Επιτέλους, σωστό 3D
Είχα αρχίσει, λοιπόν, να απογοητεύομαι από τη νέα γενιά τηλεοράσεων 3D, καθώς όλο κάτι περίμενα από τις νέες συσκευές και δεν το έβρισκα σε αυτές. Οι πρώτες διδάξασες της Samsung, οι πρώτες τηλεοράσεις 3D της παγκόσμιας και της ελληνικής αγοράς, με προβλημάτισαν κατά την αναπαραγωγή 3D, καθώς το διαβόητο crosstalk (η μια εικόνα που μπαίνει μέσα στην άλλη) ήταν ορατό σε όλες τις περιπτώσεις. Όχι ενοχλητικό, και χωρίς να δημιουργεί πρόβλημα, όπως ζαλάδα, κόπωση ή κάτι άλλο σοβαρό, εντούτοις ήταν σε όλες τις περιπτώσεις ορατό, αφαιρώντας την τελευταία σταγόνα απόλαυσης από τη θέαση 3D. Η δε Panasonic, η οποία είναι η εφευρέτρια του Full HD 3D και υποστηρίζει σθεναρά την τεχνολογία plasma (μάλιστα δεν βγάζει συσκευές 3D στις LED σειρές της), έλυσε το πρόβλημα του crosstalk, καθώς η απόκριση του πάνελ της είναι σαφώς πιο γρήγορη (ουσιαστικά αστραπιαία) από αυτήν των συμβατικών πάνελ LCD με οπίσθιο φωτισμό LED. Ωστόσο, ως plasma, η συγκεκριμένη τηλεόραση (μιλάμε για την TX-P50VT20) υποφέρει από το γνωστό πρόβλημα των plasma, ήτοι τη μειωμένη φωτεινότητα, οπότε σε λειτουργία 3D που φοράμε τα «σκούρα» γυαλιά η φωτεινότητα μειώνεται δραστικά. Η παρακολούθηση της Panasonic σε 3D είναι μεν μια μοναδική εμπειρία, καθώς η τηλεόραση διατηρεί την ευκρίνεια, τα χρώματα και (σε μεγάλο βαθμό) τη δυναμική περιοχή της εικόνας αναλλοίωτες, ωστόσο το φως πραγματικά δεν φτάνει. Έτσι, είχα μείνει με τον ευσεβή πόθο της τηλεόρασης 3D που θα είχε υψηλή φωτεινότητα, απουσία crosstalk και δεν θα υπέφερε από flicker, στοιχείο που επίσης ταλαιπωρεί την Panasonic, αλλά όχι σε ενοχλητικό βαθμό. Όταν πρωτοείδα τα χαρακτηριστικά της LG LX9500 με τα 400Hz, τον LED οπίσθιο φωτισμό (Full και όχι Edge LED) και τις 240 περιοχές local dimming, ένα φωτάκι άναψε στο μυαλό μου. «Κάτι καλό παίζει εδώ, συλλογίστηκα» και περίμενα πώς και πώς την άφιξη ενός από τα μοντέλα της σειράς LX9500 στα εργαστήριά μας. Κατέφτασε, λοιπόν, η 47LX9500 και οφείλω να ομολογήσω (πλήρης παρουσίαση, τεχνική περιγραφή και μετρήσεις στη στήλη Επαφές του τρέχοντος τεύχους) ότι δεν περίμενα να δω τέτοια εικόνα 3D από συσκευή που βρίσκεται ακόμα στην πρώτη γενιά της τεχνολογίας. Έλεγα (συνήθως αυτό συμβαίνει με όλες τις τεχνολογίες) ότι το «καλό 3D» από τηλεόραση θα το δω με τις συσκευές της δεύτερης γενιάς, οι οποίες λογικά θα έρθουν εντός της ερχόμενης χρονιάς. Ωστόσο, η LG 47LX9500 αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη, αποδίδοντας εκπληκτικά και σε 2D (με μαύρο και χρώματα plasma και υψηλή φωτεινότητα, κοφτερή ευκρίνεια και άψογη κίνηση LED LCD) αλλά και σε 3D. Μάλιστα, οι εκπλήξεις ήρθαν στην ιδιαίτερα απαιτητική λειτουργία 3D, όπου η LG έβαλε τα γυαλιά στις έως τώρα προσπάθειες των ανταγωνιστικών εταιρειών. Λίγο ο «σωστός» φωτισμός LED, με Full LED διάταξη και 240 περιοχές local dimming, λίγο ο εξαιρετικά υψηλός λόγος αντίθεσης που προκύπτει από αυτόν, λίγο η υψηλή φωτεινότητα που εγγενώς παρέχει η τεχνολογία LCD, πολύ η οδήγηση του πάνελ στα 400Hz (200Hz από το scaler και 200Hz από το scannig backlight), το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό. Ένα πράγμα θα σας πω: Στο «Monsters vs Aliens», που θεωρούσα έως τώρα μέτρια ταινία 3D, με περιορισμένο βάθος, πραγματικά «έπαθα πλάκα». Στη χαρακτηριστική σκηνή, στην οποία ο κακός εξωγήινος έχει απαγάγει την ηρωίδα, και με το ακτινοπίστολο ανά χείρας, την οδηγεί στην άδοξη της μοίρα, με τις έως τώρα συσκευές 3D (Samsung και Panasonic) απλά βλέπαμε τα τρία στοιχεία (εξωγήινος, ηρωίδα, ακτινοπίστολο) στο ίδιο επίπεδο και εντός της οθόνης. Με την LG 47LX9500 έγινε η μεγάλη ανατροπή 3D και δημιουργήθηκαν ξάφνου τρία διαφορετικά επίπεδα: αυτό της ηρωίδας που είναι πίσω από γυαλί, αυτό του κακού εξωγήινου που είναι στο επίπεδο του γυαλιού της οθόνης και αυτό του ακτινοπίστολου που βγαίνει, επιτέλους, ξεκάθαρα έξω από την οθόνη. Μάλιστα, τη στιγμή που άπλωσα το χέρι να ακουμπήσω το πιστόλι κατάλαβα ότι η τεχνολογία 3D στις τηλεοράσεις μόλις ενηλικιώθηκε. Στα δε δισκάκια με φυσικά γυρίσματα 3D, ο Στάθης πραγματικά έβαλε τις φωνές από το ρεαλισμό της απεικόνισης 3D. Και φανταστείτε ότι ακόμη δεν έχουμε δει τις υλοποιήσεις της Sony, της Philips και της Toshiba, ούτε την κορυφαία υλοποίηση C9000 της Samsung. Ίδωμεν.
Plasma 3D versus LCD 3D
Και με την έλευση της LG 47LX9500 που μας έδειξε το καλύτερο 3D που έχουμε δει έως τώρα από τηλεόραση, αλλά και το μοναδικό «χορταστικό» 3D που επίσης έχουμε δει έως τώρα από τηλεόραση, πολλά ερωτήματα μας γεννήθηκαν. Γιατί οι plasma υποφέρουν από τόσο μειωμένη φωτεινότητα, όταν λειτουργούν σε 3D, και γιατί οι LED LCD χάνουν ελάχιστα σε φως, τη στιγμή που για τη θέαση 3D φοράμε τα ίδια σκούρα γυαλιά; Γιατί το crosstalk κάνει την εμφάνισή του ακόμη και στις πανγρήγορες plasma, ενώ σε ένα μοντέλο που «χρονίζει» την εικόνα του στα 400Hz, όπως η προαναφερθείσα LG, ως διά μαγείας εξαφανίζεται; Το πρώτο ερώτημα το παιδέψαμε ομολογουμένως πολύ, έως τη στιγμή που μας έκανε κλικ ότι το φως μιας τηλεόρασης LCD μειώνεται ελάχιστα όταν περνά μέσα από τα active shutter glasses, καθώς είναι ήδη πολωμένο φως (από τα πολωτικά φίλτρα της οθόνης) που αντίστοιχα περνά από ένα δεύτερο πολωτικό φίλτρο. Άρα, όποια φωτεινή πληροφορία περάσει από το πολωτικό φίλτρο της οθόνης LCD θα περάσει και από το αντίστοιχο πολωτικό φίλτρο των active shutter glasses. Εντάξει, υπάρχει κάποια πτώση φωτεινότητας, ωστόσο, από ό,τι έχουμε δει έως σήμερα, είναι από πολύ μικρή έως αμελητέα. Στις plasma όμως αυτό δεν υφίσταται, η φωτεινή πληροφορία που παράγεται εξ ορισμού δεν είναι πολωμένη, οπότε τα σκούρα ενεργά γυαλιά πραγματικά ρίχνουν πάρα πολύ τα διαθέσιμα nits. Όσο για το θέμα του crosstalk, φαίνεται ότι τα 400Hz της LG πραγματικά κάνουν τη διαφορά, καθώς σε κανένα πλάνο, ακόμη και τα πλέον απαιτητικά, δεν παρατηρήσαμε ίχνος crosstalk, πουθενά δεν μπλέχτηκε η εικόνα του ενός ματιού με την εικόνα του άλλου. Νομίζω δε ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή για να επιχειρήσουμε να μαζέψουμε όλες τις τηλεοράσεις 3D της αγοράς, για ένα 3D shoot out έως τελικής πτώσης, κάτι που θέλω να πιστεύω ότι θα καταστεί εφικτό (από πλευράς διαθεσιμότητας συσκευών) στο επόμενο τεύχος μας.
21 Ιουν 2010
ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΔΥΝΗΣ.
ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ
Είναι να μη σου τύχει. Εμένα μου έτυχε και έχασα τ’ αβγά και τα πασχάλια. Ή για να κυριολεκτούμε, έχασα τα data μιας ζωής – και ας τα είχα διπλοτριπλομπακαπιασμένα. Πάνε όλα... Ας όψεται ο κύριος WHS. Ποιος είναι αυτός; Αν δεν τον ξέρετε, καλύτερα να μην τον γνωρίσετε και πάθετε ό,τι έπαθα εγώ. Επιμένετε; Λοιπόν, WHS είναι ο Windows Home Server, ο σέρβερας της Microsoft για το σπίτι. Το ψηφιακό, δικτυωμένο σπίτι. Τρομάρα τους… Και τρομάρα μου. Ο WHS είναι ένας ειδικός υπολογιστής με ειδικό λογισμικό, ο οποίος έχει κατασκευαστεί για να αποτελεί την καρδιά του οικιακού μας δικτύου. Εξοπλισμένος με πολλούς σκληρούς σε ειδικού τύπου διάταξη RAID, (πατέντα της Microsoft), διατηρεί ασφαλή –υποτίθεται– όλα μας τα ψηφιακά δεδομένα: τις οικογενειακές φωτογραφίες και βίντεο, τα έγγραφα, τις μουσικές μας, τις ταινίες μας, όλα τα ψηφιακά αρχεία των μελών της οικογένειας. Έτσι, κάθε φορά που χρειαζόμαστε κάποιο από τα παραπάνω, μας το σερβίρει στον υπολογιστή ή στην τηλεόραση ή στο Digital Player μας, μέσω του οικιακού δικτύου. Επιπλέον, παίρνει back up όλων των υπολογιστών του σπιτιού και φροντίζει την «υγεία» του οικιακού μας δικτύου, ελέγχοντας τα διάφορα μέρη που το αποτελούν. Ως σέρβερας, το κύριο μέλημά του είναι να κρατά ασφαλή τα αρχεία μας. Για τα πολυτιμότερα εξ’ αυτών δε, μας δίνει τη δυνατότητα διπλοφύλαξης, δηλαδή ταυτόχρονης αποθήκευσης και ενός αντιγράφου ασφαλείας μαζί με το πρωτότυπο, και μάλιστα σε διαφορετικό δίσκο, ώστε ακόμη και αν χτυπήσει ο ένας σκληρός, να υπάρχει αντίγραφο στον άλλο.
Αυτά στη θεωρία… Γιατί στην πράξη, άλλα συμβαίνουν. Τουλάχιστον σε μένα, (και σε πολλούς άλλους το ίδιο τυχερούς, αν κρίνω από τα δεκάδες post στα διάφορα σχετικά φόρα).
Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ OLD SPICE
Προσωπικά, είμαι ασυγχώρητος. Γιατί, παρ’ όλο που το θέμα της οικιακής δικτύωσης το έχω ψάξει ενδελεχώς, έχοντας μάλιστα γράψει πάμπολα σχετικά άρθρα στο περιοδικό, την πάτησα σαν dummy, (ήτοι, ως βλαξ). Τι εννοώ; Όπως είπα, εδώ και πολύ καιρό έψαχνα να βρω την καλύτερη λύση στο θέμα του οικιακού σέρβερ. Μετά από μακρά έρευνα και συγκριτικές δοκιμές στο περιοδικό, κατέληξα τελικά στη λύση NAS. Ο NAS, (Network Attached Server), είναι ένα (στις πλείστες των περιπτώσεων) λινοξόκουτο το οποίο διαθέτει έναν ή περισσότερους σκληρούς δίσκους και λειτουργεί –όπως λέει και τ’ όνομά του– ως σέρβερ. Μικρός σε μέγεθος και εξαιρετικά χαμηλής κατανάλωσης, αλλά στιβαρός και επαγγελματικών προδιαγραφών, ένας μικρομεσαίος NAS αποτελεί την καλύτερη λύση για το οικιακό μας δίκτυο. Μάλιστα, υπάρχει πληθώρα μοντέλων, ειδικά κατασκευασμένων γι’ αυτήν ακριβώς τη χρήση, με απίστευτες πραγματικά δυνατότητες. Και ενώ είχα πάρει την απόφασή μου και ετοιμαζόμουν να παραγγείλω των NAS των ονείρων μου, να ’τος ο διάβολος, υπό τη μορφή συναδέλφου και φίλου, που την τελευταία στιγμή με έπεισε, αντί για NAS, να παραγγείλω τον WHS. Πώς την πάτησα και τον άκουσα, ακόμη δεν το έχω καταλάβει. Φανατικός οπαδός των PC o συνάδελφος, ακόμη και τηλεόραση βλέπει αποκλειστικά μέσω υπολογιστή. Οι κονσούμερ συσκευές έχουν εξωστρακιστεί προ πολλού από το σπίτι του, όπου ακόμη και τον καφέ, στο PC τον ψήνει – που λέει ο λόγος. Δεν λέω, και εγώ τα αγαπάω τα πισιά, αλλά μόνο για να τα σκαλίζω στον ελεύθερο μου χρόνο. Γιατί –ένα περίεργο πράγμα–, όσες φορές τα χρησιμοποίησα σε σοβαρές δουλειές, έσπασαν τα νεύρα μου και δουλειά δεν έγινε. Παρ’ όλα αυτά, ο συνάδελφος, εξαιρετικός πωλητής ων, με έπεισε να εμπιστευτώ άπαντα τα ψηφιακά δεδομένα της οικογένειας, στη Microsoft. Τον άκουσα και τα έχασα τα δεδομένα μου. Πώς συνέβη αυτό; Ακόμα προσπαθώ να το καταλάβω.
WINDOWS HOME SERNER
Για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα, γευόμουνα τις χάρες του WHS. Με γκουρού και μπροστάρη το γνωστό συνάδελφο, όλοι σχεδόν οι συντάκτες του περιοδικού, είχαμε στήσει στα σπίτια μας, (αλλά και στα εργαστήρια του περιοδικού) από ένα μηχανάκι WHS. Το δικό μου τον βάφτισα σέρνερ, γιατί ήτανε εξαιρετικά αργός – σερνότανε. Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Όμως και οι περισσότεροι συνάδελφοι υιοθέτησαν το ίδιο όνομα για το δικό τους Windows Home Serner, (συμπεριλαμβανομένου και αυτόν των εργαστηρίων, τον οποίο ο συνάδελφος-γκουρού επί δύο χρόνια προσπαθεί να πείσει ότι πρέπει επιτέλους να λειτουργήσει σωστά). Κατάλαβα έτσι, ότι δεν ήμουν μόνος. Τέλος πάντων, συμβιβάστηκα με τις χαμηλές ταχύτητες, συμβιβάστηκα με τις παραξενιές του WHS, συμβιβάστηκα με το φουσκωμένο λογαριασμό της ΔΕΗ, συμβιβάστηκα με τις ταινίες που βήχουν και τρεκλίζουν (από τα χαμένα καρέ) όταν τις σερβίρει στον player ο WHS, συμβιβάστηκα ακόμη και με το γεγονός ότι τις δύο φορές που προσπάθησα να επιδείξω τις αρετές του δικτυωμένου ψηφιακού σπιτιού σε συγγενείς και φίλους, (τα περασμένα Χριστούγεννα και Πάσχα), ο σέρνερ κόλλησε και κρασάρισε κανονικά, ξεφτιλίζοντάς με στην ομήγυρη – εμένα και την υψηλή μου τεχνολογία. Συμβιβάστηκα με όλα, αφού τουλάχιστον είχα τα δεδομένα μου ασφαλή, διπλογραμμένα σε διαφορετικούς σκληρούς, χάρη στην ευφυή συστοιχία RAID του WHS. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Διότι ο αγαπητός μου WHSerner είχε άλλη άποψη. Έτσι, όταν με το καλό έσκασε (χωρίς καμιά προειδοποίηση) ένας από τους σκληρούς δίσκους της συστοιχίας, χαθήκαν τα πάντα. 20 ολόκληρα Terabyte δεδομένων –τόσα είχα πανάθεμά με– στα σκουπίδια. Δεκαπέντε χρόνια αναμνήσεων, σε φωτογραφίες και βίντεο. Ο γάμος μου, το παιδί μου, τα κείμενά μου, οι μουσικές μου, οι ταινίες μου, η ζωή μου όλη –η δική μου και της οικογένειάς μου– των τελευταίων δέκα πέντε χρόνων, όλα μεταβλήθηκαν σε corrupted data. Πώς και γιατί, ούτε στη Microsoft δεν μπορούν να εξηγήσουν. Με το που χτύπησε ο σκληρός, ο WHS έπαθε blackout. Κανονικά, έπρεπε να μου ζητήσει να του προσθέσω έναν καινούργιο σκληρό, στον οποίο θα μετέφερε τα data του χτυπημένου δίσκου. Αντ’ αυτού, ο *&$^%*)$erner απλά πάγωσε. Μουλάρωσε. Αρνήθηκε κάθε συνεργασία.
ΗΤΑΝΕ ΣΤΡΑΒΟ ΤΟ ΚΛΙΜΑ...
Στα φόρα που επισκέφθηκα ελπίζοντας για κάποια λύση, με συμβουλέψανε checkdisk. Το έκανα και μου έβγαλε και τους 12 σκληρούς κατεστραμμένους, (κάτι που τελικά αποδείχτηκε λάθος). Ο γνωστός γκουρού του γραφείου πάλι, πρότεινε επανεγκατάσταση του λογισμικού WHS. Την έκανα και ακόμα χτυπάω το κεφάλι μου. Διότι, με την επανεγκατάσταση, (σύμφωνα με τον γκουρού, που μου το εξήγησε κατόπιν εορτής), το πανέξυπνο λογισμικό της Microsoft, εκτός από το partition (κατάτμηση) του λειτουργικού, μου φορμάρισε και το partition των δεδομένων, παρ’ όλο που η επιλογή μου και υπόσχεσή του (κατά την επανεγκατάσταση) ήταν να μην πειράξει καθόλου τα data. Έτσι, ο ένας σκληρός χτύπησε, ο άλλος φορμαρίστηκε με το έτσι θέλω, πάνε τα διπλογραμμένα data μου. Όχι όλα βέβαια, αφού ο WHS είχε συνολικά 12 σκληρούς, αλλά και όσα δεδομένα έμειναν στους υπόλοιπους σκληρούς, άχρηστα είναι, καθώς το πανέξυπνο σύστημα της Microsoft δεν πήρε ποτέ χαμπάρι τι του συνέβη. Θεωρεί ότι δεν έχει χάσει τίποτε και όταν ζητάω κάτι από τα χαμένα, μου λέει ανερυθρίαστα: device not connected. Θεωρεί δηλαδή ότι ο πεθαμένος δίσκος υπάρχει ακόμη, απλά δεν είναι συνδεμένος. Το αποτέλεσμα είναι τα data μου να έχουν γίνει μύλος, να μην ξέρω τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει, και κάθε φορά που ψάχνω ένα έγγραφο, να τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα σκάσει σαν χτύπημα από μαστίγιο στην οθόνη η αποστροφή device not connected. Κουβάρι μπερδεμένο τα εναπομείναντα data μου, το οποίο είναι αδύνατο να ξεμπερδευτεί, αφού μιλάμε για εκατομμύρια αρχεία, ατάκτως σκορπισμένα σε μια ντουζίνα σκληρούς, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
Πάντως, ο έρμος προσπαθώ. Τις τελευταίες εβδομάδες, (από τότε δηλαδή που συνέβη το μοιραίο), δεν έχω κλείσει μάτι, προσπαθώντας να σώσω, οτιδήποτε σώζεται. Με τον χτυπημένο δίσκο μονίμως στην κατάψυξη, (μόνο έτσι δουλεύει) να πνέει πλέον τα λοίσθια και με ειδικό λογισμικό ανάκτησης δεδομένων, –υπόσχομαι δημοσίως ότι εάν τελικά σώσω τα data μου θα το αγοράσω, προς το παρόν είναι trial–, μάχομαι τον αγώνα το μεγάλο. Βέβαια, ο αγώνας αυτός θα κρατήσει αρκετά, καθώς έχω καταστρώσει ένα πολύπλευρο σχέδιο διάσωσης, που περιλαμβάνει Unformat του φορμαρισμένου από το λογισμικό WHS σκληρού, restore δεδομένων από παλαιότερα backup που είχα κάνει σε εξωτερικούς σκληρούς, αντιγραφή υλικού από σκληρούς φίλων με τους οποίους το είχα μοιραστεί στο παρελθόν και πολλά άλλα. Ευελπιστώ να ανακτήσω μεγάλο μέρος των χαμένων μου data. Προς το παρόν, κάθομαι με τις ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και παρακολουθώ ένα ένα τα διασωζόμενα bit του αποθνήσκοντος σκληρού, ελπίζοντας ότι θα αντέξει αρκετά ώστε να αρμέξω όσα περισσότερα μπορώ από αυτόν… Πού αποθηκεύω τα σωσμένα data; Όχι βέβαια στον τελειωμένο WHS, αλλά στον ολοκαίνουργιό μου NAS. Ναι, επιτέλους αγόρασα NAS με 8 Τera αρχική χωρητικότητα, (που μπορεί να φτάσει τα 20) και είμαι –ας πούμε– ευτυχής. Μπορεί να ξόδεψα κοντά ένα μηνιάτικο, (μεσούσης της κρίσης ο αθεόφοβος), αλλά τουλάχιστον από εδώ και στο εξής θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο και τα δεδομένα μου ασφαλή. Λέμε, τώρα…
Είναι να μη σου τύχει. Εμένα μου έτυχε και έχασα τ’ αβγά και τα πασχάλια. Ή για να κυριολεκτούμε, έχασα τα data μιας ζωής – και ας τα είχα διπλοτριπλομπακαπιασμένα. Πάνε όλα... Ας όψεται ο κύριος WHS. Ποιος είναι αυτός; Αν δεν τον ξέρετε, καλύτερα να μην τον γνωρίσετε και πάθετε ό,τι έπαθα εγώ. Επιμένετε; Λοιπόν, WHS είναι ο Windows Home Server, ο σέρβερας της Microsoft για το σπίτι. Το ψηφιακό, δικτυωμένο σπίτι. Τρομάρα τους… Και τρομάρα μου. Ο WHS είναι ένας ειδικός υπολογιστής με ειδικό λογισμικό, ο οποίος έχει κατασκευαστεί για να αποτελεί την καρδιά του οικιακού μας δικτύου. Εξοπλισμένος με πολλούς σκληρούς σε ειδικού τύπου διάταξη RAID, (πατέντα της Microsoft), διατηρεί ασφαλή –υποτίθεται– όλα μας τα ψηφιακά δεδομένα: τις οικογενειακές φωτογραφίες και βίντεο, τα έγγραφα, τις μουσικές μας, τις ταινίες μας, όλα τα ψηφιακά αρχεία των μελών της οικογένειας. Έτσι, κάθε φορά που χρειαζόμαστε κάποιο από τα παραπάνω, μας το σερβίρει στον υπολογιστή ή στην τηλεόραση ή στο Digital Player μας, μέσω του οικιακού δικτύου. Επιπλέον, παίρνει back up όλων των υπολογιστών του σπιτιού και φροντίζει την «υγεία» του οικιακού μας δικτύου, ελέγχοντας τα διάφορα μέρη που το αποτελούν. Ως σέρβερας, το κύριο μέλημά του είναι να κρατά ασφαλή τα αρχεία μας. Για τα πολυτιμότερα εξ’ αυτών δε, μας δίνει τη δυνατότητα διπλοφύλαξης, δηλαδή ταυτόχρονης αποθήκευσης και ενός αντιγράφου ασφαλείας μαζί με το πρωτότυπο, και μάλιστα σε διαφορετικό δίσκο, ώστε ακόμη και αν χτυπήσει ο ένας σκληρός, να υπάρχει αντίγραφο στον άλλο.
Αυτά στη θεωρία… Γιατί στην πράξη, άλλα συμβαίνουν. Τουλάχιστον σε μένα, (και σε πολλούς άλλους το ίδιο τυχερούς, αν κρίνω από τα δεκάδες post στα διάφορα σχετικά φόρα).
Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ OLD SPICE
Προσωπικά, είμαι ασυγχώρητος. Γιατί, παρ’ όλο που το θέμα της οικιακής δικτύωσης το έχω ψάξει ενδελεχώς, έχοντας μάλιστα γράψει πάμπολα σχετικά άρθρα στο περιοδικό, την πάτησα σαν dummy, (ήτοι, ως βλαξ). Τι εννοώ; Όπως είπα, εδώ και πολύ καιρό έψαχνα να βρω την καλύτερη λύση στο θέμα του οικιακού σέρβερ. Μετά από μακρά έρευνα και συγκριτικές δοκιμές στο περιοδικό, κατέληξα τελικά στη λύση NAS. Ο NAS, (Network Attached Server), είναι ένα (στις πλείστες των περιπτώσεων) λινοξόκουτο το οποίο διαθέτει έναν ή περισσότερους σκληρούς δίσκους και λειτουργεί –όπως λέει και τ’ όνομά του– ως σέρβερ. Μικρός σε μέγεθος και εξαιρετικά χαμηλής κατανάλωσης, αλλά στιβαρός και επαγγελματικών προδιαγραφών, ένας μικρομεσαίος NAS αποτελεί την καλύτερη λύση για το οικιακό μας δίκτυο. Μάλιστα, υπάρχει πληθώρα μοντέλων, ειδικά κατασκευασμένων γι’ αυτήν ακριβώς τη χρήση, με απίστευτες πραγματικά δυνατότητες. Και ενώ είχα πάρει την απόφασή μου και ετοιμαζόμουν να παραγγείλω των NAS των ονείρων μου, να ’τος ο διάβολος, υπό τη μορφή συναδέλφου και φίλου, που την τελευταία στιγμή με έπεισε, αντί για NAS, να παραγγείλω τον WHS. Πώς την πάτησα και τον άκουσα, ακόμη δεν το έχω καταλάβει. Φανατικός οπαδός των PC o συνάδελφος, ακόμη και τηλεόραση βλέπει αποκλειστικά μέσω υπολογιστή. Οι κονσούμερ συσκευές έχουν εξωστρακιστεί προ πολλού από το σπίτι του, όπου ακόμη και τον καφέ, στο PC τον ψήνει – που λέει ο λόγος. Δεν λέω, και εγώ τα αγαπάω τα πισιά, αλλά μόνο για να τα σκαλίζω στον ελεύθερο μου χρόνο. Γιατί –ένα περίεργο πράγμα–, όσες φορές τα χρησιμοποίησα σε σοβαρές δουλειές, έσπασαν τα νεύρα μου και δουλειά δεν έγινε. Παρ’ όλα αυτά, ο συνάδελφος, εξαιρετικός πωλητής ων, με έπεισε να εμπιστευτώ άπαντα τα ψηφιακά δεδομένα της οικογένειας, στη Microsoft. Τον άκουσα και τα έχασα τα δεδομένα μου. Πώς συνέβη αυτό; Ακόμα προσπαθώ να το καταλάβω.
WINDOWS HOME SERNER
Για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα, γευόμουνα τις χάρες του WHS. Με γκουρού και μπροστάρη το γνωστό συνάδελφο, όλοι σχεδόν οι συντάκτες του περιοδικού, είχαμε στήσει στα σπίτια μας, (αλλά και στα εργαστήρια του περιοδικού) από ένα μηχανάκι WHS. Το δικό μου τον βάφτισα σέρνερ, γιατί ήτανε εξαιρετικά αργός – σερνότανε. Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Όμως και οι περισσότεροι συνάδελφοι υιοθέτησαν το ίδιο όνομα για το δικό τους Windows Home Serner, (συμπεριλαμβανομένου και αυτόν των εργαστηρίων, τον οποίο ο συνάδελφος-γκουρού επί δύο χρόνια προσπαθεί να πείσει ότι πρέπει επιτέλους να λειτουργήσει σωστά). Κατάλαβα έτσι, ότι δεν ήμουν μόνος. Τέλος πάντων, συμβιβάστηκα με τις χαμηλές ταχύτητες, συμβιβάστηκα με τις παραξενιές του WHS, συμβιβάστηκα με το φουσκωμένο λογαριασμό της ΔΕΗ, συμβιβάστηκα με τις ταινίες που βήχουν και τρεκλίζουν (από τα χαμένα καρέ) όταν τις σερβίρει στον player ο WHS, συμβιβάστηκα ακόμη και με το γεγονός ότι τις δύο φορές που προσπάθησα να επιδείξω τις αρετές του δικτυωμένου ψηφιακού σπιτιού σε συγγενείς και φίλους, (τα περασμένα Χριστούγεννα και Πάσχα), ο σέρνερ κόλλησε και κρασάρισε κανονικά, ξεφτιλίζοντάς με στην ομήγυρη – εμένα και την υψηλή μου τεχνολογία. Συμβιβάστηκα με όλα, αφού τουλάχιστον είχα τα δεδομένα μου ασφαλή, διπλογραμμένα σε διαφορετικούς σκληρούς, χάρη στην ευφυή συστοιχία RAID του WHS. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Διότι ο αγαπητός μου WHSerner είχε άλλη άποψη. Έτσι, όταν με το καλό έσκασε (χωρίς καμιά προειδοποίηση) ένας από τους σκληρούς δίσκους της συστοιχίας, χαθήκαν τα πάντα. 20 ολόκληρα Terabyte δεδομένων –τόσα είχα πανάθεμά με– στα σκουπίδια. Δεκαπέντε χρόνια αναμνήσεων, σε φωτογραφίες και βίντεο. Ο γάμος μου, το παιδί μου, τα κείμενά μου, οι μουσικές μου, οι ταινίες μου, η ζωή μου όλη –η δική μου και της οικογένειάς μου– των τελευταίων δέκα πέντε χρόνων, όλα μεταβλήθηκαν σε corrupted data. Πώς και γιατί, ούτε στη Microsoft δεν μπορούν να εξηγήσουν. Με το που χτύπησε ο σκληρός, ο WHS έπαθε blackout. Κανονικά, έπρεπε να μου ζητήσει να του προσθέσω έναν καινούργιο σκληρό, στον οποίο θα μετέφερε τα data του χτυπημένου δίσκου. Αντ’ αυτού, ο *&$^%*)$erner απλά πάγωσε. Μουλάρωσε. Αρνήθηκε κάθε συνεργασία.
ΗΤΑΝΕ ΣΤΡΑΒΟ ΤΟ ΚΛΙΜΑ...
Στα φόρα που επισκέφθηκα ελπίζοντας για κάποια λύση, με συμβουλέψανε checkdisk. Το έκανα και μου έβγαλε και τους 12 σκληρούς κατεστραμμένους, (κάτι που τελικά αποδείχτηκε λάθος). Ο γνωστός γκουρού του γραφείου πάλι, πρότεινε επανεγκατάσταση του λογισμικού WHS. Την έκανα και ακόμα χτυπάω το κεφάλι μου. Διότι, με την επανεγκατάσταση, (σύμφωνα με τον γκουρού, που μου το εξήγησε κατόπιν εορτής), το πανέξυπνο λογισμικό της Microsoft, εκτός από το partition (κατάτμηση) του λειτουργικού, μου φορμάρισε και το partition των δεδομένων, παρ’ όλο που η επιλογή μου και υπόσχεσή του (κατά την επανεγκατάσταση) ήταν να μην πειράξει καθόλου τα data. Έτσι, ο ένας σκληρός χτύπησε, ο άλλος φορμαρίστηκε με το έτσι θέλω, πάνε τα διπλογραμμένα data μου. Όχι όλα βέβαια, αφού ο WHS είχε συνολικά 12 σκληρούς, αλλά και όσα δεδομένα έμειναν στους υπόλοιπους σκληρούς, άχρηστα είναι, καθώς το πανέξυπνο σύστημα της Microsoft δεν πήρε ποτέ χαμπάρι τι του συνέβη. Θεωρεί ότι δεν έχει χάσει τίποτε και όταν ζητάω κάτι από τα χαμένα, μου λέει ανερυθρίαστα: device not connected. Θεωρεί δηλαδή ότι ο πεθαμένος δίσκος υπάρχει ακόμη, απλά δεν είναι συνδεμένος. Το αποτέλεσμα είναι τα data μου να έχουν γίνει μύλος, να μην ξέρω τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει, και κάθε φορά που ψάχνω ένα έγγραφο, να τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα σκάσει σαν χτύπημα από μαστίγιο στην οθόνη η αποστροφή device not connected. Κουβάρι μπερδεμένο τα εναπομείναντα data μου, το οποίο είναι αδύνατο να ξεμπερδευτεί, αφού μιλάμε για εκατομμύρια αρχεία, ατάκτως σκορπισμένα σε μια ντουζίνα σκληρούς, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
Πάντως, ο έρμος προσπαθώ. Τις τελευταίες εβδομάδες, (από τότε δηλαδή που συνέβη το μοιραίο), δεν έχω κλείσει μάτι, προσπαθώντας να σώσω, οτιδήποτε σώζεται. Με τον χτυπημένο δίσκο μονίμως στην κατάψυξη, (μόνο έτσι δουλεύει) να πνέει πλέον τα λοίσθια και με ειδικό λογισμικό ανάκτησης δεδομένων, –υπόσχομαι δημοσίως ότι εάν τελικά σώσω τα data μου θα το αγοράσω, προς το παρόν είναι trial–, μάχομαι τον αγώνα το μεγάλο. Βέβαια, ο αγώνας αυτός θα κρατήσει αρκετά, καθώς έχω καταστρώσει ένα πολύπλευρο σχέδιο διάσωσης, που περιλαμβάνει Unformat του φορμαρισμένου από το λογισμικό WHS σκληρού, restore δεδομένων από παλαιότερα backup που είχα κάνει σε εξωτερικούς σκληρούς, αντιγραφή υλικού από σκληρούς φίλων με τους οποίους το είχα μοιραστεί στο παρελθόν και πολλά άλλα. Ευελπιστώ να ανακτήσω μεγάλο μέρος των χαμένων μου data. Προς το παρόν, κάθομαι με τις ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και παρακολουθώ ένα ένα τα διασωζόμενα bit του αποθνήσκοντος σκληρού, ελπίζοντας ότι θα αντέξει αρκετά ώστε να αρμέξω όσα περισσότερα μπορώ από αυτόν… Πού αποθηκεύω τα σωσμένα data; Όχι βέβαια στον τελειωμένο WHS, αλλά στον ολοκαίνουργιό μου NAS. Ναι, επιτέλους αγόρασα NAS με 8 Τera αρχική χωρητικότητα, (που μπορεί να φτάσει τα 20) και είμαι –ας πούμε– ευτυχής. Μπορεί να ξόδεψα κοντά ένα μηνιάτικο, (μεσούσης της κρίσης ο αθεόφοβος), αλλά τουλάχιστον από εδώ και στο εξής θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο και τα δεδομένα μου ασφαλή. Λέμε, τώρα…
Η 50ή IFA προ των πυλών
Η δημοφιλέστερη έκθεση καταναλωτικών ηλεκτρονικών στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, η IFΑ, θα κάνει εγκαίνια φέτος για 50ή φορά. Από τις 3 έως τις 8 Σεπτεμβρίου στο γνωστό χώρο της Διεθνούς Έκθεσης στο Βερολίνο θα παρουσιαστούν για ακόμη μία φορά οι τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας στο τεχνολογικά αδηφάγο κοινό και όχι μόνο. Τα τελευταία χρόνια οι διοργανωτές έχουν φροντίσει να προβάλλουν σε πρώτο πλάνο το ρόλο του διεθνούς αυτού event, που είναι η ευκαιρία για νέες συνεργασίες σε παγκόσμιο επίπεδο για τη διάδοση και την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών. Άλλωστε, στα 50 χρόνια της ιστορίας της η IFA είναι τόπος επικύρωσης της εκάστοτε νέας τεχνολογίας, ήδη από το 1924 όπου το highlight ήταν η ανάπτυξη της ραδιοφωνίας, για να ακολουθήσουν η μετάδοση VHF το 1950, το Compact Disc το 1979 και το DVD το 1997.
iZone, eLibrary και TecWatch
Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, στην 50ή IFA εγκαινιάζεται το νέο section iZone, ανοιχτό φυσικά για το κοινό, τo οποίο θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα προϊόντα «i». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μοντέλο iPhone, iPad, iPod, όπως και κάθε προϊόν της Apple, συμπεριλαμβανομένων των Mac, θα εκτίθεται εκεί. Πολύ απλά, η IFA επικυρώνει τη διείσδυση των προϊόντων της αμερικανικής εταιρείας και συμβάλλει στην περαιτέρω διάδοσή τους, προσελκύοντας ταυτόχρονα χιλιάδες κόσμου στον αντίστοιχο booth. Νέο είναι επίσης το τμήμα που θα ονομάζεται eLibrary, για το οποίο να αναφέρω ότι είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε αυτό θα παρουσιάζονται όλα τα προϊόντα σχετικά με τα ηλεκτρονικά βιβλία –eBooks– και τα tablet PC, τα οποία αναμένονται να κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια.
Αναβαθμισμένο και ανοιχτό στο ευρύ κοινό θα είναι το TecWatc, που τα περασμένα χρόνια ήταν ανοιχτό μόνο για τους δημοσιογράφους και τους επαγγελματίες, όμως φέτος θα είναι και για το κοινό. Από το booth τα περασμένα χρόνια έχουν περάσει, πολύ πριν καθιερωθούν, τεχνολογίες όπως το MP3 και το Track ID. Το τελευταίο μάλιστα, που είναι σχετικά πρόσφατο, μου είχε προκαλέσει ιδιαίτερα θετική εντύπωση όταν το είδα από κοντά. Να θυμίσω ότι πρόκειται για το σύστημα αναγνώρισης του τίτλου ενός τραγουδιού μόνο με το απόσπασμα μερικών δευτερόλεπτων από αυτό. Έπειτα από λίγα χρόνια συνάντησα το σύστημα –με την εμπορική του ονομασία– ως εφαρμογή στο κινητό μου τηλέφωνο.
To 3D
Ίσως είναι περιττό να αναφέρω ότι η 50ή θα είναι μία… τρισδιάστατη IFA. Όλοι οι κατασκευαστές θα επιδείξουν ό,τι καλύτερο διαθέτουν και, φυσικά, ό,τι περίεργο και εξωπραγματικό θα έχουν σκεφτεί μέχρι τότε. Προβλέπω ότι θα υπάρχει τουλάχιστον ένα booth στην έκθεση όπου όλοι οι επισκέπτες του θα φορούν shutter glasses. Στην 50ή IFA αναμένεται να δούμε και τα πρώτα 3D Ready κινητά και PDA. Ήδη, η Carl Zeiss έχει ανακοινώσει ότι θα έχει προς επίδειξη το ενεργό ζεύγος γυαλιών για χρήση σε φορητές συσκευές.
Ηοme Appliances
Τα τελευταία δύο χρόνια η IFA περιλαμβάνει στα εκθέματά της και λευκές συσκευές. Ξέρετε, πλυντήρια, πλυντήρια πιάτων, κουζίνες, ψυγεία, ηλεκτρικές σκούπες. Το δυσάρεστο –τουλάχιστον για τον Έλληνα επισκέπτη– είναι ότι αυτά θα τα δει με πολύ μεγάλη καθυστέρηση στη χώρα του, λίγο πριν από την… επόμενη IFA. Όσον αφορά στα εκθετήρια; Καμία απολύτως σχέση με όποιες εκθέσεις λευκών συσκευών έχουμε δει ποτέ στη χώρα μας. Θα σας πω μόνο ότι μετά την επίσκεψη στις «λευκές», θέλεις να πας σπίτι… και να αρχίσεις να μαγειρεύεις. Για το αν είχε απήχηση η συμμετοχή τους, σημειώστε ότι στην IFA 2009 συμμετείχαν 1.164 εκθέτες και παραβρεθήκαν 224.235 επισκέπτες.
Η δημοφιλέστερη έκθεση καταναλωτικών ηλεκτρονικών στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, η IFΑ, θα κάνει εγκαίνια φέτος για 50ή φορά. Από τις 3 έως τις 8 Σεπτεμβρίου στο γνωστό χώρο της Διεθνούς Έκθεσης στο Βερολίνο θα παρουσιαστούν για ακόμη μία φορά οι τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας στο τεχνολογικά αδηφάγο κοινό και όχι μόνο. Τα τελευταία χρόνια οι διοργανωτές έχουν φροντίσει να προβάλλουν σε πρώτο πλάνο το ρόλο του διεθνούς αυτού event, που είναι η ευκαιρία για νέες συνεργασίες σε παγκόσμιο επίπεδο για τη διάδοση και την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών. Άλλωστε, στα 50 χρόνια της ιστορίας της η IFA είναι τόπος επικύρωσης της εκάστοτε νέας τεχνολογίας, ήδη από το 1924 όπου το highlight ήταν η ανάπτυξη της ραδιοφωνίας, για να ακολουθήσουν η μετάδοση VHF το 1950, το Compact Disc το 1979 και το DVD το 1997.
iZone, eLibrary και TecWatch
Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, στην 50ή IFA εγκαινιάζεται το νέο section iZone, ανοιχτό φυσικά για το κοινό, τo οποίο θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα προϊόντα «i». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μοντέλο iPhone, iPad, iPod, όπως και κάθε προϊόν της Apple, συμπεριλαμβανομένων των Mac, θα εκτίθεται εκεί. Πολύ απλά, η IFA επικυρώνει τη διείσδυση των προϊόντων της αμερικανικής εταιρείας και συμβάλλει στην περαιτέρω διάδοσή τους, προσελκύοντας ταυτόχρονα χιλιάδες κόσμου στον αντίστοιχο booth. Νέο είναι επίσης το τμήμα που θα ονομάζεται eLibrary, για το οποίο να αναφέρω ότι είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε αυτό θα παρουσιάζονται όλα τα προϊόντα σχετικά με τα ηλεκτρονικά βιβλία –eBooks– και τα tablet PC, τα οποία αναμένονται να κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια.
Αναβαθμισμένο και ανοιχτό στο ευρύ κοινό θα είναι το TecWatc, που τα περασμένα χρόνια ήταν ανοιχτό μόνο για τους δημοσιογράφους και τους επαγγελματίες, όμως φέτος θα είναι και για το κοινό. Από το booth τα περασμένα χρόνια έχουν περάσει, πολύ πριν καθιερωθούν, τεχνολογίες όπως το MP3 και το Track ID. Το τελευταίο μάλιστα, που είναι σχετικά πρόσφατο, μου είχε προκαλέσει ιδιαίτερα θετική εντύπωση όταν το είδα από κοντά. Να θυμίσω ότι πρόκειται για το σύστημα αναγνώρισης του τίτλου ενός τραγουδιού μόνο με το απόσπασμα μερικών δευτερόλεπτων από αυτό. Έπειτα από λίγα χρόνια συνάντησα το σύστημα –με την εμπορική του ονομασία– ως εφαρμογή στο κινητό μου τηλέφωνο.
To 3D
Ίσως είναι περιττό να αναφέρω ότι η 50ή θα είναι μία… τρισδιάστατη IFA. Όλοι οι κατασκευαστές θα επιδείξουν ό,τι καλύτερο διαθέτουν και, φυσικά, ό,τι περίεργο και εξωπραγματικό θα έχουν σκεφτεί μέχρι τότε. Προβλέπω ότι θα υπάρχει τουλάχιστον ένα booth στην έκθεση όπου όλοι οι επισκέπτες του θα φορούν shutter glasses. Στην 50ή IFA αναμένεται να δούμε και τα πρώτα 3D Ready κινητά και PDA. Ήδη, η Carl Zeiss έχει ανακοινώσει ότι θα έχει προς επίδειξη το ενεργό ζεύγος γυαλιών για χρήση σε φορητές συσκευές.
Ηοme Appliances
Τα τελευταία δύο χρόνια η IFA περιλαμβάνει στα εκθέματά της και λευκές συσκευές. Ξέρετε, πλυντήρια, πλυντήρια πιάτων, κουζίνες, ψυγεία, ηλεκτρικές σκούπες. Το δυσάρεστο –τουλάχιστον για τον Έλληνα επισκέπτη– είναι ότι αυτά θα τα δει με πολύ μεγάλη καθυστέρηση στη χώρα του, λίγο πριν από την… επόμενη IFA. Όσον αφορά στα εκθετήρια; Καμία απολύτως σχέση με όποιες εκθέσεις λευκών συσκευών έχουμε δει ποτέ στη χώρα μας. Θα σας πω μόνο ότι μετά την επίσκεψη στις «λευκές», θέλεις να πας σπίτι… και να αρχίσεις να μαγειρεύεις. Για το αν είχε απήχηση η συμμετοχή τους, σημειώστε ότι στην IFA 2009 συμμετείχαν 1.164 εκθέτες και παραβρεθήκαν 224.235 επισκέπτες.
19 Μαΐ 2010
Πού είναι τα Blu-ray;
Κυριακή πρωί λέω να κάνω λίγο διάδρομο για να κάψω τις θερμίδες που φορτώθηκα το Σάββατο. Πριν ανέβω, ρίχνω στην τηλεόραση που έχω απέναντι ένα στικάκι με μερικά αγαπημένα βιντεοκλίπ. Ξεκινάω δυνατά με αποσπάσματα από το Woodstock, με πρώτο τον Alvin Lee και το «I’m going home» – τα μεγαλύτερα γκάζια της ιστορίας. Με τα πρώτα μέτρα ξεπετάγεται ο μεγάλος μου γιος, οκτώ ετών και σε dt έχει ανοίξει τις ματάρες καρφωμένος στον γίγαντα με την κόκκινη ES-345. «Μπαμπά, τι ‘ναι αυτό;» και του εξηγώ, στη γλώσσα του, ότι αυτός είναι «ο πιο γρήγορος κιθαρίστας του κόσμου». Κάγκελο ο νέος. Τρέχει να φωνάξει τον αδελφό του, πέντε ετών, για να μοιραστούν το εύρημα. Κάγκελο κι αυτός. Φυσικά, μόλις τελειώνει το κομμάτι, με ένα στόμα και οι δύο «πάλι». Τους το βάζω άλλη μια φορά και μετά ακολουθούν Who και See Me Feel Me, Santana και Soul Sacrifice, ξανά και ξανά, μέχρι που τελειώνω το ημίωρο κοπάνημα στο διάδρομο και πάω για μπάνιο. Διαμαρτυρίες στο ακροατήριο, οπότε ψάχνω να βρω το DVD, να τους το δώσω να ξεχαρμανιάζονται μόνοι τους. Φευ, άδεια θήκη και πουθενά δισκάκι. Υποχρεωτικά μου κάνουν κατάσχεση στο στικάκι.
Στο ντους αρχίζω να σκέφτομαι ότι ντροπή μου, έχω μείνει πίσω, όλ’ αυτά, κι άλλα χίλια έπρεπε να τα είχα σε Blu-ray, να τα είχα ριπάρει και να τα είχα και στο σέρβερ για να τα βλέπουμε όλοι σε HD. Άμ’ έπος άμ’ έργον, μπαίνω στο Amazon Αγγλίας για να κάνω μια γενναία παραγγελία, τόσο σε μουσικά όσο και σε ταινίες. Δεν μπορεί, τώρα πια θα ΄χουν βγει όλα, λέω. Είχα διαβάσει και τις πρόσφατες μελέτες που λένε ότι ανεβαίνουν συνέχεια οι πωλήσεις Blu-ray παγκοσμίως, οπότε ήλπιζα να τα βρω όλα.
Ξεκίνησα το ψάξιμο με τα μουσικά, και βέβαια το Woodstock, που το βρήκα εύκολα. Από κει και πέρα όμως πίκρα. Το μόνο άλλο από τα αγαπημένα μου μουσικά DVD που βρήκα ήταν το «Rolling Stones At The Max» (κι αυτό U.S. import, δηλαδή δεν θα παίζει στα ευρωπαϊκά BD Player – ευτυχώς έχω ένα από τα πρώτα αμερικανικά). Στην κατηγορία Rock το amazon.co.uk έχει μόνο 88 τίτλους Blu-ray – και βέβαια λείπουν όλα τα καλά. Στην κατηγορία Pop&Dance μόνο 40 τίτλοι. Πάμε παρακάτω, κλασική μουσική. Όχι πίκρα, καραπίκρα. 160 τίτλοι, κι ούτε μία Ενάτη Συμφωνία! Πάμε τώρα όπερα. 126 τίτλοι. Πάμε μπαλέτο. 31 τίτλοι. Βάλτε τώρα ότι πάρα πολλά απ’ αυτά είναι σε αμερικανική έκδοση περιοχής 1, άρα δεν παίζουν σε ευρωπαϊκά μηχανάκια, και καταλήγουμε σε μια πραγματικά μεγάλη φτώχια.
Συνολικά, σε εκδόσεις περιοχής 2, όπου ανήκει η Ευρώπη, έχουμε περί τους 1.500 τίτλους Blu-ray, ενώ για Αμερική-Ιαπωνία το κοντέρ δείχνει γύρω στους 2.500 τίτλους. Κι αυτό για ένα φορμά που μετράει επτά χρόνια στην αγορά! Εντάξει, για τα πρώτα τρία τέσσερα χρόνια σερνόταν ο πόλεμος με το HD-DVD, αλλά και πάλι ο αριθμός των τίτλων είναι πολύ, μα πάρα πολύ μικρός. Τόσο, που απογοητεύτηκα. Τελικά, παράγγειλα καμιά εικοσαριά δισκάκια και τα παράτησα. Ραντεβού του χρόνου για αγορές-σκούπα.
Τι μπορεί να φταίει; Πολλοί παράγοντες, αλλά κυρίως ένας: Οι εταιρείες των μηχανημάτων, που, θέλοντας να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη, κράτησαν πολύ, μα πάρα πολύ υψηλή την τιμή των μηχανών. Δεν είναι δύσκολο να την πατήσεις, βέβαια. Έρχεται ένας οικονομικός και σου λέει ότι, αν οι τιμές των DVD Player ήταν κατά 50 ευρώ υψηλότερες, θα είχες τόσα παραπάνω εκατομμύρια σε κέρδη, οπότε, σου λέει, στο Blu-ray να συνεννοηθούμε όλοι, να κρατήσουμε τις τιμές πιο ψηλά. Έλα όμως που όλα τα νούμερα είναι αλληλένδετα – πολλαπλασιασμοί που αλλάζουμε μόνο την τιμή και τίποτε άλλο είναι για κορόιδα! Ναι, νέα τεχνολογία, αποσβέσεις, έξοδα – όλα κατανοητά, αλλά η εναλλακτική των χαμηλών κερδών δεν είναι μόνο τα υψηλά κέρδη. Είναι και οι ζημιές, όταν έχεις όλες τις επενδύσεις και κάθονται ελλείψει πελατείας. Για να είμαστε δίκαιοι, το Blu-ray ήταν και λίγο άτυχο, μια και του έλαχε η μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση. Ωστόσο, από την άλλη, το DVD ήταν ανοικτό σύστημα, ενώ το Blu-ray το κράτησαν κλειστό και ιδιόκτητο και με πολύ μεγαλύτερα δικαιώματα επιδιώκοντας τα κέρδη. Ακόμη και στην παραγωγή δίσκων τα δικαιώματα που ζητούν οι κάτοχοι της πατέντας είναι περισσότερα από το βιομηχανικό κόστος του DVD!
Σε όλ’ αυτά, βάλτε το σενάριο με το Blu-ray Player να στοιχίζει 20% πάνω από το DVD Player στα πρώτα χρόνια και 5% στα επόμενα. Ποιος θα έπαιρνε DVD Player; Τότε δεν πουλούσαν πολύ περισσότερα δισκάκια; Σήμερα, βέβαια, σε αυτό το επίπεδο τιμών είμαστε. Οπότε μπορεί και να δούμε περισσότερες εκδόσεις τίτλων. Ραντεβού του χρόνου, λοιπόν…
Στο ντους αρχίζω να σκέφτομαι ότι ντροπή μου, έχω μείνει πίσω, όλ’ αυτά, κι άλλα χίλια έπρεπε να τα είχα σε Blu-ray, να τα είχα ριπάρει και να τα είχα και στο σέρβερ για να τα βλέπουμε όλοι σε HD. Άμ’ έπος άμ’ έργον, μπαίνω στο Amazon Αγγλίας για να κάνω μια γενναία παραγγελία, τόσο σε μουσικά όσο και σε ταινίες. Δεν μπορεί, τώρα πια θα ΄χουν βγει όλα, λέω. Είχα διαβάσει και τις πρόσφατες μελέτες που λένε ότι ανεβαίνουν συνέχεια οι πωλήσεις Blu-ray παγκοσμίως, οπότε ήλπιζα να τα βρω όλα.
Ξεκίνησα το ψάξιμο με τα μουσικά, και βέβαια το Woodstock, που το βρήκα εύκολα. Από κει και πέρα όμως πίκρα. Το μόνο άλλο από τα αγαπημένα μου μουσικά DVD που βρήκα ήταν το «Rolling Stones At The Max» (κι αυτό U.S. import, δηλαδή δεν θα παίζει στα ευρωπαϊκά BD Player – ευτυχώς έχω ένα από τα πρώτα αμερικανικά). Στην κατηγορία Rock το amazon.co.uk έχει μόνο 88 τίτλους Blu-ray – και βέβαια λείπουν όλα τα καλά. Στην κατηγορία Pop&Dance μόνο 40 τίτλοι. Πάμε παρακάτω, κλασική μουσική. Όχι πίκρα, καραπίκρα. 160 τίτλοι, κι ούτε μία Ενάτη Συμφωνία! Πάμε τώρα όπερα. 126 τίτλοι. Πάμε μπαλέτο. 31 τίτλοι. Βάλτε τώρα ότι πάρα πολλά απ’ αυτά είναι σε αμερικανική έκδοση περιοχής 1, άρα δεν παίζουν σε ευρωπαϊκά μηχανάκια, και καταλήγουμε σε μια πραγματικά μεγάλη φτώχια.
Συνολικά, σε εκδόσεις περιοχής 2, όπου ανήκει η Ευρώπη, έχουμε περί τους 1.500 τίτλους Blu-ray, ενώ για Αμερική-Ιαπωνία το κοντέρ δείχνει γύρω στους 2.500 τίτλους. Κι αυτό για ένα φορμά που μετράει επτά χρόνια στην αγορά! Εντάξει, για τα πρώτα τρία τέσσερα χρόνια σερνόταν ο πόλεμος με το HD-DVD, αλλά και πάλι ο αριθμός των τίτλων είναι πολύ, μα πάρα πολύ μικρός. Τόσο, που απογοητεύτηκα. Τελικά, παράγγειλα καμιά εικοσαριά δισκάκια και τα παράτησα. Ραντεβού του χρόνου για αγορές-σκούπα.
Τι μπορεί να φταίει; Πολλοί παράγοντες, αλλά κυρίως ένας: Οι εταιρείες των μηχανημάτων, που, θέλοντας να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη, κράτησαν πολύ, μα πάρα πολύ υψηλή την τιμή των μηχανών. Δεν είναι δύσκολο να την πατήσεις, βέβαια. Έρχεται ένας οικονομικός και σου λέει ότι, αν οι τιμές των DVD Player ήταν κατά 50 ευρώ υψηλότερες, θα είχες τόσα παραπάνω εκατομμύρια σε κέρδη, οπότε, σου λέει, στο Blu-ray να συνεννοηθούμε όλοι, να κρατήσουμε τις τιμές πιο ψηλά. Έλα όμως που όλα τα νούμερα είναι αλληλένδετα – πολλαπλασιασμοί που αλλάζουμε μόνο την τιμή και τίποτε άλλο είναι για κορόιδα! Ναι, νέα τεχνολογία, αποσβέσεις, έξοδα – όλα κατανοητά, αλλά η εναλλακτική των χαμηλών κερδών δεν είναι μόνο τα υψηλά κέρδη. Είναι και οι ζημιές, όταν έχεις όλες τις επενδύσεις και κάθονται ελλείψει πελατείας. Για να είμαστε δίκαιοι, το Blu-ray ήταν και λίγο άτυχο, μια και του έλαχε η μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση. Ωστόσο, από την άλλη, το DVD ήταν ανοικτό σύστημα, ενώ το Blu-ray το κράτησαν κλειστό και ιδιόκτητο και με πολύ μεγαλύτερα δικαιώματα επιδιώκοντας τα κέρδη. Ακόμη και στην παραγωγή δίσκων τα δικαιώματα που ζητούν οι κάτοχοι της πατέντας είναι περισσότερα από το βιομηχανικό κόστος του DVD!
Σε όλ’ αυτά, βάλτε το σενάριο με το Blu-ray Player να στοιχίζει 20% πάνω από το DVD Player στα πρώτα χρόνια και 5% στα επόμενα. Ποιος θα έπαιρνε DVD Player; Τότε δεν πουλούσαν πολύ περισσότερα δισκάκια; Σήμερα, βέβαια, σε αυτό το επίπεδο τιμών είμαστε. Οπότε μπορεί και να δούμε περισσότερες εκδόσεις τίτλων. Ραντεβού του χρόνου, λοιπόν…
Η απόλυτη ταινία 3D στο απόλυτο Blu-ray 2D
Αν η εμπειρία της θέασης του «Avatar», σε τρισδιάστατη προβολή στον κινηματογράφο, αποτέλεσε ένα μοναδικό βίωμα, τότε η απόλαυση της ταινίας από το 2D Blu-ray, σε έναν κορυφαίο προβολέα 1080p, αποτέλεσε μια ακόμα πιο μαγευτική εμπειρία. Δίχως να μπορώ να ισχυριστώ ότι στον κινηματογράφο (και στο σύστημα της RealD και στο σύστημα της Dolby) μου έλειψαν ευκρίνεια, καθαρότητα ή χρωματικός πλούτος, πρέπει να τονίσω ότι στο Blu-ray του «Avatar» αντίκρισα λεπτομέρειες που στο σινεμά πραγματικά πέρασαν απαρατήρητες. Η συγκλονιστική ευκρίνεια, λεπτομέρεια και καθαρότητα της εικόνας, σε βαθμό που να μπορώ να μετρήσω ένα ένα τα φυλλαράκια στα λογιών λογιών φυτά της πλούσιας πανίδας της Πανδώρας, αλλά και τους πόρους στο δέρμα των «ψηφιακών» πρωταγωνιστών, είναι ομολογουμένως ασύλληπτη. Παρότι στο Blu-ray απουσιάζει η τρίτη διάσταση, της κινηματογραφικής προβολής 3D (η έκδοση του «Avatar» σε Blu-ray 3D θα κυκλοφορήσει λογικά στις αρχές του 2011), η καθαρότητα της εικόνας, ο πλούτος της χρωματικής παλέτας, η ευκρίνεια ακόμα και στις πλέον απαιτητικές σκηνές, και κυρίως το γράψιμο στα σκοτεινά πλάνα, είναι μακράν καλύτερα από ό,τι είδαμε στον κινηματογράφο. Έτσι μπορέσαμε να εκτιμήσουμε, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό –και να βγάλουμε για ακόμα μια φορά το καπέλο στον James Cameron, και στους ψηφιακούς μάγους της Weta Digital-, την τελειότητα και την απόλυτη αληθοφάνεια και πειστικότητα των ψηφιακών εφέ, τόσο ως προς τους ψηφιακούς Navi του πλανήτη Πανδώρα όσο και ως προς τη χλωρίδα και την πανίδα του πανέμορφου πλανήτη. Αυτό όμως που πραγματικά κόβει την ανάσα είναι η αίσθηση του βάθους, η στερεοσκοπική προβολή επιμέρους αντικειμένων, οχημάτων και ηθοποιών, σε βαθμό που να νομίζουμε ότι έχουμε φορέσει τα ειδικά γυαλιά και παρακολουθούμε κανονική προβολή 3D. Η μεταφορά του ψηφιακού υλικού της ταινίας στο δίσκο Blu-ray έχει πραγματοποιηθεί με το μέγιστο δυνατό bitrate, και δεν έχει περισσέψει χώρος όχι για έξτρα, αλλά ούτε για περίπλοκα μενού. Έτσι, το bitrate χτυπάει διαρκώς κόκκινο (40Mbps) και τα αρχεία m2ts και mkv που φτιάξαμε από αυτό γονάτισαν ακόμα και τα πλέον καλοεξοπλισμένα HD Media Player. Δεν έλειψαν βέβαια και τα παρατράγουδα, ως προς την έκδοση του Blu-ray του «Avatar», καθώς τα πολύ «φρέσκα» κλειδιά, που χρησιμοποιήθηκαν στο authoring, έκαναν πολλά Blu-ray Player, με παλαιότερο firmware, να αρνούνται να παίξουν το δισκάκι. Κάποιες εταιρείες έσπευσαν αμέσως να εκδώσουν την απαραίτητη αναβάθμιση firmware, ενώ –ως συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις– κάποια άλλα Blu-ray Player έμειναν με το «Avatar» ανά χείρας, καθώς δεν υπάρχει ακόμα η απαραίτητη αναβάθμιση, που θα λύσει το πρόβλημα αυτής της συμβατότητας. Ευτυχώς που το μεγαλύτερο ποσοστό της εγκατεστημένης βάσης, Blu-ray Player, αποτελείται από το Sony PlayStation 3, το οποίο λόγω των διαρκών αναβαθμίσεων firmware έπαιξε δίχως πρόβλημα το Blu-ray του «Avatar». Εξάλλου, το Blu-ray του «Avatar» έσπασε κάθε ρεκόρ πωλήσεων και αποτελεί αυτή τη στιγμή το νούμερο ένα τίτλο σε πωλήσεις στην ιστορία του φορμά. Το Blu-ray πούλησε τρία εκατομμύρια κομμάτια, σε τρεις μόλις μέρες, ενώ ο προηγούμενος τίτλος Blu-ray, που βρισκόταν στο νούμερο ένα, το «The Dark Knight», είχε πουλήσει 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα σε ένα χρόνο! Μέχρι στιγμής η ταινία έχει πουλήσει λοιπόν 6,7 εκατομμύρια αντίτυπα (DVD και Blu-ray). Όσο για την ποιότητα εικόνας και ήχου, του Blu-ray του «Avatar», οφείλουμε να τονίσουμε ότι το θεωρούμε το πλέον απαιτητικό και απόλυτο υλικό αναφοράς. Κατ’ αρχάς, λόγω του αστρονομικού bitrate, που θα γονατίσει όλα τα HD Media Player, και τα προγράμματα επεξεργασίας και αναπαραγωγής αρχείων m2ts και mkv. Κατά δεύτερο λόγο, γιατί η απόλυτη καθαρότητα της ψηφιακής εικόνας, όπου απουσιάζει ακόμα και ο παραμικρός θόρυβος, κόκκος ή τεχνούργημα, του συμβατικού φιλμ, αλλά και των συμβατικών ψηφιακών γυρισμάτων, σημαίνει ότι όποιο τεχνούργημα εμφανιστεί πλέον οφείλεται στην πηγή και στην προβολική συσκευή μας και όχι στο υλικό αυτό καθυατό. Ε ρε δοκιμές σε software και hardware, που έχουμε να κάνουμε με το δισκάκι Blu-ray του «Avatar», αλλά και με τα ριπαρισμένα αρχεία! Ήδη μελετάμε εξονυχιστικά την ταινία για να ανακαλύψουμε τις ιδανικές σκηνές αναφοράς.
Το HDMI 1.4 στρίβει στη γωνία
Ως προς το θέμα των συσκευών που υποστηρίζουν την οικιακή προβολή 3D νομίζω ότι τα πράγματα έγιναν εμπορικά κάπως ανάποδα. Αντί δηλαδή να έρθουν πρώτα τα δισκάκια Blu-ray 3D για να έχουμε υλικό να δούμε, και οι ενισχυτές και τα καλώδια HDMI 1.4, για να καλωδιωθούμε και μετά να περιμένουμε τα προβολικά 3D, έγινε το ανάποδο. Ήρθαν οι 3D τηλεοράσεις (αρχικά της Samsung και μετά της Panasonic, ενώ αναμένονται LG, Sony, Toshiba, Philips) και τα 3D Blu-ray Player, και δεν έχουμε δίσκους να δούμε 3D, ούτε ενισχυτές να συνδέσουμε το σύστημα, και να πάρουμε από την πηγή, σωστά τον ήχο και την εικόνα της ταινίας 3D. Βλέπετε το μέγιστο διαθέσιμο bandwidth του HDMI 1.3 επαρκεί μόνον για να περάσει η εικόνα 3D αλλά όχι και ο ήχος HD της ταινίας. Έτσι είτε θα πάρουμε απλό ήχο DTS/DD από την οπτική έξοδο της συσκευής (εάν αυτό υποστηρίζεται από το μηχάνημα), είτε θα περιμένουμε να αναβαθμιστούμε με έναν φρέσκο ενισχυτή Audio Video με θύρες HDMI 1.4. Που είναι όμως οι ενισχυτές με HDMI 1.4; Ευτυχώς για τους early adopters της οικιακής προβολής 3D, όλες οι εταιρείες έχουν ουσιαστικά τα μοντέλα τος έτοιμα ή «ψιλοέτοιμα», και από τον ερχόμενο Ιούνιο και Ιούλιο θα αρχίσουν να τα διαθέτουν στην Αμερικάνικη και την Ευρωπαική αγορά. Η Denon έχει ήδη ανακοινώσει ότι όλη της η γκάμα (ακόμα και τα πιο προσιτά μοντέλα), θα έχουν πλέον HDMI 1.4, ενώ η φρέσκια φουρνιά ενισχυτών αναμένεται στη χώρα μας περί τον Ιούλιο. Τα μοντέλα της Onkyo επίσης θα καταφτάσουν σύντομα στην χώρα μας, καθώς η Onkyo ήταν η πρώτη εταιρεία που ανακοίνωσε ενισχυτές με HDMI 1.4. Δεν έχει διευκρινιστεί όμως ακόμα εάν όλα τα νέα μοντέλα της εταιρείας (ή μόνον τα κορυφαία) θα έχουν HDMI 1.4. Η Panasonic ανακοίνωσε με τη σειρά της δύο SoundBars με συνδεσιμότητα HDMI 1.4, καθώς η εταιρεία έχει από καιρό πάψει να παρουσιάζει μοντέλα ενισχυτών Audio Video. Η Pioneer θα λανσάρει τον ερχόμενο Ιούνιο με Ιούλιο πέντε νέα μοντέλα ενισχυτών Audio Video με θύρες HDMI (για την Αμερικάνικη αγορά αναφέρεται ένα εύρος τιμών από 229 έως 749 δολάρια, ενώ η Samsung (πού ήδη διαθέτει στην αγορά το πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα Home Cinema 3D), θα λανσάρει σύντομα και τρεις ενισχυτές Audio Video με HDMi 1.4. Η Sony θα παρουσιάσει μια ευρύτατη γκάμα συσκευών με συνδεσιμότητα HDMI 1.4, ήτοι δύο Soundbars, ένα ολοκληρωμένο σύστημα Home Cinema, και βέβαια πλήρη γκάμα ενισχυτών Audio Video. Τελος, η Yamaha θα έχει και αυτή στη γκάμα της ολοκληρωμένα συστήματα receiver και ενισχυτές Audio Video HDMI 1.4, ωστόσο και στην περίπτωση αυτή, δεν γνωρίζουμε ακόμα εάν όλα τα μοντέλα ενισχυτών, ή μόνον τα ακριβά, θα εξοπλιστούν με HDMI 1.4. Λογικά (για να υπολογίσουμε και τις συνήθεις καθυστερήσεις) όλο αυτό το «τσουνάμι» ενισχυτών Audio Video με συνδεσιμότητα HDMI 1.4 θα καταφτάσει στη χώρα μας έως τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε. Άντε να δούμε πότε θα έχουμε και δισκάκια Blu-ray 3D, γιατί ακόμα τα δείγματα που συνοδεύουν τα Player και τις τηλεοράσεις χαζεύουμε...
Το HDMI 1.4 στρίβει στη γωνία
Ως προς το θέμα των συσκευών που υποστηρίζουν την οικιακή προβολή 3D νομίζω ότι τα πράγματα έγιναν εμπορικά κάπως ανάποδα. Αντί δηλαδή να έρθουν πρώτα τα δισκάκια Blu-ray 3D για να έχουμε υλικό να δούμε, και οι ενισχυτές και τα καλώδια HDMI 1.4, για να καλωδιωθούμε και μετά να περιμένουμε τα προβολικά 3D, έγινε το ανάποδο. Ήρθαν οι 3D τηλεοράσεις (αρχικά της Samsung και μετά της Panasonic, ενώ αναμένονται LG, Sony, Toshiba, Philips) και τα 3D Blu-ray Player, και δεν έχουμε δίσκους να δούμε 3D, ούτε ενισχυτές να συνδέσουμε το σύστημα, και να πάρουμε από την πηγή, σωστά τον ήχο και την εικόνα της ταινίας 3D. Βλέπετε το μέγιστο διαθέσιμο bandwidth του HDMI 1.3 επαρκεί μόνον για να περάσει η εικόνα 3D αλλά όχι και ο ήχος HD της ταινίας. Έτσι είτε θα πάρουμε απλό ήχο DTS/DD από την οπτική έξοδο της συσκευής (εάν αυτό υποστηρίζεται από το μηχάνημα), είτε θα περιμένουμε να αναβαθμιστούμε με έναν φρέσκο ενισχυτή Audio Video με θύρες HDMI 1.4. Που είναι όμως οι ενισχυτές με HDMI 1.4; Ευτυχώς για τους early adopters της οικιακής προβολής 3D, όλες οι εταιρείες έχουν ουσιαστικά τα μοντέλα τος έτοιμα ή «ψιλοέτοιμα», και από τον ερχόμενο Ιούνιο και Ιούλιο θα αρχίσουν να τα διαθέτουν στην Αμερικάνικη και την Ευρωπαική αγορά. Η Denon έχει ήδη ανακοινώσει ότι όλη της η γκάμα (ακόμα και τα πιο προσιτά μοντέλα), θα έχουν πλέον HDMI 1.4, ενώ η φρέσκια φουρνιά ενισχυτών αναμένεται στη χώρα μας περί τον Ιούλιο. Τα μοντέλα της Onkyo επίσης θα καταφτάσουν σύντομα στην χώρα μας, καθώς η Onkyo ήταν η πρώτη εταιρεία που ανακοίνωσε ενισχυτές με HDMI 1.4. Δεν έχει διευκρινιστεί όμως ακόμα εάν όλα τα νέα μοντέλα της εταιρείας (ή μόνον τα κορυφαία) θα έχουν HDMI 1.4. Η Panasonic ανακοίνωσε με τη σειρά της δύο SoundBars με συνδεσιμότητα HDMI 1.4, καθώς η εταιρεία έχει από καιρό πάψει να παρουσιάζει μοντέλα ενισχυτών Audio Video. Η Pioneer θα λανσάρει τον ερχόμενο Ιούνιο με Ιούλιο πέντε νέα μοντέλα ενισχυτών Audio Video με θύρες HDMI (για την Αμερικάνικη αγορά αναφέρεται ένα εύρος τιμών από 229 έως 749 δολάρια, ενώ η Samsung (πού ήδη διαθέτει στην αγορά το πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα Home Cinema 3D), θα λανσάρει σύντομα και τρεις ενισχυτές Audio Video με HDMi 1.4. Η Sony θα παρουσιάσει μια ευρύτατη γκάμα συσκευών με συνδεσιμότητα HDMI 1.4, ήτοι δύο Soundbars, ένα ολοκληρωμένο σύστημα Home Cinema, και βέβαια πλήρη γκάμα ενισχυτών Audio Video. Τελος, η Yamaha θα έχει και αυτή στη γκάμα της ολοκληρωμένα συστήματα receiver και ενισχυτές Audio Video HDMI 1.4, ωστόσο και στην περίπτωση αυτή, δεν γνωρίζουμε ακόμα εάν όλα τα μοντέλα ενισχυτών, ή μόνον τα ακριβά, θα εξοπλιστούν με HDMI 1.4. Λογικά (για να υπολογίσουμε και τις συνήθεις καθυστερήσεις) όλο αυτό το «τσουνάμι» ενισχυτών Audio Video με συνδεσιμότητα HDMI 1.4 θα καταφτάσει στη χώρα μας έως τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε. Άντε να δούμε πότε θα έχουμε και δισκάκια Blu-ray 3D, γιατί ακόμα τα δείγματα που συνοδεύουν τα Player και τις τηλεοράσεις χαζεύουμε...
ΕΙΡΗΝΗ ΗΜΙΝ
Ο πόλεμος δεν ωφέλησε κανένα. Ο αλληλοσεβασμός και η τήρηση των ορίων ελευθερίας ορίζουν μια κοινωνία ισορροπημένη και ειρηνική. Ναι, δεν είναι αστείο, τα παραπάνω ανήκουν σε Δελτίο Τύπου της ΑΕΠΙ – απάντηση σε όσα ακολούθησαν το κλείσιμο του gamato.info. (Παρεμπιπτόντως, έχει ανοίξει το gamato.me, το οποίο φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τον εκλιπόντα.) Λέτε να άρχισε η αφύπνιση του θηρίου; Μπα, αν διαβάσει κανείς ολόκληρη την ανακοίνωση της ΑΕΠΙ, θα διαπιστώσει με θλίψη ότι τον αλληλοσεβασμό και τα όρια ελευθερίας που ευαγγελίζεται τα αντιλαμβάνονται μονομερώς στην ΑΕΠΙ. Η ειρήνη που ζητά (καθώς την καθημερινότητα του 21ου αιώνα την αντιλαμβάνεται ως πόλεμο) είναι σύμφωνα με τους δικούς της όρους. Η «ειρήνη» που ζητά είναι αυτή που προσπαθεί να επιβάλει η βιομηχανία μουσικής, εξαπολύοντας ορδές δικηγόρων εναντίον ανυπεράσπιστων μαμάδων, που ο γιόκας τους κατέβασε δυο τρία τραγούδια στον υπολογιστή του. Είναι η «ειρήνη» που προσπαθούν να επιτύχουν πιέζοντας με κάθε τρόπο τις κυβερνήσεις, για να περάσουν νόμους που θα επεκτείνουν χρονικά την ισχύ των πνευματικών δικαιωμάτων και θα αποκεφαλίζουν όποιον τολμά να τα «παραβιάσει». Εμείς, οι απλοί πολίτες, δεν θεωρούμε ότι γίνεται κανένας πόλεμος. Για τον κοινό άνθρωπο απλά έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ακούει μουσική. Κάποτε οι προπαππούδες μας άκουγαν μουσική μόνο ζωντανά. Μετά από γραμμόφωνο και ραδιόφωνο. Σήμερα ακούμε από αρχεία MP3. Ε, και τι έγινε; Η τεχνολογία προχωρά. Και ο απλός κόσμος προσαρμόζεται. Και, όπως επανειλημμένα έχουμε πει σε αυτή τη στήλη, όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Και αυτό συμβαίνει στη μουσική βιομηχανία. Συνεχώς συρρικνώνεται και αργοπεθαίνει, αρνούμενη να δεχτεί ότι οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Προσπαθεί με μέσα θεμιτά και αθέμιτα να επιβάλει τους δικούς της όρους, τη δική της «ειρήνη». Επί ματαίω.
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΥΚΟΛΟ ΚΕΡΔΟΣ
Δεν είμαστε εναντίον των πνευματικών δικαιωμάτων. Είμαστε εναντίον της υπερβολής. Φυσικά και πρέπει να ζήσουν οι πνευματικοί δημιουργοί. Το ότι επιλέγουν να ζήσουν πουλώντας τα πνευματικά τους τέκνα, δικαίωμά τους είναι. Όπως η πόρνη πουλάει το κορμί της, αυτοί πουλάνε το πνεύμα τους. Δικαίωμά τους και επιλογή τους. Όμως, το να προσδοκούν να πλουτίσουν με ένα τραγουδάκι και να διάγουν βίους προκλητικά πολυτελείς, αυτοί και τρεις γενιές απογόνων τους, ε μάλλον παραπάει. Σε μια ιδανική κοινωνία οι πνευματικές δημιουργίες δεν είναι προϊόντα προς πώληση και γρήγορο πλουτισμό. Είναι πολιτιστικά αγαθά για όλη τη κοινωνία. Φυσικά και πρέπει να αμείβεται ο δημιουργός για τον κόπο του, με ένα ποσό μως που δεν θα προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Φυσικά και πρέπει να αμείβονται και οι έμποροι που έχουν αναλάβει την πώληση των πνευματικών προϊόντων. Όχι όμως να θησαυρίζουν εις βάρος των πελατών τους και κυρίως των καλλιτεχνών που πουλάνε. Το νόμιμο εμπορικό κέρδος δεν τους αρκεί; Στον ρου της ιστορίας οι πραγματικοί καλλιτέχνες, οι πραγματικοί πνευματικοί δημιουργοί, πέθαναν στην ψάθα στις περισσότερες περιπτώσεις. Προς Θεού, σε καμία περίπτωση δεν ζητάμε να συμβεί το ίδιο και στους δημιουργούς του σήμερα. Σε έναν υγιή άνθρωπο νομίζω ότι το να ζει αξιοπρεπώς του αρκεί. Όμως, στην εποχή μας αυτό φαίνεται να μην ισχύει. Όλοι θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι, γρήγορα και χωρίς κόπο. Δεν είναι τυχαίο που πάρα πολλά παιδιά θέλουν να γίνουν «καλλιτέχνες» όχι από εσωτερική ανάγκη, αλλά για να τα κονομήσουν.
ΟΙ ΧΑΡΑΤΖΗΔΕΣ
Η ΑΕΠΙ είναι μια καθαρά κερδοσκοπική εταιρεία που δημιουργήθηκε για να συλλέγει το αντίτιμο των πνευματικών δικαιωμάτων, που ανήκουν στους δημιουργούς με τους οποίους έχει σύμβαση. Εισπράκτορας δηλαδή – μαζεύει το χρήμα και στη συνέχεια το μοιράζει στους «δικαιούχους», δηλαδή σε όσους έχουν συνάψει σύμβαση μαζί της, μεταβιβάζοντάς της το δικαίωμα είσπραξης. Και έχουν ξαμοληθεί οι εισπράκτορες της ΑΕΠΙ και εισπράττουν από παντού. Σύμφωνα με το νόμο, κάθε φορά που ακούγεται ένα τραγούδι δημοσίως, πρέπει να καταβάλλεται το κατιτίς για πνευματικά δικαιώματα αυτού που ακούστηκε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι για κάθε τραγούδι που παίζει στο τρανζιστοράκι στο καφενείο εκεί στο εγκαταλειμμένο χωριό των πέντε γερόντων κάπου στα ελληνοαλβανικά σύνορα πρέπει ο καφετζής να αποδίδει στην ΑΕΠΙ πνευματικά δικαιώματα! Και όχι μόνο. Εκτός των πνευματικών δικαιωμάτων (τα οποία κατέχουν οι πνευματικοί δημιουργοί), υπάρχουν και τα λεγόμενα συγγενικά δικαιώματα, τα οποία απαιτούν οι ερμηνευτές. Φυσικά και γι’ αυτά υπάρχουν οι εντεταλμένοι φοροεισπράκτορες. Είναι σαν να λέμε ότι κάθε φορά που πηγαίνω να ανακουφιστώ σε δημόσιο ουρητήριο θα πρέπει να καταβάλω τον οβολό μου στον αρχιτέκτονα και στον πολιτικό μηχανικό που σχεδίασαν το ουρητήριο ως κατόχους των πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς και στον εργολάβο και στους χτίστες που το έχτισαν ως κατόχους των συγγενικών δικαιωμάτων. Όμως, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι διάφοροι πνευματικοί νταβατζήδες έχουν περάσει νόμους για να τα παίρνουν από παντού. Πολλά παράπονα ακούγονται για το πόσο δίκαια διανέμουν τα λάφυρα. Στα χαρτιά ο κάθε καλλιτέχνης παίρνει το χρήμα αναλογικά – όσο πιο πολλές φορές έχουν παιχτεί δημοσίως τραγούδια του τόσο περισσότερα χρήματα παίρνει. Και, άντε στα ραδιόφωνα, υπάρχει μηχανισμός της ΑΕΠΙ που ακούει όλα τα ραδιόφωνα (και της περιφέρειας;), καταγράφοντας κάθε τραγούδι, ώστε να είναι δίκαιη η μοιρασιά. Όμως, ποιος καταγράφει τι έπαιξε το κασετόφωνο του καφετζή στο ακριτικό χωρίο που αναφέραμε πιο πάνω; Υποθέτουμε πως μοιράζει τα χρήματα στο περίπου, κρατώντας βέβαια και ένα κομμάτι για τον κόπο της. Έχοντας δε και το καρπούζι και το μαχαίρι, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Να κρατήσει όσα θέλει και να δώσει όσα θέλει σε όποιους θέλει. Δεν λέμε ότι το κάνει. Λέμε ότι μπορεί εύκολα να το κάνει από τη στιγμή που δύσκολα ελέγχεται. (Είναι σαν αυτό που λέμε ότι ΔΕΝ είναι όλοι οι πολιτικοί κλέφτες.) Εν κατακλείδι: Σε ένα (όχι και τόσο) φανταστικό κράτος, όπου η φορολογία είναι άδικη και δυσβάσταχτη, ενώ τα οφέλη της δεν τα καρπώνεται ο λαός αλλά οι λίγοι οι οποίοι πλουτίζουν ασύστολα, εις βάρος του λαού, φταίει ο λαός που προσπαθεί να φοροδιαφύγει; Αντίστοιχα, σε μια αγορά που, αν μπορούσαν, θα σου χρέωναν και τον αέρα που αναπνέεις (μη βάζεις ιδέες, μη βάζεις ιδέες), που σου χρέωναν το ίδιο πνευματικό αγαθό ξανά και ξανά, αλλάζοντας μόνο τη συσκευασία, δεν αισθάνεσαι τουλάχιστον... βλάκας; Ε, λοιπόν, δοθείσης της ευκαιρίας δεν θα «πνευματοεισφοροδιαφύγεις»; Αυτό ακριβώς κάνουν εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο που κατεβάζουν «παράνομα» αρχεία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΑΕΠΙ για το gamato.gr, καταγράφηκαν «155.000.000 παράνομες καταφορτώσεις, (το 2008) και 155.000.000 παραβιάσεις της ατομικής/πνευματικής ιδιοκτησίας κάποιων συνανθρώπων μας, που συνεπάγονται απώλειες αμοιβών, μισθών, κοινωνικών εισφορών, φόρων στο κράτος. Κάποιοι θα γελάσουν». Φυσικά και θα γελάσουμε. Διότι γνωρίζουν και οι κότες ότι από τα αρχεία που κατεβάζουμε τελικά ακούμε ελάχιστα και συνήθως ό,τι μας αρέσει από αυτά το αγοράζουμε. Αν μάλιστα η τιμή τους ήταν λογική, και γνωρίζαμε ότι τα κέρδη θα επενδύονταν σε νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, θα τα αγοράζαμε όλα (όχι όλα όσα κατεβάζουμε και πετάμε, αλλά αυτά που κατεβάζουμε και κρατάμε). Αντί, λοιπόν, να δαιμονοποιούν το Internet και να του κατονομάζουν όλα τα κακά της μοίρας τους, θα έπρεπε να το ευχαριστούν για τη δωρεάν διαφήμιση που κάνει στα προϊόντα τους και να ψάξουν αλλού να βρουν τις αιτίες για τα χάλια τους. Το θέμα έχει λήξει. Στις αρχές του 21ου αιώνα το κανάλι διανομής της μουσικής είναι το Internet. Τα ασημί δισκάκια είναι καλά για σουβέρ ή δώρα από τις εφημερίδες. Ας σταματήσουν, λοιπόν, τον (μονομερή όπως είπαμε) πόλεμο προς το Διαδίκτυο και ας βρουν έναν τρόπο να εκμεταλλευτούν (δίκαια και τίμια) την δυναμική του. Προς όφελος δικό τους, προς όφελος του κοινού τους. Προς όφελος όλων μας.
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΥΚΟΛΟ ΚΕΡΔΟΣ
Δεν είμαστε εναντίον των πνευματικών δικαιωμάτων. Είμαστε εναντίον της υπερβολής. Φυσικά και πρέπει να ζήσουν οι πνευματικοί δημιουργοί. Το ότι επιλέγουν να ζήσουν πουλώντας τα πνευματικά τους τέκνα, δικαίωμά τους είναι. Όπως η πόρνη πουλάει το κορμί της, αυτοί πουλάνε το πνεύμα τους. Δικαίωμά τους και επιλογή τους. Όμως, το να προσδοκούν να πλουτίσουν με ένα τραγουδάκι και να διάγουν βίους προκλητικά πολυτελείς, αυτοί και τρεις γενιές απογόνων τους, ε μάλλον παραπάει. Σε μια ιδανική κοινωνία οι πνευματικές δημιουργίες δεν είναι προϊόντα προς πώληση και γρήγορο πλουτισμό. Είναι πολιτιστικά αγαθά για όλη τη κοινωνία. Φυσικά και πρέπει να αμείβεται ο δημιουργός για τον κόπο του, με ένα ποσό μως που δεν θα προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Φυσικά και πρέπει να αμείβονται και οι έμποροι που έχουν αναλάβει την πώληση των πνευματικών προϊόντων. Όχι όμως να θησαυρίζουν εις βάρος των πελατών τους και κυρίως των καλλιτεχνών που πουλάνε. Το νόμιμο εμπορικό κέρδος δεν τους αρκεί; Στον ρου της ιστορίας οι πραγματικοί καλλιτέχνες, οι πραγματικοί πνευματικοί δημιουργοί, πέθαναν στην ψάθα στις περισσότερες περιπτώσεις. Προς Θεού, σε καμία περίπτωση δεν ζητάμε να συμβεί το ίδιο και στους δημιουργούς του σήμερα. Σε έναν υγιή άνθρωπο νομίζω ότι το να ζει αξιοπρεπώς του αρκεί. Όμως, στην εποχή μας αυτό φαίνεται να μην ισχύει. Όλοι θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι, γρήγορα και χωρίς κόπο. Δεν είναι τυχαίο που πάρα πολλά παιδιά θέλουν να γίνουν «καλλιτέχνες» όχι από εσωτερική ανάγκη, αλλά για να τα κονομήσουν.
ΟΙ ΧΑΡΑΤΖΗΔΕΣ
Η ΑΕΠΙ είναι μια καθαρά κερδοσκοπική εταιρεία που δημιουργήθηκε για να συλλέγει το αντίτιμο των πνευματικών δικαιωμάτων, που ανήκουν στους δημιουργούς με τους οποίους έχει σύμβαση. Εισπράκτορας δηλαδή – μαζεύει το χρήμα και στη συνέχεια το μοιράζει στους «δικαιούχους», δηλαδή σε όσους έχουν συνάψει σύμβαση μαζί της, μεταβιβάζοντάς της το δικαίωμα είσπραξης. Και έχουν ξαμοληθεί οι εισπράκτορες της ΑΕΠΙ και εισπράττουν από παντού. Σύμφωνα με το νόμο, κάθε φορά που ακούγεται ένα τραγούδι δημοσίως, πρέπει να καταβάλλεται το κατιτίς για πνευματικά δικαιώματα αυτού που ακούστηκε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι για κάθε τραγούδι που παίζει στο τρανζιστοράκι στο καφενείο εκεί στο εγκαταλειμμένο χωριό των πέντε γερόντων κάπου στα ελληνοαλβανικά σύνορα πρέπει ο καφετζής να αποδίδει στην ΑΕΠΙ πνευματικά δικαιώματα! Και όχι μόνο. Εκτός των πνευματικών δικαιωμάτων (τα οποία κατέχουν οι πνευματικοί δημιουργοί), υπάρχουν και τα λεγόμενα συγγενικά δικαιώματα, τα οποία απαιτούν οι ερμηνευτές. Φυσικά και γι’ αυτά υπάρχουν οι εντεταλμένοι φοροεισπράκτορες. Είναι σαν να λέμε ότι κάθε φορά που πηγαίνω να ανακουφιστώ σε δημόσιο ουρητήριο θα πρέπει να καταβάλω τον οβολό μου στον αρχιτέκτονα και στον πολιτικό μηχανικό που σχεδίασαν το ουρητήριο ως κατόχους των πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς και στον εργολάβο και στους χτίστες που το έχτισαν ως κατόχους των συγγενικών δικαιωμάτων. Όμως, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι διάφοροι πνευματικοί νταβατζήδες έχουν περάσει νόμους για να τα παίρνουν από παντού. Πολλά παράπονα ακούγονται για το πόσο δίκαια διανέμουν τα λάφυρα. Στα χαρτιά ο κάθε καλλιτέχνης παίρνει το χρήμα αναλογικά – όσο πιο πολλές φορές έχουν παιχτεί δημοσίως τραγούδια του τόσο περισσότερα χρήματα παίρνει. Και, άντε στα ραδιόφωνα, υπάρχει μηχανισμός της ΑΕΠΙ που ακούει όλα τα ραδιόφωνα (και της περιφέρειας;), καταγράφοντας κάθε τραγούδι, ώστε να είναι δίκαιη η μοιρασιά. Όμως, ποιος καταγράφει τι έπαιξε το κασετόφωνο του καφετζή στο ακριτικό χωρίο που αναφέραμε πιο πάνω; Υποθέτουμε πως μοιράζει τα χρήματα στο περίπου, κρατώντας βέβαια και ένα κομμάτι για τον κόπο της. Έχοντας δε και το καρπούζι και το μαχαίρι, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Να κρατήσει όσα θέλει και να δώσει όσα θέλει σε όποιους θέλει. Δεν λέμε ότι το κάνει. Λέμε ότι μπορεί εύκολα να το κάνει από τη στιγμή που δύσκολα ελέγχεται. (Είναι σαν αυτό που λέμε ότι ΔΕΝ είναι όλοι οι πολιτικοί κλέφτες.) Εν κατακλείδι: Σε ένα (όχι και τόσο) φανταστικό κράτος, όπου η φορολογία είναι άδικη και δυσβάσταχτη, ενώ τα οφέλη της δεν τα καρπώνεται ο λαός αλλά οι λίγοι οι οποίοι πλουτίζουν ασύστολα, εις βάρος του λαού, φταίει ο λαός που προσπαθεί να φοροδιαφύγει; Αντίστοιχα, σε μια αγορά που, αν μπορούσαν, θα σου χρέωναν και τον αέρα που αναπνέεις (μη βάζεις ιδέες, μη βάζεις ιδέες), που σου χρέωναν το ίδιο πνευματικό αγαθό ξανά και ξανά, αλλάζοντας μόνο τη συσκευασία, δεν αισθάνεσαι τουλάχιστον... βλάκας; Ε, λοιπόν, δοθείσης της ευκαιρίας δεν θα «πνευματοεισφοροδιαφύγεις»; Αυτό ακριβώς κάνουν εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο που κατεβάζουν «παράνομα» αρχεία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΑΕΠΙ για το gamato.gr, καταγράφηκαν «155.000.000 παράνομες καταφορτώσεις, (το 2008) και 155.000.000 παραβιάσεις της ατομικής/πνευματικής ιδιοκτησίας κάποιων συνανθρώπων μας, που συνεπάγονται απώλειες αμοιβών, μισθών, κοινωνικών εισφορών, φόρων στο κράτος. Κάποιοι θα γελάσουν». Φυσικά και θα γελάσουμε. Διότι γνωρίζουν και οι κότες ότι από τα αρχεία που κατεβάζουμε τελικά ακούμε ελάχιστα και συνήθως ό,τι μας αρέσει από αυτά το αγοράζουμε. Αν μάλιστα η τιμή τους ήταν λογική, και γνωρίζαμε ότι τα κέρδη θα επενδύονταν σε νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, θα τα αγοράζαμε όλα (όχι όλα όσα κατεβάζουμε και πετάμε, αλλά αυτά που κατεβάζουμε και κρατάμε). Αντί, λοιπόν, να δαιμονοποιούν το Internet και να του κατονομάζουν όλα τα κακά της μοίρας τους, θα έπρεπε να το ευχαριστούν για τη δωρεάν διαφήμιση που κάνει στα προϊόντα τους και να ψάξουν αλλού να βρουν τις αιτίες για τα χάλια τους. Το θέμα έχει λήξει. Στις αρχές του 21ου αιώνα το κανάλι διανομής της μουσικής είναι το Internet. Τα ασημί δισκάκια είναι καλά για σουβέρ ή δώρα από τις εφημερίδες. Ας σταματήσουν, λοιπόν, τον (μονομερή όπως είπαμε) πόλεμο προς το Διαδίκτυο και ας βρουν έναν τρόπο να εκμεταλλευτούν (δίκαια και τίμια) την δυναμική του. Προς όφελος δικό τους, προς όφελος του κοινού τους. Προς όφελος όλων μας.
H μαγεία της μετατροπής 2D σε 3D – πως γίνεται
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το περιεχόμενο 3D ασκεί μεγάλη γοητεία στους θεατές του. Το συμπέρασμα αυτό δεν βγαίνει μόνο μέσα από τα δικά σας τηλεφωνήματα. To λένε και τα γκάλοπ: Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήγαγε η Toshiba, προκειμένου να πάρει την απόφαση να παρουσιάσει τη CELL TV στην Ευρώπη, το 64% του πληθυσμού εκδηλώνει ενδιαφέρον να παρακολουθεί ταινίες 3D στο σπίτι. Αν μάλιστα το κοινό έχει παρακολουθήσει έστω και μία ταινία 3D στον κινηματογράφο, τότε το ποσοστό αγγίζει το 76%! Είναι προφανές ότι σε αυτό το ενδιαφέρον ποντάρουν οι εταιρείες – και καλά κάνουν. Από τη στιγμή που οι τιμές των συσκευών, από ό,τι φαίνεται έως τώρα, είναι λογικές, ο μόνος λόγος που μπορεί να αποτρέψει κάποιον από το να επενδύσει σε μία τέτοια συσκευή είναι η έλλειψη περιεχομένου. Σε μια προσπάθεια να υπερβούν το σκόπελο, οι εταιρείες σκαρφίστηκαν τη μετατροπή από 2D σε 3D, προκειμένου να βλέπουμε κάθε υλικό σε τρεις διαστάσεις. Ήμουν από τους πλέον επιφυλακτικούς της μετατροπής του περιεχομένου σε 3D, μέχρι που είδα τι μπορεί να κάνει η Samsung UE46C8000XW. Η γοητεία να βλέπεις τις δικές σου εικόνες και βίντεο σε 3D είναι μεγάλη. Όσο για τη μετατροπή; Είναι θέμα υπολογισμών. Ένας έξυπνος αλγόριθμος μπορεί να «καταλάβει» και να μιμηθεί αυτό που κάνει μία στερεοσκοπική κάμερα κατά τη λήψη. Ας δούμε πώς.
Στα άδυτα της μετατροπής 2D σε 3D
Κατά τη λήψη 3D, μία στερεοσκοπική κάμερα εστιάζει σε ένα σημείο στην εικόνα, το οποίο εμπεριέχει και το μικρότερο σφάλμα παράλλαξης σε σχέση με τα σημεία γύρω του. Αυτό συμβαίνει, γιατί στο συγκεκριμένο σημείο εστίασης συγκλίνουν οι φακοί της μηχανής. Αν ένας αλγόριθμος βρει σε ποιο σημείο του κάδρου είναι το σημείο του ενδιαφέροντος και ποια σημεία είναι πιο μακριά και πιο κοντά, τότε είναι σχετικά εύκολο να εφαρμόσει εκ των υστέρων το σφάλμα παράλλαξης «διπλασιάζοντας» την εικόνα. Το δύσκολο είναι να εντοπίσει, ανάμεσα στα 2,1 Mpixel που διαθέτει ένα frame υψηλής ευκρίνειας, ποια είναι πράγματι ενδιαφέροντα από στερεοσκοπική άποψη. Τις πληροφορίες που παραθέτω τις άντλησα από κατ’ ιδίαν συνομιλία με τον κ. Marcel Gonska, υπεύθυνος του Toshiba Hollywood Project, στο press event της εταιρείας στη Βαρκελώνη, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο τρέχον τεύχος. Καθότι οι πληροφορίες από ένα σημείο και μετά είναι απόρρητες, όπως καταλαβαίνετε, θα παραθέσω εδώ μόνο τις γενικές κατευθύνσεις του συστήματος μετατροπής 2D σε 3D που έχει αναπτύξει η Toshiba και το οποίο θα ενσωματώνεται στην επερχόμενη CELL TV. Για να εντοπίσει ο επεξεργαστής της CELL TV το σημείο ενδιαφέροντος σε ένα frame, προσπαθεί να εντοπίσει το σημείο net στο οποίο έχει εστιάσει η κάμερα 2D. Αυτό είναι το σημείο ενδιαφέροντος, αλλά δεν παρέχει πληροφορία για το αν είναι πιο κοντά ή πιο μακριά από άλλα στην εικόνα. Για να «καταλάβει» ο επεξεργαστής τι είναι πιο κοντά, προχωρά σε περαιτέρω ανάλυση, σε ανάλυση χρώματος. Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η πιθανότητα λάθους. Γι’ αυτόν το λόγο ο επεξεργαστής προχωρά και σε μία τρίτη ανάλυση του σήματος, η οποία είναι προσαρμοσμένη στο περιεχόμενο – pixel adaptive. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο μέρος της ανάλυσης, καθώς πρέπει να γίνει πολύ μεγάλος αριθμός μαθηματικών πράξεων. Καθώς μιλάμε για κινούμενη εικόνα, ο χρόνος που έχει στη διάθεση του ο επεξεργαστής για να εκτελέσει όλες τις παραπάνω εντολές για κάθε frame είναι ελάχιστος – 1/50 του δευτερολέπτου για σήμα 50Hz και 1/200 του δευτερολέπτου, αν εφαρμόζεται κάποια τεχνική frame interpolation με τετραπλασιασμό των καρέ. Όπως καταλαβαίνετε, η κινούμενη εικόνα 2D είναι η πλέον δύσκολη να μετατραπεί σε 3D. Μάλιστα, όσο πιο έντονη είναι η κίνηση τόσο πιο δύσκολο είναι για τον επεξεργαστή να εφαρμόσει με επιτυχία εκ των υστέρων το επιθυμητό σφάλμα παράλλαξης στην εικόνα, όπως δηλαδή συμβαίνει με την ομαλή απόδοση της κίνησης σε υλικό 2D σήμερα, μόνο που στο 3D τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα και απαιτητικά σε επεξεργαστική ισχύ. Από τα παραπάνω μπορεί να γίνει κατανοητός ο λόγος που η Toshiba επέλεξε τον επεξεργαστή CELL Broadband Engine, τον ίδιο που χρησιμοποιεί το Playstation 3, για να παρουσιάσει το δικό της σύστημα μετατροπής σε 3D. Από ό,τι φαίνεται, το στρατόπεδο του Blu-ray έκανε ό,τι μπορούσε για να βγάλει την Toshiba εκτός μάχης... για να τη βρει πάλι μπροστά του στο 3D! Πέρα όμως από την όποια νέα κόντρα προκύψει, το ευχάριστο για εμάς είναι ότι οι εξελίξεις οδηγούν σε καλύτερες επιδόσεις 3D, για κάθε υλικό που έχουμε ήδη στα χέρια μας, πριν ακόμη εμφανιστούν οι πρώτες τρισδιάστατες βιντεοκάμερες και φωτογραφικές, και πριν γεμίσουν τα ράφια με δίσκους Blu-ray 3D.
Στα άδυτα της μετατροπής 2D σε 3D
Κατά τη λήψη 3D, μία στερεοσκοπική κάμερα εστιάζει σε ένα σημείο στην εικόνα, το οποίο εμπεριέχει και το μικρότερο σφάλμα παράλλαξης σε σχέση με τα σημεία γύρω του. Αυτό συμβαίνει, γιατί στο συγκεκριμένο σημείο εστίασης συγκλίνουν οι φακοί της μηχανής. Αν ένας αλγόριθμος βρει σε ποιο σημείο του κάδρου είναι το σημείο του ενδιαφέροντος και ποια σημεία είναι πιο μακριά και πιο κοντά, τότε είναι σχετικά εύκολο να εφαρμόσει εκ των υστέρων το σφάλμα παράλλαξης «διπλασιάζοντας» την εικόνα. Το δύσκολο είναι να εντοπίσει, ανάμεσα στα 2,1 Mpixel που διαθέτει ένα frame υψηλής ευκρίνειας, ποια είναι πράγματι ενδιαφέροντα από στερεοσκοπική άποψη. Τις πληροφορίες που παραθέτω τις άντλησα από κατ’ ιδίαν συνομιλία με τον κ. Marcel Gonska, υπεύθυνος του Toshiba Hollywood Project, στο press event της εταιρείας στη Βαρκελώνη, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο τρέχον τεύχος. Καθότι οι πληροφορίες από ένα σημείο και μετά είναι απόρρητες, όπως καταλαβαίνετε, θα παραθέσω εδώ μόνο τις γενικές κατευθύνσεις του συστήματος μετατροπής 2D σε 3D που έχει αναπτύξει η Toshiba και το οποίο θα ενσωματώνεται στην επερχόμενη CELL TV. Για να εντοπίσει ο επεξεργαστής της CELL TV το σημείο ενδιαφέροντος σε ένα frame, προσπαθεί να εντοπίσει το σημείο net στο οποίο έχει εστιάσει η κάμερα 2D. Αυτό είναι το σημείο ενδιαφέροντος, αλλά δεν παρέχει πληροφορία για το αν είναι πιο κοντά ή πιο μακριά από άλλα στην εικόνα. Για να «καταλάβει» ο επεξεργαστής τι είναι πιο κοντά, προχωρά σε περαιτέρω ανάλυση, σε ανάλυση χρώματος. Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η πιθανότητα λάθους. Γι’ αυτόν το λόγο ο επεξεργαστής προχωρά και σε μία τρίτη ανάλυση του σήματος, η οποία είναι προσαρμοσμένη στο περιεχόμενο – pixel adaptive. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο μέρος της ανάλυσης, καθώς πρέπει να γίνει πολύ μεγάλος αριθμός μαθηματικών πράξεων. Καθώς μιλάμε για κινούμενη εικόνα, ο χρόνος που έχει στη διάθεση του ο επεξεργαστής για να εκτελέσει όλες τις παραπάνω εντολές για κάθε frame είναι ελάχιστος – 1/50 του δευτερολέπτου για σήμα 50Hz και 1/200 του δευτερολέπτου, αν εφαρμόζεται κάποια τεχνική frame interpolation με τετραπλασιασμό των καρέ. Όπως καταλαβαίνετε, η κινούμενη εικόνα 2D είναι η πλέον δύσκολη να μετατραπεί σε 3D. Μάλιστα, όσο πιο έντονη είναι η κίνηση τόσο πιο δύσκολο είναι για τον επεξεργαστή να εφαρμόσει με επιτυχία εκ των υστέρων το επιθυμητό σφάλμα παράλλαξης στην εικόνα, όπως δηλαδή συμβαίνει με την ομαλή απόδοση της κίνησης σε υλικό 2D σήμερα, μόνο που στο 3D τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα και απαιτητικά σε επεξεργαστική ισχύ. Από τα παραπάνω μπορεί να γίνει κατανοητός ο λόγος που η Toshiba επέλεξε τον επεξεργαστή CELL Broadband Engine, τον ίδιο που χρησιμοποιεί το Playstation 3, για να παρουσιάσει το δικό της σύστημα μετατροπής σε 3D. Από ό,τι φαίνεται, το στρατόπεδο του Blu-ray έκανε ό,τι μπορούσε για να βγάλει την Toshiba εκτός μάχης... για να τη βρει πάλι μπροστά του στο 3D! Πέρα όμως από την όποια νέα κόντρα προκύψει, το ευχάριστο για εμάς είναι ότι οι εξελίξεις οδηγούν σε καλύτερες επιδόσεις 3D, για κάθε υλικό που έχουμε ήδη στα χέρια μας, πριν ακόμη εμφανιστούν οι πρώτες τρισδιάστατες βιντεοκάμερες και φωτογραφικές, και πριν γεμίσουν τα ράφια με δίσκους Blu-ray 3D.
31 Μαρ 2010
Έρχονται τα 3D;
Ότι έρχονται, έρχονται – το θέμα βέβαια είναι αν θα μπουν στη ζωή μας, όταν ακόμα δεν έχουμε εκπομπές High Definition και 16:9!
Δεν ξέρω πώς μπορεί να φαίνεται η κουβέντα για τις τηλεοράσεις 3D στην Αμερική και στην Ιαπωνία, όμως εδώ σε μας μοιάζει πολύ πολύ τραβηγμένο. Ακόμη δεν υπάρχει όχι εκπομπή High Definition ούτε καν ανακοίνωση πρόθεσης για μετάβαση στο High Definition – και πάμε από παράτα σε παράτα. Όσο για τα Blu-ray, παρά τη μεγάλη πτώση των τιμών στα μηχανήματα, εξακολουθούν να πουλάνε ένα πενιχρό κλάσμα του αριθμού των DVD Players! Από την άλλη μεριά, μήπως όλα γίνουν με ένα μπαμ – όπως αρκετά πράγματα στο παρελθόν; (Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι την πρώτη περίοδο της κινητής τηλεφωνίας τα χάλια του σταθερού δικτύου ήταν τέτοια, που πολλοί έπαιρναν κινητό, επειδή ο ΟΤΕ δεν τους έδινε σταθερό – γι’ αυτό και φούντωναν οι πωλήσεις γραμμών στη μαύρη αγορά.) Θεωρητικό το σενάριο και οφείλουμε να το καταγράψουμε, όμως ειλικρινά, όση αισιοδοξία και αν έχει κανείς, δεν μπορεί να του δώσει άλλη πιθανότητα από κλάσματα «τοις χιλίοις». Κι αυτό γιατί το ερωτηματικό της πρόωρης παρουσίασης, αν και σε μικρότερο βαθμό, ισχύει και στην Αμερική και στην Ιαπωνία. Πού είναι τα προγράμματα; Εντάξει, θα βγει το «Avatar» και θα το πάρουμε όλοι. Μετά τι; Θα περιμένουμε; Διότι ούτε τηλεοπτικά προγράμματα 3D υπάρχουν, που θα μπορούσαν να μεταφερθούν εύκολα, ούτε μπορούν να γίνουν μισομαϊμουδιές, όπως στο High Definition, όπου με μια επεξεργασία τα προγράμματα standard definition γίνονται ανεκτά σε Blu-ray και High Definition.
Το πιο πιθανό, λοιπόν, είναι να γίνουν τα 3D ένα σύστημα «ελίτ», «niche», που κάποιοι θα τα έχουν για να βλέπουν λίγα και καλά προγράμματα, όπως ήταν παλαιότερα οι δίσκοι laserdisc. Βεβαίως, προσωπικά θα τρέξω να πάρω, όπως είχα τρέξει και στα laserdisc προ 20ετίας. Και βεβαίως, θα φτιάξω μία ακόμη συλλογή που θα πετάξω. Εξίσου βέβαιο είναι ότι θα παιχτεί παιχνίδι μάρκετιγκ. Κάποιοι θα χρησιμοποιήσουν το 3D σαν πλεονέκτημα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν διαφορές. Άλλωστε, οι μεγαλύτερες διαφορές είναι στις καινούργιες τεχνολογίες, εκεί όπου κάποιοι προηγούνται και κάποιοι έπονται – στις ώριμες τεχνολογίες μιλάμε κυρίως για διαφορές σχέσης κόστους-απόδοσης. Αυτά αναγνωρίζοντας, οι κατασκευαστές, που πάντα έχουν κάθε ενδιαφέρον να πουλήσουν νέα μηχανάκια, βγάζουν ταυτόχρονα στην αγορά και βιντεοκάμερες 3D, όπου μπορεί να γράφει κανείς τα παιδιά του τρισδιάστατα, να φυλά τα αρχεία και να τα βλέπουν πολύ καλύτερα στο μέλλον. Όποιος έχει παιδιά, δύσκολα μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το επιχείρημα – προσωπικά γράφω τα παιδιά μου σε High Definition από τότε που γεννήθηκαν και βεβαίως θα δοκιμάσω και το 3D. Αλλά από κει και πέρα, είναι αυτό επαρκής λόγος για να φτιαχτεί μια νέα αγορά;
Σε όλα αυτά υπάρχει ένας ανατρεπτικός παράγοντας, που αν είναι έξυπνοι οι κατασκευαστές θα τον ενεργοποιήσουν: τα κατεβάσματα από το Internet. Καλές οι χολιγουντιανές παραγωγές, αλλά με μια καλή ευρυζωνική σύνδεση θα μπορούμε να κατεβάζουμε ταινιάκια 3D και να τα απολαμβάνουμε, τα οποία δεν χρειάζεται να είναι υπερπαραγωγές όπως το «Avatar», γιατί θα είναι πολύ μικρότερης διάρκειας. Επίσης, δεν χρειάζεται να είναι και πολύ επαγγελματικά για να είναι ενδιαφέροντα. Φαντάζεστε μια λήψη 3D στη ζούγκλα με τα θηρία; Ή ένα αθλητικό γεγονός; Ή μία ερωτική ταινία; Με τη χρήση του Internet, ο χρόνος από την παραγωγή στη διανομή και στην κατανάλωση γίνεται μηδέν και μπορεί το 3D να αποδειχθεί το πιο γρήγορα υιοθετημένο σύστημα. Αυτό μας οδηγεί στο μέγα ζητούμενο, την ποιότητα της εμπειρίας 3D από τις επερχόμενες οικιακές συσκευές. Θα είναι καλή, καλούτσικη ή εκπληκτική; Ειλικρινά, εκτίμηση δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν βάλουμε τα μηχανάκια στα εργαστήριά μας και στα σαλόνια μας, σε πραγματικές συνθήκες ζωής. Κι ακόμη, ποια θα είναι η πορεία της εξέλιξης; Θα υπάρξει συμφωνία ή ανταγωνισμός συστημάτων, θα υπάρξει συμβατότητα στο επίπεδο του λογισμικού ή θα αρχίσουν οι παραφωνίες; Εμείς, πάντως, μένουμε με την εξαιρετική εμπειρία του κινηματογραφικού «Avatar» και δεν βλέπουμε την ώρα να την έχουμε στο σπίτι μας. Αρκεί να μην περιμένουμε μια δεκαετία!
Δεν ξέρω πώς μπορεί να φαίνεται η κουβέντα για τις τηλεοράσεις 3D στην Αμερική και στην Ιαπωνία, όμως εδώ σε μας μοιάζει πολύ πολύ τραβηγμένο. Ακόμη δεν υπάρχει όχι εκπομπή High Definition ούτε καν ανακοίνωση πρόθεσης για μετάβαση στο High Definition – και πάμε από παράτα σε παράτα. Όσο για τα Blu-ray, παρά τη μεγάλη πτώση των τιμών στα μηχανήματα, εξακολουθούν να πουλάνε ένα πενιχρό κλάσμα του αριθμού των DVD Players! Από την άλλη μεριά, μήπως όλα γίνουν με ένα μπαμ – όπως αρκετά πράγματα στο παρελθόν; (Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι την πρώτη περίοδο της κινητής τηλεφωνίας τα χάλια του σταθερού δικτύου ήταν τέτοια, που πολλοί έπαιρναν κινητό, επειδή ο ΟΤΕ δεν τους έδινε σταθερό – γι’ αυτό και φούντωναν οι πωλήσεις γραμμών στη μαύρη αγορά.) Θεωρητικό το σενάριο και οφείλουμε να το καταγράψουμε, όμως ειλικρινά, όση αισιοδοξία και αν έχει κανείς, δεν μπορεί να του δώσει άλλη πιθανότητα από κλάσματα «τοις χιλίοις». Κι αυτό γιατί το ερωτηματικό της πρόωρης παρουσίασης, αν και σε μικρότερο βαθμό, ισχύει και στην Αμερική και στην Ιαπωνία. Πού είναι τα προγράμματα; Εντάξει, θα βγει το «Avatar» και θα το πάρουμε όλοι. Μετά τι; Θα περιμένουμε; Διότι ούτε τηλεοπτικά προγράμματα 3D υπάρχουν, που θα μπορούσαν να μεταφερθούν εύκολα, ούτε μπορούν να γίνουν μισομαϊμουδιές, όπως στο High Definition, όπου με μια επεξεργασία τα προγράμματα standard definition γίνονται ανεκτά σε Blu-ray και High Definition.
Το πιο πιθανό, λοιπόν, είναι να γίνουν τα 3D ένα σύστημα «ελίτ», «niche», που κάποιοι θα τα έχουν για να βλέπουν λίγα και καλά προγράμματα, όπως ήταν παλαιότερα οι δίσκοι laserdisc. Βεβαίως, προσωπικά θα τρέξω να πάρω, όπως είχα τρέξει και στα laserdisc προ 20ετίας. Και βεβαίως, θα φτιάξω μία ακόμη συλλογή που θα πετάξω. Εξίσου βέβαιο είναι ότι θα παιχτεί παιχνίδι μάρκετιγκ. Κάποιοι θα χρησιμοποιήσουν το 3D σαν πλεονέκτημα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν διαφορές. Άλλωστε, οι μεγαλύτερες διαφορές είναι στις καινούργιες τεχνολογίες, εκεί όπου κάποιοι προηγούνται και κάποιοι έπονται – στις ώριμες τεχνολογίες μιλάμε κυρίως για διαφορές σχέσης κόστους-απόδοσης. Αυτά αναγνωρίζοντας, οι κατασκευαστές, που πάντα έχουν κάθε ενδιαφέρον να πουλήσουν νέα μηχανάκια, βγάζουν ταυτόχρονα στην αγορά και βιντεοκάμερες 3D, όπου μπορεί να γράφει κανείς τα παιδιά του τρισδιάστατα, να φυλά τα αρχεία και να τα βλέπουν πολύ καλύτερα στο μέλλον. Όποιος έχει παιδιά, δύσκολα μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το επιχείρημα – προσωπικά γράφω τα παιδιά μου σε High Definition από τότε που γεννήθηκαν και βεβαίως θα δοκιμάσω και το 3D. Αλλά από κει και πέρα, είναι αυτό επαρκής λόγος για να φτιαχτεί μια νέα αγορά;
Σε όλα αυτά υπάρχει ένας ανατρεπτικός παράγοντας, που αν είναι έξυπνοι οι κατασκευαστές θα τον ενεργοποιήσουν: τα κατεβάσματα από το Internet. Καλές οι χολιγουντιανές παραγωγές, αλλά με μια καλή ευρυζωνική σύνδεση θα μπορούμε να κατεβάζουμε ταινιάκια 3D και να τα απολαμβάνουμε, τα οποία δεν χρειάζεται να είναι υπερπαραγωγές όπως το «Avatar», γιατί θα είναι πολύ μικρότερης διάρκειας. Επίσης, δεν χρειάζεται να είναι και πολύ επαγγελματικά για να είναι ενδιαφέροντα. Φαντάζεστε μια λήψη 3D στη ζούγκλα με τα θηρία; Ή ένα αθλητικό γεγονός; Ή μία ερωτική ταινία; Με τη χρήση του Internet, ο χρόνος από την παραγωγή στη διανομή και στην κατανάλωση γίνεται μηδέν και μπορεί το 3D να αποδειχθεί το πιο γρήγορα υιοθετημένο σύστημα. Αυτό μας οδηγεί στο μέγα ζητούμενο, την ποιότητα της εμπειρίας 3D από τις επερχόμενες οικιακές συσκευές. Θα είναι καλή, καλούτσικη ή εκπληκτική; Ειλικρινά, εκτίμηση δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν βάλουμε τα μηχανάκια στα εργαστήριά μας και στα σαλόνια μας, σε πραγματικές συνθήκες ζωής. Κι ακόμη, ποια θα είναι η πορεία της εξέλιξης; Θα υπάρξει συμφωνία ή ανταγωνισμός συστημάτων, θα υπάρξει συμβατότητα στο επίπεδο του λογισμικού ή θα αρχίσουν οι παραφωνίες; Εμείς, πάντως, μένουμε με την εξαιρετική εμπειρία του κινηματογραφικού «Avatar» και δεν βλέπουμε την ώρα να την έχουμε στο σπίτι μας. Αρκεί να μην περιμένουμε μια δεκαετία!
Τα Oscar της ντροπής και τα Χρυσά Βατόμουρα της Sandra
Τον τίτλο «Τα Oscar της ντροπής» τον είχα βάλει στο άρθρο από την Παρασκευή, γιατί από τα προγνωστικά καταλάβαινα πού πάει το πράγμα. Ωστόσο, με μια υποψία ελπίδας ότι ο θεσμός των βραβείων Oscar δεν έχει ξεπέσει τόσο πολύ, άνοιξα τον υπολογιστή τη Δευτέρα το πρωί για να απολαύσω τον James Cameron με τα νέα του χρυσά αγαλματίδια για το «Avatar». Το όνειρο έγινε όμως εφιάλτης, καθώς αντί για τον οραματιστή James Cameron, αντίκρισα τη «χαζοβιόλα» Kathryn Bigelow (πρώην κυρία Cameron παρεμπιπτόντως) να μην έχει χώρο να ακουμπήσει στο τζάκι της τα έξι Oscar που απέσπασε το «The Hurt Locker». Μάλιστα την προηγούμενη ημέρα, έκανα μια προσπάθεια να παρακολουθήσω την ταινία, αλλά τη σταμάτησα μετά το πρώτο ημίωρο. Αυτές τις «αμερικανιές» με τους στρατιώτες που σκοτώνονται στο Ιράκ ειλικρινά δεν τις αντέχω. Ωστόσο, η Bigelow το είχε πιάσει το νόημα, καθώς η Ακαδημία Κινηματογράφου (κατά κόσμον, βραβεία Oscar) πάντα επιβραβεύει ταινίες αντίστοιχου περιεχομένου (Βιετνάμ, Ιράκ, Περσικός Κόλπος κ.λπ.). Δεν βραβεύουμε, λοιπόν, την ταινία που γύρισε σελίδα στον κινηματογράφο, εγκαινιάζοντας την ώριμη ψηφιακή εποχή 3D, ήτοι το «Avatar», αλλά τη «σαχλαμάρα» της Bigelow.
Η κατρακύλα της Ακαδημίας συνεχίστηκε με το Oscar 1ου ρόλου στην παντελώς ατάλαντη Sandra Bullock, που απλά κατάφερε για μια φορά στην κινηματογραφική της καριέρα (στο «The Blind Side») να μη «χασκογελά» εκνευριστικά, αλλά να είναι σοβαρή. Μάλιστα το «παντελώς ατάλαντη» δεν είναι δικός μας χαρακτηρισμός, αλλά του industry, καθώς το ίδιο Σαββατοκύριακο που η Bullock παρέλαβε το Oscar της, παρέλαβε και δύο Χρυσά Βατόμουρα χειρότερης ηθοποιού. Οι συνυποψήφιες Meryl Streep και Helen Mirren τι να πούνε όταν βλέπουν τους συναδέλφους τους να τις κατατάσσουν στην ίδια μοίρα με τη Sandra Bullock! Βέβαια υπάρχει «επιστημονική» εξήγηση και για τα δύο παραστρατήματα της Ακαδημίας. Για το θρίαμβο του «Hurt Locker» πρέπει να αναφέρουμε ότι το 70% των μελών και των ψηφοφόρων της Ακαδημίας είναι ηθοποιοί που τρέμουν την ψηφιακή τεχνολογία του «Avatar» (οπότε και δεν το ψηφίζουν), καθώς αυτή ακριβώς η τεχνολογία μπορεί αύριο να τους αφήσει χωρίς δουλειά. Όσον αφορά στη βράβευση της Bullock, επίσης υπάρχει «δικαιολογία», καθώς και οι «ατάλαντοι» ηθοποιοί πρέπει να επιπλεύσουν στο Hollywood. Όσο για την απονομή αυτή καθαυτή, το Kodak Theatre ήταν πιο λαμπερό από ποτέ, ενώ οι παρουσιαστές Steve Martin και Adam Baldwin δεν άφησαν τον κόσμο σε χλωρό κλαρί. Τη Meryl Streep την πείραζαν αδιάκοπα, τον George Clooney τον «λύσσαξαν», με αποτέλεσμα να εκνευριστεί εμφανώς, ενώ απευθυνόμενοι προς το νικητή Oscar 2ου ρόλου (Christoph Waltz) στο Inglourious Basterds, έδωσαν ρέστα: «Αν ταυτίστηκες με το ρόλο σου στην ταινία, όπου σκότωνες Εβραίους, είσαι πολύ τυχερός. Απόψε είναι μαζεμένοι όλοι εδώ!».
Το περιεχόμενο 3D οδηγεί τις εξελίξεις
Όχι ότι είχαμε κάποια αμφιβολία περί του θέματος, ωστόσο η σχετική συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στο Panasonic Convention 2010, στο Μόναχο, επιβεβαίωσε τις σκέψεις μας. Ο λόγος περί του επερχόμενου κύματος συσκευών 3D, που, καθώς γράφονται τούτες οι αράδες, βρίσκονται προ των πυλών και στην ελληνική αγορά. Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό για να πετύχει η συνταγή του 3D, ποιο το «μαγικό συστατικό» για να υιοθετήσουν οι εν δυνάμει αγοραστές τα νέα 3D Blu-ray Player και τις νέες τηλεοράσεις 3D Ready. Μα φυσικά το περιεχόμενο. Μόνο που εδώ κρύβεται ένα δεύτερο «μυστικό». Ουσιαστικά έως το ερχόμενο φθινόπωρο, αλλά και έως το τέλος του τρέχοντος έτους, που ήδη θα γίνεται χαμός από τηλεοράσεις και player 3D, οι δίσκοι Blu-ray 3D θα είναι ελάχιστοι. Επίσημα δεν έχουν ανακοινωθεί για τους ερχόμενους μήνες περισσότεροι από πέντε τίτλοι. Σίγουρα δεν πρόκειται ο σινεφίλ και λάτρης του Home Cinema να πάρει τη μεγάλη απόφαση της επένδυσης σε συσκευές 3D, αν έχει να παίξει στο player του μόνο πέντε δισκάκια. Η λύση θα δοθεί λοιπόν από τηλεοπτικές (κυρίως δορυφορικές) μεταδόσεις 3D, όπως αυτή του ποδοσφαιρικού αγώνα Manchester United – Arsenal, που μεταδόθηκε από το Sky σε 3D στην Αγγλία τον περασμένο μήνα. Μάλιστα στην εν λόγω συνέντευξη Τύπου διευκρινίστηκε ότι με την υπάρχουσα τεχνολογία δορυφορικής μετάδοσης μπορεί να μεταδοθεί (σε τηλεοράσεις 3D βέβαια) σήμα 3D, το οποίο απλά δεν είναι Full HD 3D, αλλά αποτελείται από δύο εικόνες 1080i και όχι 1080p. Σταδιακά βέβαια και οι δορυφορικές εκπομπές 3D θα υιοθετήσουν και αυτές τον αλγόριθμο συμπίεσης MVC (τον ίδιο με του Blu-ray 3D), οπότε θα περάσουν σε μεταδόσεις Full HD 3D. Παρεμπιπτόντως οι νέες τηλεοράσεις της Panasonic για το 2010 έχουν ενσωματωμένο δέκτη που μπορεί να αποκωδικοποιήσει αυτές τις εκπομπές 3D. Βουρ για εκπομπές 3D, λοιπόν, αλλιώς τηλεοράσεις 3D δεν πρόκειται να δούμε στα σπίτια μας.
Τον τίτλο «Τα Oscar της ντροπής» τον είχα βάλει στο άρθρο από την Παρασκευή, γιατί από τα προγνωστικά καταλάβαινα πού πάει το πράγμα. Ωστόσο, με μια υποψία ελπίδας ότι ο θεσμός των βραβείων Oscar δεν έχει ξεπέσει τόσο πολύ, άνοιξα τον υπολογιστή τη Δευτέρα το πρωί για να απολαύσω τον James Cameron με τα νέα του χρυσά αγαλματίδια για το «Avatar». Το όνειρο έγινε όμως εφιάλτης, καθώς αντί για τον οραματιστή James Cameron, αντίκρισα τη «χαζοβιόλα» Kathryn Bigelow (πρώην κυρία Cameron παρεμπιπτόντως) να μην έχει χώρο να ακουμπήσει στο τζάκι της τα έξι Oscar που απέσπασε το «The Hurt Locker». Μάλιστα την προηγούμενη ημέρα, έκανα μια προσπάθεια να παρακολουθήσω την ταινία, αλλά τη σταμάτησα μετά το πρώτο ημίωρο. Αυτές τις «αμερικανιές» με τους στρατιώτες που σκοτώνονται στο Ιράκ ειλικρινά δεν τις αντέχω. Ωστόσο, η Bigelow το είχε πιάσει το νόημα, καθώς η Ακαδημία Κινηματογράφου (κατά κόσμον, βραβεία Oscar) πάντα επιβραβεύει ταινίες αντίστοιχου περιεχομένου (Βιετνάμ, Ιράκ, Περσικός Κόλπος κ.λπ.). Δεν βραβεύουμε, λοιπόν, την ταινία που γύρισε σελίδα στον κινηματογράφο, εγκαινιάζοντας την ώριμη ψηφιακή εποχή 3D, ήτοι το «Avatar», αλλά τη «σαχλαμάρα» της Bigelow.
Η κατρακύλα της Ακαδημίας συνεχίστηκε με το Oscar 1ου ρόλου στην παντελώς ατάλαντη Sandra Bullock, που απλά κατάφερε για μια φορά στην κινηματογραφική της καριέρα (στο «The Blind Side») να μη «χασκογελά» εκνευριστικά, αλλά να είναι σοβαρή. Μάλιστα το «παντελώς ατάλαντη» δεν είναι δικός μας χαρακτηρισμός, αλλά του industry, καθώς το ίδιο Σαββατοκύριακο που η Bullock παρέλαβε το Oscar της, παρέλαβε και δύο Χρυσά Βατόμουρα χειρότερης ηθοποιού. Οι συνυποψήφιες Meryl Streep και Helen Mirren τι να πούνε όταν βλέπουν τους συναδέλφους τους να τις κατατάσσουν στην ίδια μοίρα με τη Sandra Bullock! Βέβαια υπάρχει «επιστημονική» εξήγηση και για τα δύο παραστρατήματα της Ακαδημίας. Για το θρίαμβο του «Hurt Locker» πρέπει να αναφέρουμε ότι το 70% των μελών και των ψηφοφόρων της Ακαδημίας είναι ηθοποιοί που τρέμουν την ψηφιακή τεχνολογία του «Avatar» (οπότε και δεν το ψηφίζουν), καθώς αυτή ακριβώς η τεχνολογία μπορεί αύριο να τους αφήσει χωρίς δουλειά. Όσον αφορά στη βράβευση της Bullock, επίσης υπάρχει «δικαιολογία», καθώς και οι «ατάλαντοι» ηθοποιοί πρέπει να επιπλεύσουν στο Hollywood. Όσο για την απονομή αυτή καθαυτή, το Kodak Theatre ήταν πιο λαμπερό από ποτέ, ενώ οι παρουσιαστές Steve Martin και Adam Baldwin δεν άφησαν τον κόσμο σε χλωρό κλαρί. Τη Meryl Streep την πείραζαν αδιάκοπα, τον George Clooney τον «λύσσαξαν», με αποτέλεσμα να εκνευριστεί εμφανώς, ενώ απευθυνόμενοι προς το νικητή Oscar 2ου ρόλου (Christoph Waltz) στο Inglourious Basterds, έδωσαν ρέστα: «Αν ταυτίστηκες με το ρόλο σου στην ταινία, όπου σκότωνες Εβραίους, είσαι πολύ τυχερός. Απόψε είναι μαζεμένοι όλοι εδώ!».
Το περιεχόμενο 3D οδηγεί τις εξελίξεις
Όχι ότι είχαμε κάποια αμφιβολία περί του θέματος, ωστόσο η σχετική συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στο Panasonic Convention 2010, στο Μόναχο, επιβεβαίωσε τις σκέψεις μας. Ο λόγος περί του επερχόμενου κύματος συσκευών 3D, που, καθώς γράφονται τούτες οι αράδες, βρίσκονται προ των πυλών και στην ελληνική αγορά. Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό για να πετύχει η συνταγή του 3D, ποιο το «μαγικό συστατικό» για να υιοθετήσουν οι εν δυνάμει αγοραστές τα νέα 3D Blu-ray Player και τις νέες τηλεοράσεις 3D Ready. Μα φυσικά το περιεχόμενο. Μόνο που εδώ κρύβεται ένα δεύτερο «μυστικό». Ουσιαστικά έως το ερχόμενο φθινόπωρο, αλλά και έως το τέλος του τρέχοντος έτους, που ήδη θα γίνεται χαμός από τηλεοράσεις και player 3D, οι δίσκοι Blu-ray 3D θα είναι ελάχιστοι. Επίσημα δεν έχουν ανακοινωθεί για τους ερχόμενους μήνες περισσότεροι από πέντε τίτλοι. Σίγουρα δεν πρόκειται ο σινεφίλ και λάτρης του Home Cinema να πάρει τη μεγάλη απόφαση της επένδυσης σε συσκευές 3D, αν έχει να παίξει στο player του μόνο πέντε δισκάκια. Η λύση θα δοθεί λοιπόν από τηλεοπτικές (κυρίως δορυφορικές) μεταδόσεις 3D, όπως αυτή του ποδοσφαιρικού αγώνα Manchester United – Arsenal, που μεταδόθηκε από το Sky σε 3D στην Αγγλία τον περασμένο μήνα. Μάλιστα στην εν λόγω συνέντευξη Τύπου διευκρινίστηκε ότι με την υπάρχουσα τεχνολογία δορυφορικής μετάδοσης μπορεί να μεταδοθεί (σε τηλεοράσεις 3D βέβαια) σήμα 3D, το οποίο απλά δεν είναι Full HD 3D, αλλά αποτελείται από δύο εικόνες 1080i και όχι 1080p. Σταδιακά βέβαια και οι δορυφορικές εκπομπές 3D θα υιοθετήσουν και αυτές τον αλγόριθμο συμπίεσης MVC (τον ίδιο με του Blu-ray 3D), οπότε θα περάσουν σε μεταδόσεις Full HD 3D. Παρεμπιπτόντως οι νέες τηλεοράσεις της Panasonic για το 2010 έχουν ενσωματωμένο δέκτη που μπορεί να αποκωδικοποιήσει αυτές τις εκπομπές 3D. Βουρ για εκπομπές 3D, λοιπόν, αλλιώς τηλεοράσεις 3D δεν πρόκειται να δούμε στα σπίτια μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)