όλες τις περιπτώσεις. Όχι ενοχλητικό, και χωρίς να δημιουργεί πρόβλημα, όπως ζαλάδα, κόπωση ή κάτι άλλο σοβαρό, εντούτοις ήταν σε όλες τις περιπτώσεις ορατό, αφαιρώντας την τελευταία σταγόνα απόλαυσης από τη θέαση 3D. Η δε Panasonic, η οποία είναι η εφευρέτρια του Full HD 3D και υποστηρίζει σθεναρά την τεχνολογία plasma (μάλιστα δεν βγάζει συσκευές 3D στις LED σειρές της), έλυσε το πρόβλημα του crosstalk, καθώς η απόκριση του πάνελ της είναι σαφώς πιο γρήγορη (ουσιαστικά αστραπιαία) από αυτήν των συμβατικών πάνελ LCD με οπίσθιο φωτισμό LED. Ωστόσο, ως plasma, η συγκεκριμένη τηλεόραση (μιλάμε για την TX-P50VT20) υποφέρει από το γνωστό πρόβλημα των plasma, ήτοι τη μειωμένη φωτεινότητα, οπότε σε λειτουργία 3D που φοράμε τα «σκούρα» γυαλιά η φωτεινότητα μειώνεται δραστικά. Η παρακολούθηση της Panasonic σε 3D είναι μεν μια μοναδική εμπειρία, καθώς η τηλεόραση διατηρεί την ευκρίνεια, τα χρώματα και (σε μεγάλο βαθμό) τη δυναμική περιοχή της εικόνας αναλλοίωτες, ωστόσο το φως πραγματικά δεν φτάνει. Έτσι, είχα μείνει με τον ευσεβή πόθο της τηλεόρασης 3D που θα είχε υψηλή φωτεινότητα, απουσία crosstalk και δεν θα υπέφερε από flicker, στοιχείο που επίσης ταλαιπωρεί την Panasonic, αλλά όχι σε ενοχλητικό βαθμό. Όταν πρωτοείδα τα χαρακτηριστικά της LG LX9500 με τα 400Hz, τον LED οπίσθιο φωτισμό (Full και όχι Edge LED) και τις 240 περιοχές local dimming, ένα φωτάκι άναψε στο μυαλό μου. «Κάτι καλό παίζει εδώ, συλλογίστηκα» και περίμενα πώς και πώς την άφιξη ενός από τα μοντέλα της σειράς LX9500 στα εργαστήριά μας. Κατέφτασε, λοιπόν, η 47LX9500 και οφείλω να ομολογήσω (πλήρης παρουσίαση, τεχνική περιγραφή και μετρήσεις στη στήλη Επαφές του τρέχοντος τεύχους) ότι δεν περίμενα να δω τέτοια εικόνα 3D από συσκευή που βρίσκεται ακόμα στην πρώτη γενιά της τεχνολογίας. Έλεγα (συνήθως αυτό συμβαίνει με όλες τις τεχνολογίες) ότι το «καλό 3D» από τηλεόραση θα το δω με τις συσκευές της δεύτερης γενιάς, οι οποίες λογικά θα έρθουν εντός της ερχόμενης χρονιάς. Ωστόσο, η LG 47LX9500 αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη, αποδίδοντας εκπληκτικά και σε 2D (με μαύρο και χρώματα plasma και υψηλή φωτεινότητα, κοφτερή ευκρίνεια και άψογη κίνηση LED LCD) αλλά και σε 3D. Μάλιστα, οι εκπλήξεις ήρθαν στην ιδιαίτερα απαιτητική λειτουργία 3D, όπου η LG έβαλε τα γυαλιά στις έως τώρα προσπάθειες των ανταγωνιστικών εταιρειών. Λίγο ο «σωστός» φωτισμός LED, με Full LED διάταξη και 240 περιοχές local dimming, λίγο ο εξαιρετικά υψηλός λόγος αντίθεσης που προκύπτει από αυτόν, λίγο η υψηλή φωτεινότητα που εγγενώς παρέχει η τεχνολογία LCD, πολύ η οδήγηση του πάνελ στα 400Hz (200Hz από το scaler και 200Hz από το scannig backlight), το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό. Ένα πράγμα θα σας πω: Στο «Monsters vs Aliens», που θεωρούσα έως τώρα μέτρια ταινία 3D, με περιορισμένο βάθος, πραγματικά «έπαθα πλάκα». Στη χαρακτηριστική σκηνή, στην οποία ο κακός εξωγήινος έχει απαγάγει την ηρωίδα, και με το ακτινοπίστολο ανά χείρας, την οδηγεί στην άδοξη της μοίρα, με τις έως τώρα συσκευές 3D (Samsung και Panasonic) απλά βλέπαμε τα τρία στοιχεία (εξωγήινος, ηρωίδα, ακτινοπίστολο) στο ίδιο επίπεδο και εντός της οθόνης. Με την LG 47LX9500 έγινε η μεγάλη ανατροπή 3D και δημιουργήθηκαν ξάφνου τρία διαφορετικά επίπεδα: αυτό της ηρωίδας που είναι πίσω από γυαλί, αυτό του κακού εξωγήινου που είναι στο επίπεδο του γυαλιού της οθόνης και αυτό του ακτινοπίστολου που βγαίνει, επιτέλους, ξεκάθαρα έξω από την οθόνη. Μάλιστα, τη στιγμή που άπλωσα το χέρι να ακουμπήσω το πιστόλι κατάλαβα ότι η τεχνολογία 3D στις τηλεοράσεις μόλις ενηλικιώθηκε. Στα δε δισκάκια με φυσικά γυρίσματα 3D, ο Στάθης πραγματικά έβαλε τις φωνές από το ρεαλισμό της απεικόνισης 3D. Και φανταστείτε ότι ακόμη δεν έχουμε δει τις υλοποιήσεις της Sony, της Philips και της Toshiba, ούτε την κορυφαία υλοποίηση C9000 της Samsung. Ίδωμεν.
Plasma 3D versus LCD 3D
Και με την έλευση της LG 47LX9500 που μας έδειξε το καλύτερο 3D που έχουμε δει έως τώρα από τηλεόραση, αλλά και το μοναδικό «χορταστικό» 3D που επίσης έχουμε δει έως τώρα από τηλεόραση, πολλά ερωτήματα μας γεννήθηκαν. Γιατί οι plasma υποφέρουν από τόσο μειωμένη φωτεινότητα, όταν λειτουργούν σε 3D, και γιατί οι LED LCD χάνουν ελάχιστα σε φως, τη στιγμή που για τη θέαση 3D φοράμε τα ίδια σκούρα γυαλιά; Γιατί το crosstalk κάνει την εμφάνισή του ακόμη και στις πανγρήγορες plasma, ενώ σε ένα μοντέλο που «χρονίζει» την εικόνα του στα 400Hz, όπως η προαναφερθείσα LG, ως διά μαγείας εξαφανίζεται; Το πρώτο ερώτημα το παιδέψαμε ομολογουμένως πολύ, έως τη στιγμή που μας έκανε κλικ ότι το φως μιας τηλεόρασης LCD μειώνεται ελάχιστα όταν περνά μέσα από τα active shutter glasses, καθώς είναι ήδη πολωμένο φως (από τα πολωτικά φίλτρα της οθόνης) που αντίστοιχα περνά από ένα δεύτερο πολωτικό φίλτρο. Άρα, όποια φωτεινή πληροφορία περάσει από το πολωτικό φίλτρο της οθόνης LCD θα περάσει και από το αντίστοιχο πολωτικό φίλτρο των active shutter glasses. Εντάξει, υπάρχει κάποια πτώση φωτεινότητας, ωστόσο, από ό,τι έχουμε δει έως σήμερα, είναι από πολύ μικρή έως αμελητέα. Στις plasma όμως αυτό δεν υφίσταται, η φωτεινή πληροφορία που παράγεται εξ ορισμού δεν είναι πολωμένη, οπότε τα σκούρα ενεργά γυαλιά πραγματικά ρίχνουν πάρα πολύ τα διαθέσιμα nits. Όσο για το θέμα του crosstalk, φαίνεται ότι τα 400Hz της LG πραγματικά κάνουν τη διαφορά, καθώς σε κανένα πλάνο, ακόμη και τα πλέον απαιτητικά, δεν παρατηρήσαμε ίχνος crosstalk, πουθενά δεν μπλέχτηκε η εικόνα του ενός ματιού με την εικόνα του άλλου. Νομίζω δε ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή για να επιχειρήσουμε να μαζέψουμε όλες τις τηλεοράσεις 3D της αγοράς, για ένα 3D shoot out έως τελικής πτώσης, κάτι που θέλω να πιστεύω ότι θα καταστεί εφικτό (από πλευράς διαθεσιμότητας συσκευών) στο επόμενο τεύχος μας.
Είχα αρχίσει, λοιπόν, να απογοητεύομαι από τη νέα γενιά τηλεοράσεων 3D, καθώς όλο κάτι περίμενα από τις νέες συσκευές και δεν το έβρισκα σε αυτές. Οι πρώτες διδάξασες της Samsung, οι πρώτες τηλεοράσεις 3D της παγκόσμιας και της ελληνικής αγοράς, με προβλημάτισαν κατά την αναπαραγωγή 3D, καθώς το διαβόητο crosstalk (η μια εικόνα που μπαίνει μέσα στην άλλη) ήταν ορατό σε όλες τις περιπτώσεις. Όχι ενοχλητικό, και χωρίς να δημιουργεί πρόβλημα, όπως ζαλάδα, κόπωση ή κάτι άλλο σοβαρό, εντούτοις ήταν σε όλες τις περιπτώσεις ορατό, αφαιρώντας την τελευταία σταγόνα απόλαυσης από τη θέαση 3D. Η δε Panasonic, η οποία είναι η εφευρέτρια του Full HD 3D και υποστηρίζει σθεναρά την τεχνολογία plasma (μάλιστα δεν βγάζει συσκευές 3D στις LED σειρές της), έλυσε το πρόβλημα του crosstalk, καθώς η απόκριση του πάνελ της είναι σαφώς πιο γρήγορη (ουσιαστικά αστραπιαία) από αυτήν των συμβατικών πάνελ LCD με οπίσθιο φωτισμό LED. Ωστόσο, ως plasma, η συγκεκριμένη τηλεόραση (μιλάμε για την TX-P50VT20) υποφέρει από το γνωστό πρόβλημα των plasma, ήτοι τη μειωμένη φωτεινότητα, οπότε σε λειτουργία 3D που φοράμε τα «σκούρα» γυαλιά η φωτεινότητα μειώνεται δραστικά. Η παρακολούθηση της Panasonic σε 3D είναι μεν μια μοναδική εμπειρία, καθώς η τηλεόραση διατηρεί την ευκρίνεια, τα χρώματα και (σε μεγάλο βαθμό) τη δυναμική περιοχή της εικόνας αναλλοίωτες, ωστόσο το φως πραγματικά δεν φτάνει. Έτσι, είχα μείνει με τον ευσεβή πόθο της τηλεόρασης 3D που θα είχε υψηλή φωτεινότητα, απουσία crosstalk και δεν θα υπέφερε από flicker, στοιχείο που επίσης ταλαιπωρεί την Panasonic, αλλά όχι σε ενοχλητικό βαθμό. Όταν πρωτοείδα τα χαρακτηριστικά της LG LX9500 με τα 400Hz, τον LED οπίσθιο φωτισμό (Full και όχι Edge LED) και τις 240 περιοχές local dimming, ένα φωτάκι άναψε στο μυαλό μου. «Κάτι καλό παίζει εδώ, συλλογίστηκα» και περίμενα πώς και πώς την άφιξη ενός από τα μοντέλα της σειράς LX9500 στα εργαστήριά μας. Κατέφτασε, λοιπόν, η 47LX9500 και οφείλω να ομολογήσω (πλήρης παρουσίαση, τεχνική περιγραφή και μετρήσεις στη στήλη Επαφές του τρέχοντος τεύχους) ότι δεν περίμενα να δω τέτοια εικόνα 3D από συσκευή που βρίσκεται ακόμα στην πρώτη γενιά της τεχνολογίας. Έλεγα (συνήθως αυτό συμβαίνει με όλες τις τεχνολογίες) ότι το «καλό 3D» από τηλεόραση θα το δω με τις συσκευές της δεύτερης γενιάς, οι οποίες λογικά θα έρθουν εντός της ερχόμενης χρονιάς. Ωστόσο, η LG 47LX9500 αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη, αποδίδοντας εκπληκτικά και σε 2D (με μαύρο και χρώματα plasma και υψηλή φωτεινότητα, κοφτερή ευκρίνεια και άψογη κίνηση LED LCD) αλλά και σε 3D. Μάλιστα, οι εκπλήξεις ήρθαν στην ιδιαίτερα απαιτητική λειτουργία 3D, όπου η LG έβαλε τα γυαλιά στις έως τώρα προσπάθειες των ανταγωνιστικών εταιρειών. Λίγο ο «σωστός» φωτισμός LED, με Full LED διάταξη και 240 περιοχές local dimming, λίγο ο εξαιρετικά υψηλός λόγος αντίθεσης που προκύπτει από αυτόν, λίγο η υψηλή φωτεινότητα που εγγενώς παρέχει η τεχνολογία LCD, πολύ η οδήγηση του πάνελ στα 400Hz (200Hz από το scaler και 200Hz από το scannig backlight), το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό. Ένα πράγμα θα σας πω: Στο «Monsters vs Aliens», που θεωρούσα έως τώρα μέτρια ταινία 3D, με περιορισμένο βάθος, πραγματικά «έπαθα πλάκα». Στη χαρακτηριστική σκηνή, στην οποία ο κακός εξωγήινος έχει απαγάγει την ηρωίδα, και με το ακτινοπίστολο ανά χείρας, την οδηγεί στην άδοξη της μοίρα, με τις έως τώρα συσκευές 3D (Samsung και Panasonic) απλά βλέπαμε τα τρία στοιχεία (εξωγήινος, ηρωίδα, ακτινοπίστολο) στο ίδιο επίπεδο και εντός της οθόνης. Με την LG 47LX9500 έγινε η μεγάλη ανατροπή 3D και δημιουργήθηκαν ξάφνου τρία διαφορετικά επίπεδα: αυτό της ηρωίδας που είναι πίσω από γυαλί, αυτό του κακού εξωγήινου που είναι στο επίπεδο του γυαλιού της οθόνης και αυτό του ακτινοπίστολου που βγαίνει, επιτέλους, ξεκάθαρα έξω από την οθόνη. Μάλιστα, τη στιγμή που άπλωσα το χέρι να ακουμπήσω το πιστόλι κατάλαβα ότι η τεχνολογία 3D στις τηλεοράσεις μόλις ενηλικιώθηκε. Στα δε δισκάκια με φυσικά γυρίσματα 3D, ο Στάθης πραγματικά έβαλε τις φωνές από το ρεαλισμό της απεικόνισης 3D. Και φανταστείτε ότι ακόμη δεν έχουμε δει τις υλοποιήσεις της Sony, της Philips και της Toshiba, ούτε την κορυφαία υλοποίηση C9000 της Samsung. Ίδωμεν.
Plasma 3D versus LCD 3D
Και με την έλευση της LG 47LX9500 που μας έδειξε το καλύτερο 3D που έχουμε δει έως τώρα από τηλεόραση, αλλά και το μοναδικό «χορταστικό» 3D που επίσης έχουμε δει έως τώρα από τηλεόραση, πολλά ερωτήματα μας γεννήθηκαν. Γιατί οι plasma υποφέρουν από τόσο μειωμένη φωτεινότητα, όταν λειτουργούν σε 3D, και γιατί οι LED LCD χάνουν ελάχιστα σε φως, τη στιγμή που για τη θέαση 3D φοράμε τα ίδια σκούρα γυαλιά; Γιατί το crosstalk κάνει την εμφάνισή του ακόμη και στις πανγρήγορες plasma, ενώ σε ένα μοντέλο που «χρονίζει» την εικόνα του στα 400Hz, όπως η προαναφερθείσα LG, ως διά μαγείας εξαφανίζεται; Το πρώτο ερώτημα το παιδέψαμε ομολογουμένως πολύ, έως τη στιγμή που μας έκανε κλικ ότι το φως μιας τηλεόρασης LCD μειώνεται ελάχιστα όταν περνά μέσα από τα active shutter glasses, καθώς είναι ήδη πολωμένο φως (από τα πολωτικά φίλτρα της οθόνης) που αντίστοιχα περνά από ένα δεύτερο πολωτικό φίλτρο. Άρα, όποια φωτεινή πληροφορία περάσει από το πολωτικό φίλτρο της οθόνης LCD θα περάσει και από το αντίστοιχο πολωτικό φίλτρο των active shutter glasses. Εντάξει, υπάρχει κάποια πτώση φωτεινότητας, ωστόσο, από ό,τι έχουμε δει έως σήμερα, είναι από πολύ μικρή έως αμελητέα. Στις plasma όμως αυτό δεν υφίσταται, η φωτεινή πληροφορία που παράγεται εξ ορισμού δεν είναι πολωμένη, οπότε τα σκούρα ενεργά γυαλιά πραγματικά ρίχνουν πάρα πολύ τα διαθέσιμα nits. Όσο για το θέμα του crosstalk, φαίνεται ότι τα 400Hz της LG πραγματικά κάνουν τη διαφορά, καθώς σε κανένα πλάνο, ακόμη και τα πλέον απαιτητικά, δεν παρατηρήσαμε ίχνος crosstalk, πουθενά δεν μπλέχτηκε η εικόνα του ενός ματιού με την εικόνα του άλλου. Νομίζω δε ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή για να επιχειρήσουμε να μαζέψουμε όλες τις τηλεοράσεις 3D της αγοράς, για ένα 3D shoot out έως τελικής πτώσης, κάτι που θέλω να πιστεύω ότι θα καταστεί εφικτό (από πλευράς διαθεσιμότητας συσκευών) στο επόμενο τεύχος μας.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΔΥΝΗΣ.
ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ
Είναι να μη σου τύχει. Εμένα μου έτυχε και έχασα τ’ αβγά και τα πασχάλια. Ή για να κυριολεκτούμε, έχασα τα data μιας ζωής – και ας τα είχα διπλοτριπλομπακαπιασμένα. Πάνε όλα... Ας όψεται ο κύριος WHS. Ποιος είναι αυτός; Αν δεν τον ξέρετε, καλύτερα να μην τον γνωρίσετε και πάθετε ό,τι έπαθα εγώ. Επιμένετε; Λοιπόν, WHS είναι ο Windows Home Server, ο σέρβερας της Microsoft για το σπίτι. Το ψηφιακό, δικτυωμένο σπίτι. Τρομάρα τους… Και τρομάρα μου. Ο WHS είναι ένας ειδικός υπολογιστής με ειδικό λογισμικό, ο οποίος έχει κατασκευαστεί για να αποτελεί την καρδιά του οικιακού μας δικτύου. Εξοπλισμένος με πολλούς σκληρούς σε ειδικού τύπου διάταξη RAID, (πατέντα της Microsoft), διατηρεί ασφαλή –υποτίθεται– όλα μας τα ψηφιακά δεδομένα: τις οικογενειακές φωτογραφίες και βίντεο, τα έγγραφα, τις μουσικές μας, τις ταινίες μας, όλα τα ψηφιακά αρχεία των μελών της οικογένειας. Έτσι, κάθε φορά που χρειαζόμαστε κάποιο από τα παραπάνω, μας το σερβίρει στον υπολογιστή ή στην τηλεόραση ή στο Digital Player μας, μέσω του οικιακού δικτύου. Επιπλέον, παίρνει back up όλων των υπολογιστών του σπιτιού και φροντίζει την «υγεία» του οικιακού μας δικτύου, ελέγχοντας τα διάφορα μέρη που το αποτελούν. Ως σέρβερας, το κύριο μέλημά του είναι να κρατά ασφαλή τα αρχεία μας. Για τα πολυτιμότερα εξ’ αυτών δε, μας δίνει τη δυνατότητα διπλοφύλαξης, δηλαδή ταυτόχρονης αποθήκευσης και ενός αντιγράφου ασφαλείας μαζί με το πρωτότυπο, και μάλιστα σε διαφορετικό δίσκο, ώστε ακόμη και αν χτυπήσει ο ένας σκληρός, να υπάρχει αντίγραφο στον άλλο.
Αυτά στη θεωρία… Γιατί στην πράξη, άλλα συμβαίνουν. Τουλάχιστον σε μένα, (και σε πολλούς άλλους το ίδιο τυχερούς, αν κρίνω από τα δεκάδες post στα διάφορα σχετικά φόρα).
Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ OLD SPICE
Προσωπικά, είμαι ασυγχώρητος. Γιατί, παρ’ όλο που το θέμα της οικιακής δικτύωσης το έχω ψάξει ενδελεχώς, έχοντας μάλιστα γράψει πάμπολα σχετικά άρθρα στο περιοδικό, την πάτησα σαν dummy, (ήτοι, ως βλαξ). Τι εννοώ; Όπως είπα, εδώ και πολύ καιρό έψαχνα να βρω την καλύτερη λύση στο θέμα του οικιακού σέρβερ. Μετά από μακρά έρευνα και συγκριτικές δοκιμές στο περιοδικό, κατέληξα τελικά στη λύση NAS. Ο NAS, (Network Attached Server), είναι ένα (στις πλείστες των περιπτώσεων) λινοξόκουτο το οποίο διαθέτει έναν ή περισσότερους σκληρούς δίσκους και λειτουργεί –όπως λέει και τ’ όνομά του– ως σέρβερ. Μικρός σε μέγεθος και εξαιρετικά χαμηλής κατανάλωσης, αλλά στιβαρός και επαγγελματικών προδιαγραφών, ένας μικρομεσαίος NAS αποτελεί την καλύτερη λύση για το οικιακό μας δίκτυο. Μάλιστα, υπάρχει πληθώρα μοντέλων, ειδικά κατασκευασμένων γι’ αυτήν ακριβώς τη χρήση, με απίστευτες πραγματικά δυνατότητες. Και ενώ είχα πάρει την απόφασή μου και ετοιμαζόμουν να παραγγείλω των NAS των ονείρων μου, να ’τος ο διάβολος, υπό τη μορφή συναδέλφου και φίλου, που την τελευταία στιγμή με έπεισε, αντί για NAS, να παραγγείλω τον WHS. Πώς την πάτησα και τον άκουσα, ακόμη δεν το έχω καταλάβει. Φανατικός οπαδός των PC o συνάδελφος, ακόμη και τηλεόραση βλέπει αποκλειστικά μέσω υπολογιστή. Οι κονσούμερ συσκευές έχουν εξωστρακιστεί προ πολλού από το σπίτι του, όπου ακόμη και τον καφέ, στο PC τον ψήνει – που λέει ο λόγος. Δεν λέω, και εγώ τα αγαπάω τα πισιά, αλλά μόνο για να τα σκαλίζω στον ελεύθερο μου χρόνο. Γιατί –ένα περίεργο πράγμα–, όσες φορές τα χρησιμοποίησα σε σοβαρές δουλειές, έσπασαν τα νεύρα μου και δουλειά δεν έγινε. Παρ’ όλα αυτά, ο συνάδελφος, εξαιρετικός πωλητής ων, με έπεισε να εμπιστευτώ άπαντα τα ψηφιακά δεδομένα της οικογένειας, στη Microsoft. Τον άκουσα και τα έχασα τα δεδομένα μου. Πώς συνέβη αυτό; Ακόμα προσπαθώ να το καταλάβω.
WINDOWS HOME SERNER
Για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα, γευόμουνα τις χάρες του WHS. Με γκουρού και μπροστάρη το γνωστό συνάδελφο, όλοι σχεδόν οι συντάκτες του περιοδικού, είχαμε στήσει στα σπίτια μας, (αλλά και στα εργαστήρια του περιοδικού) από ένα μηχανάκι WHS. Το δικό μου τον βάφτισα σέρνερ, γιατί ήτανε εξαιρετικά αργός – σερνότανε. Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Όμως και οι περισσότεροι συνάδελφοι υιοθέτησαν το ίδιο όνομα για το δικό τους Windows Home Serner, (συμπεριλαμβανομένου και αυτόν των εργαστηρίων, τον οποίο ο συνάδελφος-γκουρού επί δύο χρόνια προσπαθεί να πείσει ότι πρέπει επιτέλους να λειτουργήσει σωστά). Κατάλαβα έτσι, ότι δεν ήμουν μόνος. Τέλος πάντων, συμβιβάστηκα με τις χαμηλές ταχύτητες, συμβιβάστηκα με τις παραξενιές του WHS, συμβιβάστηκα με το φουσκωμένο λογαριασμό της ΔΕΗ, συμβιβάστηκα με τις ταινίες που βήχουν και τρεκλίζουν (από τα χαμένα καρέ) όταν τις σερβίρει στον player ο WHS, συμβιβάστηκα ακόμη και με το γεγονός ότι τις δύο φορές που προσπάθησα να επιδείξω τις αρετές του δικτυωμένου ψηφιακού σπιτιού σε συγγενείς και φίλους, (τα περασμένα Χριστούγεννα και Πάσχα), ο σέρνερ κόλλησε και κρασάρισε κανονικά, ξεφτιλίζοντάς με στην ομήγυρη – εμένα και την υψηλή μου τεχνολογία. Συμβιβάστηκα με όλα, αφού τουλάχιστον είχα τα δεδομένα μου ασφαλή, διπλογραμμένα σε διαφορετικούς σκληρούς, χάρη στην ευφυή συστοιχία RAID του WHS. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Διότι ο αγαπητός μου WHSerner είχε άλλη άποψη. Έτσι, όταν με το καλό έσκασε (χωρίς καμιά προειδοποίηση) ένας από τους σκληρούς δίσκους της συστοιχίας, χαθήκαν τα πάντα. 20 ολόκληρα Terabyte δεδομένων –τόσα είχα πανάθεμά με– στα σκουπίδια. Δεκαπέντε χρόνια αναμνήσεων, σε φωτογραφίες και βίντεο. Ο γάμος μου, το παιδί μου, τα κείμενά μου, οι μουσικές μου, οι ταινίες μου, η ζωή μου όλη –η δική μου και της οικογένειάς μου– των τελευταίων δέκα πέντε χρόνων, όλα μεταβλήθηκαν σε corrupted data. Πώς και γιατί, ούτε στη Microsoft δεν μπορούν να εξηγήσουν. Με το που χτύπησε ο σκληρός, ο WHS έπαθε blackout. Κανονικά, έπρεπε να μου ζητήσει να του προσθέσω έναν καινούργιο σκληρό, στον οποίο θα μετέφερε τα data του χτυπημένου δίσκου. Αντ’ αυτού, ο *&$^%*)$erner απλά πάγωσε. Μουλάρωσε. Αρνήθηκε κάθε συνεργασία.
ΗΤΑΝΕ ΣΤΡΑΒΟ ΤΟ ΚΛΙΜΑ...
Στα φόρα που επισκέφθηκα ελπίζοντας για κάποια λύση, με συμβουλέψανε checkdisk. Το έκανα και μου έβγαλε και τους 12 σκληρούς κατεστραμμένους, (κάτι που τελικά αποδείχτηκε λάθος). Ο γνωστός γκουρού του γραφείου πάλι, πρότεινε επανεγκατάσταση του λογισμικού WHS. Την έκανα και ακόμα χτυπάω το κεφάλι μου. Διότι, με την επανεγκατάσταση, (σύμφωνα με τον γκουρού, που μου το εξήγησε κατόπιν εορτής), το πανέξυπνο λογισμικό της Microsoft, εκτός από το partition (κατάτμηση) του λειτουργικού, μου φορμάρισε και το partition των δεδομένων, παρ’ όλο που η επιλογή μου και υπόσχεσή του (κατά την επανεγκατάσταση) ήταν να μην πειράξει καθόλου τα data. Έτσι, ο ένας σκληρός χτύπησε, ο άλλος φορμαρίστηκε με το έτσι θέλω, πάνε τα διπλογραμμένα data μου. Όχι όλα βέβαια, αφού ο WHS είχε συνολικά 12 σκληρούς, αλλά και όσα δεδομένα έμειναν στους υπόλοιπους σκληρούς, άχρηστα είναι, καθώς το πανέξυπνο σύστημα της Microsoft δεν πήρε ποτέ χαμπάρι τι του συνέβη. Θεωρεί ότι δεν έχει χάσει τίποτε και όταν ζητάω κάτι από τα χαμένα, μου λέει ανερυθρίαστα: device not connected. Θεωρεί δηλαδή ότι ο πεθαμένος δίσκος υπάρχει ακόμη, απλά δεν είναι συνδεμένος. Το αποτέλεσμα είναι τα data μου να έχουν γίνει μύλος, να μην ξέρω τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει, και κάθε φορά που ψάχνω ένα έγγραφο, να τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα σκάσει σαν χτύπημα από μαστίγιο στην οθόνη η αποστροφή device not connected. Κουβάρι μπερδεμένο τα εναπομείναντα data μου, το οποίο είναι αδύνατο να ξεμπερδευτεί, αφού μιλάμε για εκατομμύρια αρχεία, ατάκτως σκορπισμένα σε μια ντουζίνα σκληρούς, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
Πάντως, ο έρμος προσπαθώ. Τις τελευταίες εβδομάδες, (από τότε δηλαδή που συνέβη το μοιραίο), δεν έχω κλείσει μάτι, προσπαθώντας να σώσω, οτιδήποτε σώζεται. Με τον χτυπημένο δίσκο μονίμως στην κατάψυξη, (μόνο έτσι δουλεύει) να πνέει πλέον τα λοίσθια και με ειδικό λογισμικό ανάκτησης δεδομένων, –υπόσχομαι δημοσίως ότι εάν τελικά σώσω τα data μου θα το αγοράσω, προς το παρόν είναι trial–, μάχομαι τον αγώνα το μεγάλο. Βέβαια, ο αγώνας αυτός θα κρατήσει αρκετά, καθώς έχω καταστρώσει ένα πολύπλευρο σχέδιο διάσωσης, που περιλαμβάνει Unformat του φορμαρισμένου από το λογισμικό WHS σκληρού, restore δεδομένων από παλαιότερα backup που είχα κάνει σε εξωτερικούς σκληρούς, αντιγραφή υλικού από σκληρούς φίλων με τους οποίους το είχα μοιραστεί στο παρελθόν και πολλά άλλα. Ευελπιστώ να ανακτήσω μεγάλο μέρος των χαμένων μου data. Προς το παρόν, κάθομαι με τις ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και παρακολουθώ ένα ένα τα διασωζόμενα bit του αποθνήσκοντος σκληρού, ελπίζοντας ότι θα αντέξει αρκετά ώστε να αρμέξω όσα περισσότερα μπορώ από αυτόν… Πού αποθηκεύω τα σωσμένα data; Όχι βέβαια στον τελειωμένο WHS, αλλά στον ολοκαίνουργιό μου NAS. Ναι, επιτέλους αγόρασα NAS με 8 Τera αρχική χωρητικότητα, (που μπορεί να φτάσει τα 20) και είμαι –ας πούμε– ευτυχής. Μπορεί να ξόδεψα κοντά ένα μηνιάτικο, (μεσούσης της κρίσης ο αθεόφοβος), αλλά τουλάχιστον από εδώ και στο εξής θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο και τα δεδομένα μου ασφαλή. Λέμε, τώρα…
Είναι να μη σου τύχει. Εμένα μου έτυχε και έχασα τ’ αβγά και τα πασχάλια. Ή για να κυριολεκτούμε, έχασα τα data μιας ζωής – και ας τα είχα διπλοτριπλομπακαπιασμένα. Πάνε όλα... Ας όψεται ο κύριος WHS. Ποιος είναι αυτός; Αν δεν τον ξέρετε, καλύτερα να μην τον γνωρίσετε και πάθετε ό,τι έπαθα εγώ. Επιμένετε; Λοιπόν, WHS είναι ο Windows Home Server, ο σέρβερας της Microsoft για το σπίτι. Το ψηφιακό, δικτυωμένο σπίτι. Τρομάρα τους… Και τρομάρα μου. Ο WHS είναι ένας ειδικός υπολογιστής με ειδικό λογισμικό, ο οποίος έχει κατασκευαστεί για να αποτελεί την καρδιά του οικιακού μας δικτύου. Εξοπλισμένος με πολλούς σκληρούς σε ειδικού τύπου διάταξη RAID, (πατέντα της Microsoft), διατηρεί ασφαλή –υποτίθεται– όλα μας τα ψηφιακά δεδομένα: τις οικογενειακές φωτογραφίες και βίντεο, τα έγγραφα, τις μουσικές μας, τις ταινίες μας, όλα τα ψηφιακά αρχεία των μελών της οικογένειας. Έτσι, κάθε φορά που χρειαζόμαστε κάποιο από τα παραπάνω, μας το σερβίρει στον υπολογιστή ή στην τηλεόραση ή στο Digital Player μας, μέσω του οικιακού δικτύου. Επιπλέον, παίρνει back up όλων των υπολογιστών του σπιτιού και φροντίζει την «υγεία» του οικιακού μας δικτύου, ελέγχοντας τα διάφορα μέρη που το αποτελούν. Ως σέρβερας, το κύριο μέλημά του είναι να κρατά ασφαλή τα αρχεία μας. Για τα πολυτιμότερα εξ’ αυτών δε, μας δίνει τη δυνατότητα διπλοφύλαξης, δηλαδή ταυτόχρονης αποθήκευσης και ενός αντιγράφου ασφαλείας μαζί με το πρωτότυπο, και μάλιστα σε διαφορετικό δίσκο, ώστε ακόμη και αν χτυπήσει ο ένας σκληρός, να υπάρχει αντίγραφο στον άλλο.
Αυτά στη θεωρία… Γιατί στην πράξη, άλλα συμβαίνουν. Τουλάχιστον σε μένα, (και σε πολλούς άλλους το ίδιο τυχερούς, αν κρίνω από τα δεκάδες post στα διάφορα σχετικά φόρα).
Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ OLD SPICE
Προσωπικά, είμαι ασυγχώρητος. Γιατί, παρ’ όλο που το θέμα της οικιακής δικτύωσης το έχω ψάξει ενδελεχώς, έχοντας μάλιστα γράψει πάμπολα σχετικά άρθρα στο περιοδικό, την πάτησα σαν dummy, (ήτοι, ως βλαξ). Τι εννοώ; Όπως είπα, εδώ και πολύ καιρό έψαχνα να βρω την καλύτερη λύση στο θέμα του οικιακού σέρβερ. Μετά από μακρά έρευνα και συγκριτικές δοκιμές στο περιοδικό, κατέληξα τελικά στη λύση NAS. Ο NAS, (Network Attached Server), είναι ένα (στις πλείστες των περιπτώσεων) λινοξόκουτο το οποίο διαθέτει έναν ή περισσότερους σκληρούς δίσκους και λειτουργεί –όπως λέει και τ’ όνομά του– ως σέρβερ. Μικρός σε μέγεθος και εξαιρετικά χαμηλής κατανάλωσης, αλλά στιβαρός και επαγγελματικών προδιαγραφών, ένας μικρομεσαίος NAS αποτελεί την καλύτερη λύση για το οικιακό μας δίκτυο. Μάλιστα, υπάρχει πληθώρα μοντέλων, ειδικά κατασκευασμένων γι’ αυτήν ακριβώς τη χρήση, με απίστευτες πραγματικά δυνατότητες. Και ενώ είχα πάρει την απόφασή μου και ετοιμαζόμουν να παραγγείλω των NAS των ονείρων μου, να ’τος ο διάβολος, υπό τη μορφή συναδέλφου και φίλου, που την τελευταία στιγμή με έπεισε, αντί για NAS, να παραγγείλω τον WHS. Πώς την πάτησα και τον άκουσα, ακόμη δεν το έχω καταλάβει. Φανατικός οπαδός των PC o συνάδελφος, ακόμη και τηλεόραση βλέπει αποκλειστικά μέσω υπολογιστή. Οι κονσούμερ συσκευές έχουν εξωστρακιστεί προ πολλού από το σπίτι του, όπου ακόμη και τον καφέ, στο PC τον ψήνει – που λέει ο λόγος. Δεν λέω, και εγώ τα αγαπάω τα πισιά, αλλά μόνο για να τα σκαλίζω στον ελεύθερο μου χρόνο. Γιατί –ένα περίεργο πράγμα–, όσες φορές τα χρησιμοποίησα σε σοβαρές δουλειές, έσπασαν τα νεύρα μου και δουλειά δεν έγινε. Παρ’ όλα αυτά, ο συνάδελφος, εξαιρετικός πωλητής ων, με έπεισε να εμπιστευτώ άπαντα τα ψηφιακά δεδομένα της οικογένειας, στη Microsoft. Τον άκουσα και τα έχασα τα δεδομένα μου. Πώς συνέβη αυτό; Ακόμα προσπαθώ να το καταλάβω.
WINDOWS HOME SERNER
Για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα, γευόμουνα τις χάρες του WHS. Με γκουρού και μπροστάρη το γνωστό συνάδελφο, όλοι σχεδόν οι συντάκτες του περιοδικού, είχαμε στήσει στα σπίτια μας, (αλλά και στα εργαστήρια του περιοδικού) από ένα μηχανάκι WHS. Το δικό μου τον βάφτισα σέρνερ, γιατί ήτανε εξαιρετικά αργός – σερνότανε. Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Όμως και οι περισσότεροι συνάδελφοι υιοθέτησαν το ίδιο όνομα για το δικό τους Windows Home Serner, (συμπεριλαμβανομένου και αυτόν των εργαστηρίων, τον οποίο ο συνάδελφος-γκουρού επί δύο χρόνια προσπαθεί να πείσει ότι πρέπει επιτέλους να λειτουργήσει σωστά). Κατάλαβα έτσι, ότι δεν ήμουν μόνος. Τέλος πάντων, συμβιβάστηκα με τις χαμηλές ταχύτητες, συμβιβάστηκα με τις παραξενιές του WHS, συμβιβάστηκα με το φουσκωμένο λογαριασμό της ΔΕΗ, συμβιβάστηκα με τις ταινίες που βήχουν και τρεκλίζουν (από τα χαμένα καρέ) όταν τις σερβίρει στον player ο WHS, συμβιβάστηκα ακόμη και με το γεγονός ότι τις δύο φορές που προσπάθησα να επιδείξω τις αρετές του δικτυωμένου ψηφιακού σπιτιού σε συγγενείς και φίλους, (τα περασμένα Χριστούγεννα και Πάσχα), ο σέρνερ κόλλησε και κρασάρισε κανονικά, ξεφτιλίζοντάς με στην ομήγυρη – εμένα και την υψηλή μου τεχνολογία. Συμβιβάστηκα με όλα, αφού τουλάχιστον είχα τα δεδομένα μου ασφαλή, διπλογραμμένα σε διαφορετικούς σκληρούς, χάρη στην ευφυή συστοιχία RAID του WHS. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Διότι ο αγαπητός μου WHSerner είχε άλλη άποψη. Έτσι, όταν με το καλό έσκασε (χωρίς καμιά προειδοποίηση) ένας από τους σκληρούς δίσκους της συστοιχίας, χαθήκαν τα πάντα. 20 ολόκληρα Terabyte δεδομένων –τόσα είχα πανάθεμά με– στα σκουπίδια. Δεκαπέντε χρόνια αναμνήσεων, σε φωτογραφίες και βίντεο. Ο γάμος μου, το παιδί μου, τα κείμενά μου, οι μουσικές μου, οι ταινίες μου, η ζωή μου όλη –η δική μου και της οικογένειάς μου– των τελευταίων δέκα πέντε χρόνων, όλα μεταβλήθηκαν σε corrupted data. Πώς και γιατί, ούτε στη Microsoft δεν μπορούν να εξηγήσουν. Με το που χτύπησε ο σκληρός, ο WHS έπαθε blackout. Κανονικά, έπρεπε να μου ζητήσει να του προσθέσω έναν καινούργιο σκληρό, στον οποίο θα μετέφερε τα data του χτυπημένου δίσκου. Αντ’ αυτού, ο *&$^%*)$erner απλά πάγωσε. Μουλάρωσε. Αρνήθηκε κάθε συνεργασία.
ΗΤΑΝΕ ΣΤΡΑΒΟ ΤΟ ΚΛΙΜΑ...
Στα φόρα που επισκέφθηκα ελπίζοντας για κάποια λύση, με συμβουλέψανε checkdisk. Το έκανα και μου έβγαλε και τους 12 σκληρούς κατεστραμμένους, (κάτι που τελικά αποδείχτηκε λάθος). Ο γνωστός γκουρού του γραφείου πάλι, πρότεινε επανεγκατάσταση του λογισμικού WHS. Την έκανα και ακόμα χτυπάω το κεφάλι μου. Διότι, με την επανεγκατάσταση, (σύμφωνα με τον γκουρού, που μου το εξήγησε κατόπιν εορτής), το πανέξυπνο λογισμικό της Microsoft, εκτός από το partition (κατάτμηση) του λειτουργικού, μου φορμάρισε και το partition των δεδομένων, παρ’ όλο που η επιλογή μου και υπόσχεσή του (κατά την επανεγκατάσταση) ήταν να μην πειράξει καθόλου τα data. Έτσι, ο ένας σκληρός χτύπησε, ο άλλος φορμαρίστηκε με το έτσι θέλω, πάνε τα διπλογραμμένα data μου. Όχι όλα βέβαια, αφού ο WHS είχε συνολικά 12 σκληρούς, αλλά και όσα δεδομένα έμειναν στους υπόλοιπους σκληρούς, άχρηστα είναι, καθώς το πανέξυπνο σύστημα της Microsoft δεν πήρε ποτέ χαμπάρι τι του συνέβη. Θεωρεί ότι δεν έχει χάσει τίποτε και όταν ζητάω κάτι από τα χαμένα, μου λέει ανερυθρίαστα: device not connected. Θεωρεί δηλαδή ότι ο πεθαμένος δίσκος υπάρχει ακόμη, απλά δεν είναι συνδεμένος. Το αποτέλεσμα είναι τα data μου να έχουν γίνει μύλος, να μην ξέρω τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει, και κάθε φορά που ψάχνω ένα έγγραφο, να τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα σκάσει σαν χτύπημα από μαστίγιο στην οθόνη η αποστροφή device not connected. Κουβάρι μπερδεμένο τα εναπομείναντα data μου, το οποίο είναι αδύνατο να ξεμπερδευτεί, αφού μιλάμε για εκατομμύρια αρχεία, ατάκτως σκορπισμένα σε μια ντουζίνα σκληρούς, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
Πάντως, ο έρμος προσπαθώ. Τις τελευταίες εβδομάδες, (από τότε δηλαδή που συνέβη το μοιραίο), δεν έχω κλείσει μάτι, προσπαθώντας να σώσω, οτιδήποτε σώζεται. Με τον χτυπημένο δίσκο μονίμως στην κατάψυξη, (μόνο έτσι δουλεύει) να πνέει πλέον τα λοίσθια και με ειδικό λογισμικό ανάκτησης δεδομένων, –υπόσχομαι δημοσίως ότι εάν τελικά σώσω τα data μου θα το αγοράσω, προς το παρόν είναι trial–, μάχομαι τον αγώνα το μεγάλο. Βέβαια, ο αγώνας αυτός θα κρατήσει αρκετά, καθώς έχω καταστρώσει ένα πολύπλευρο σχέδιο διάσωσης, που περιλαμβάνει Unformat του φορμαρισμένου από το λογισμικό WHS σκληρού, restore δεδομένων από παλαιότερα backup που είχα κάνει σε εξωτερικούς σκληρούς, αντιγραφή υλικού από σκληρούς φίλων με τους οποίους το είχα μοιραστεί στο παρελθόν και πολλά άλλα. Ευελπιστώ να ανακτήσω μεγάλο μέρος των χαμένων μου data. Προς το παρόν, κάθομαι με τις ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και παρακολουθώ ένα ένα τα διασωζόμενα bit του αποθνήσκοντος σκληρού, ελπίζοντας ότι θα αντέξει αρκετά ώστε να αρμέξω όσα περισσότερα μπορώ από αυτόν… Πού αποθηκεύω τα σωσμένα data; Όχι βέβαια στον τελειωμένο WHS, αλλά στον ολοκαίνουργιό μου NAS. Ναι, επιτέλους αγόρασα NAS με 8 Τera αρχική χωρητικότητα, (που μπορεί να φτάσει τα 20) και είμαι –ας πούμε– ευτυχής. Μπορεί να ξόδεψα κοντά ένα μηνιάτικο, (μεσούσης της κρίσης ο αθεόφοβος), αλλά τουλάχιστον από εδώ και στο εξής θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο και τα δεδομένα μου ασφαλή. Λέμε, τώρα…
Η 50ή IFA προ των πυλών
Η δημοφιλέστερη έκθεση καταναλωτικών ηλεκτρονικών στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, η IFΑ, θα κάνει εγκαίνια φέτος για 50ή φορά. Από τις 3 έως τις 8 Σεπτεμβρίου στο γνωστό χώρο της Διεθνούς Έκθεσης στο Βερολίνο θα παρουσιαστούν για ακόμη μία φορά οι τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας στο τεχνολογικά αδηφάγο κοινό και όχι μόνο. Τα τελευταία χρόνια οι διοργανωτές έχουν φροντίσει να προβάλλουν σε πρώτο πλάνο το ρόλο του διεθνούς αυτού event, που είναι η ευκαιρία για νέες συνεργασίες σε παγκόσμιο επίπεδο για τη διάδοση και την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών. Άλλωστε, στα 50 χρόνια της ιστορίας της η IFA είναι τόπος επικύρωσης της εκάστοτε νέας τεχνολογίας, ήδη από το 1924 όπου το highlight ήταν η ανάπτυξη της ραδιοφωνίας, για να ακολουθήσουν η μετάδοση VHF το 1950, το Compact Disc το 1979 και το DVD το 1997.
iZone, eLibrary και TecWatch
Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, στην 50ή IFA εγκαινιάζεται το νέο section iZone, ανοιχτό φυσικά για το κοινό, τo οποίο θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα προϊόντα «i». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μοντέλο iPhone, iPad, iPod, όπως και κάθε προϊόν της Apple, συμπεριλαμβανομένων των Mac, θα εκτίθεται εκεί. Πολύ απλά, η IFA επικυρώνει τη διείσδυση των προϊόντων της αμερικανικής εταιρείας και συμβάλλει στην περαιτέρω διάδοσή τους, προσελκύοντας ταυτόχρονα χιλιάδες κόσμου στον αντίστοιχο booth. Νέο είναι επίσης το τμήμα που θα ονομάζεται eLibrary, για το οποίο να αναφέρω ότι είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε αυτό θα παρουσιάζονται όλα τα προϊόντα σχετικά με τα ηλεκτρονικά βιβλία –eBooks– και τα tablet PC, τα οποία αναμένονται να κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια.
Αναβαθμισμένο και ανοιχτό στο ευρύ κοινό θα είναι το TecWatc, που τα περασμένα χρόνια ήταν ανοιχτό μόνο για τους δημοσιογράφους και τους επαγγελματίες, όμως φέτος θα είναι και για το κοινό. Από το booth τα περασμένα χρόνια έχουν περάσει, πολύ πριν καθιερωθούν, τεχνολογίες όπως το MP3 και το Track ID. Το τελευταίο μάλιστα, που είναι σχετικά πρόσφατο, μου είχε προκαλέσει ιδιαίτερα θετική εντύπωση όταν το είδα από κοντά. Να θυμίσω ότι πρόκειται για το σύστημα αναγνώρισης του τίτλου ενός τραγουδιού μόνο με το απόσπασμα μερικών δευτερόλεπτων από αυτό. Έπειτα από λίγα χρόνια συνάντησα το σύστημα –με την εμπορική του ονομασία– ως εφαρμογή στο κινητό μου τηλέφωνο.
To 3D
Ίσως είναι περιττό να αναφέρω ότι η 50ή θα είναι μία… τρισδιάστατη IFA. Όλοι οι κατασκευαστές θα επιδείξουν ό,τι καλύτερο διαθέτουν και, φυσικά, ό,τι περίεργο και εξωπραγματικό θα έχουν σκεφτεί μέχρι τότε. Προβλέπω ότι θα υπάρχει τουλάχιστον ένα booth στην έκθεση όπου όλοι οι επισκέπτες του θα φορούν shutter glasses. Στην 50ή IFA αναμένεται να δούμε και τα πρώτα 3D Ready κινητά και PDA. Ήδη, η Carl Zeiss έχει ανακοινώσει ότι θα έχει προς επίδειξη το ενεργό ζεύγος γυαλιών για χρήση σε φορητές συσκευές.
Ηοme Appliances
Τα τελευταία δύο χρόνια η IFA περιλαμβάνει στα εκθέματά της και λευκές συσκευές. Ξέρετε, πλυντήρια, πλυντήρια πιάτων, κουζίνες, ψυγεία, ηλεκτρικές σκούπες. Το δυσάρεστο –τουλάχιστον για τον Έλληνα επισκέπτη– είναι ότι αυτά θα τα δει με πολύ μεγάλη καθυστέρηση στη χώρα του, λίγο πριν από την… επόμενη IFA. Όσον αφορά στα εκθετήρια; Καμία απολύτως σχέση με όποιες εκθέσεις λευκών συσκευών έχουμε δει ποτέ στη χώρα μας. Θα σας πω μόνο ότι μετά την επίσκεψη στις «λευκές», θέλεις να πας σπίτι… και να αρχίσεις να μαγειρεύεις. Για το αν είχε απήχηση η συμμετοχή τους, σημειώστε ότι στην IFA 2009 συμμετείχαν 1.164 εκθέτες και παραβρεθήκαν 224.235 επισκέπτες.
Η δημοφιλέστερη έκθεση καταναλωτικών ηλεκτρονικών στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, η IFΑ, θα κάνει εγκαίνια φέτος για 50ή φορά. Από τις 3 έως τις 8 Σεπτεμβρίου στο γνωστό χώρο της Διεθνούς Έκθεσης στο Βερολίνο θα παρουσιαστούν για ακόμη μία φορά οι τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας στο τεχνολογικά αδηφάγο κοινό και όχι μόνο. Τα τελευταία χρόνια οι διοργανωτές έχουν φροντίσει να προβάλλουν σε πρώτο πλάνο το ρόλο του διεθνούς αυτού event, που είναι η ευκαιρία για νέες συνεργασίες σε παγκόσμιο επίπεδο για τη διάδοση και την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών. Άλλωστε, στα 50 χρόνια της ιστορίας της η IFA είναι τόπος επικύρωσης της εκάστοτε νέας τεχνολογίας, ήδη από το 1924 όπου το highlight ήταν η ανάπτυξη της ραδιοφωνίας, για να ακολουθήσουν η μετάδοση VHF το 1950, το Compact Disc το 1979 και το DVD το 1997.
iZone, eLibrary και TecWatch
Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, στην 50ή IFA εγκαινιάζεται το νέο section iZone, ανοιχτό φυσικά για το κοινό, τo οποίο θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα προϊόντα «i». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μοντέλο iPhone, iPad, iPod, όπως και κάθε προϊόν της Apple, συμπεριλαμβανομένων των Mac, θα εκτίθεται εκεί. Πολύ απλά, η IFA επικυρώνει τη διείσδυση των προϊόντων της αμερικανικής εταιρείας και συμβάλλει στην περαιτέρω διάδοσή τους, προσελκύοντας ταυτόχρονα χιλιάδες κόσμου στον αντίστοιχο booth. Νέο είναι επίσης το τμήμα που θα ονομάζεται eLibrary, για το οποίο να αναφέρω ότι είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε αυτό θα παρουσιάζονται όλα τα προϊόντα σχετικά με τα ηλεκτρονικά βιβλία –eBooks– και τα tablet PC, τα οποία αναμένονται να κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια.
Αναβαθμισμένο και ανοιχτό στο ευρύ κοινό θα είναι το TecWatc, που τα περασμένα χρόνια ήταν ανοιχτό μόνο για τους δημοσιογράφους και τους επαγγελματίες, όμως φέτος θα είναι και για το κοινό. Από το booth τα περασμένα χρόνια έχουν περάσει, πολύ πριν καθιερωθούν, τεχνολογίες όπως το MP3 και το Track ID. Το τελευταίο μάλιστα, που είναι σχετικά πρόσφατο, μου είχε προκαλέσει ιδιαίτερα θετική εντύπωση όταν το είδα από κοντά. Να θυμίσω ότι πρόκειται για το σύστημα αναγνώρισης του τίτλου ενός τραγουδιού μόνο με το απόσπασμα μερικών δευτερόλεπτων από αυτό. Έπειτα από λίγα χρόνια συνάντησα το σύστημα –με την εμπορική του ονομασία– ως εφαρμογή στο κινητό μου τηλέφωνο.
To 3D
Ίσως είναι περιττό να αναφέρω ότι η 50ή θα είναι μία… τρισδιάστατη IFA. Όλοι οι κατασκευαστές θα επιδείξουν ό,τι καλύτερο διαθέτουν και, φυσικά, ό,τι περίεργο και εξωπραγματικό θα έχουν σκεφτεί μέχρι τότε. Προβλέπω ότι θα υπάρχει τουλάχιστον ένα booth στην έκθεση όπου όλοι οι επισκέπτες του θα φορούν shutter glasses. Στην 50ή IFA αναμένεται να δούμε και τα πρώτα 3D Ready κινητά και PDA. Ήδη, η Carl Zeiss έχει ανακοινώσει ότι θα έχει προς επίδειξη το ενεργό ζεύγος γυαλιών για χρήση σε φορητές συσκευές.
Ηοme Appliances
Τα τελευταία δύο χρόνια η IFA περιλαμβάνει στα εκθέματά της και λευκές συσκευές. Ξέρετε, πλυντήρια, πλυντήρια πιάτων, κουζίνες, ψυγεία, ηλεκτρικές σκούπες. Το δυσάρεστο –τουλάχιστον για τον Έλληνα επισκέπτη– είναι ότι αυτά θα τα δει με πολύ μεγάλη καθυστέρηση στη χώρα του, λίγο πριν από την… επόμενη IFA. Όσον αφορά στα εκθετήρια; Καμία απολύτως σχέση με όποιες εκθέσεις λευκών συσκευών έχουμε δει ποτέ στη χώρα μας. Θα σας πω μόνο ότι μετά την επίσκεψη στις «λευκές», θέλεις να πας σπίτι… και να αρχίσεις να μαγειρεύεις. Για το αν είχε απήχηση η συμμετοχή τους, σημειώστε ότι στην IFA 2009 συμμετείχαν 1.164 εκθέτες και παραβρεθήκαν 224.235 επισκέπτες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)